Karaktouristiek
Als de wind goed staat ruik ik het al als ik de deur uitstap. Dan steek ik de straat over en volg mijn neus de gracht af. Hoe dichterbij ik kom, hoe sterker de geur wordt, hoe dieper ik de lucht opsnuif. Voor de deur van het kleine hotel houd ik halt. Daar, achter dat betraliede raam op straathoogte, wordt de was gedaan. Ik hoor de wasmachines ratelen, de wasvrouwen kletsen. Waarschijnlijk hebben ze geen idee wat voor heerlijke lucht ze door de buurt verspreiden.
De deur van het hotel gaat open; drie verfromfraaide backpackers stappen luidruchtig de straat op. Het valt me direct op dat ze niet gekleed zijn op een dag door de regenachtige stad lopen; geen jas, geen tas, geen paraplu. Dat hebben ze ook niet nodig, de naastgelegen coffeeshop blijkt hun einddoel. Weer gaat de deur open; een groep Engelse jongeren dit keer. De meisjes in te blote kleding, niet geschikt voor hun figuur. De jongens in vormeloze broeken en dikke Liverpool truien.
Ik loop een stukje achter ze aan richting Rembrandtplein en zie hoe hun hoofden steeds meer van links naar rechts gaan. Logisch; het aantal foute cafe’s, slechte restaurants en souvenirwinkels neemt hier explosief toe. Hier ontmoeten ze soortgenoten; toeristen op zoek naar legale wiet, Heineken bier en hoeren. Dit is de plek die voor hen Amsterdam zal definieren, die ze zullen omschrijven aan hun vrienden als ze thuiskomen: ‘Yeah man, it was great, Amsterdam is great! Lots of weed, crazy people…’ Dat de enige crazy people die de stad telt de toeristen zelf zijn hebben ze niet door.
Bij de Munt scheiden onze wegen. Daar gaan ze, op weg naar de rosse buurt om zich te vergapen aan seksshops, ontblote dames en vuige liveshows. Urenlang zullen ze in de stad blijven, zwervend van kroeg naar kroeg, van coffeeshop naar coffeeshop. Na een halve zak hash en vier biertjes zal er ongetwijfeld eentje in de gracht gaan staan kotsen. De rest zal lachen, joelen, schreeuwen misschien. Totdat nummer twee zich ziek gaat voelen, en nummer drie ook.
Holle magen willen weer gevuld worden en dus zullen ze hun tocht voortzetten richting Mc Donalds, de Burger King of de KFC. Daarna is het tijd voor voetbal in een pub vol landgenoten en hun eigen biersoorten. Lekker vertrouwd. Het enige verschil met thuis is dat er hier tientallen soorten drugs circuleren. Aangezien hun magen onderhand op de Amsterdam Lifestyle zijn ingesteld is dat geen probleem.
Diep in de nacht, als alle inwoners van Amsterdam allang in hun mandje liggen, worden ze als laatste het nachtcafe uitgeschopt. Langs fel verlichtte uithangborden strompelen ze terug over de gladde klinkers, hier en daar tegen een eenzame fiets aantrappend. Op de donkere grachten zullen ze drie keer verdwalen voordat ze hun eigen, kleine hotel terugvinden, alwaar ze de drie verfromfraaide backpackers op de stoep vinden; even stoned en zat als zijzelf. Gezamenlijk slepen ze zichzelf luidruchtig de trap op, hun kamers in, het bed in bij om het even wie.
De volgende ochtend zal een zware hangover de rest van hun dag bepalen. Al wat over is van het avondje Amsterdam is een zure lucht in hun lakens, die door de kamermeisjes afgehaald worden. Beneden duwen de wasvrouwen ze in de grote trommels. Met een druk op de knop zetten de wasmachines zich in beweging. Een heerlijk frisse geur verspreidt zich, dwars door het betraliede raam op straathoogte de buitenlucht in. Als de wind goed staat ruik ik het al als ik de deur uitstap. 
9 reacties
Wat 'n leuk stukje! Woon ook in Amsterdam en het is zo herkenbaar!
Geweldig stukje! Formidabel hoe het in elkaar is gezet.
Herkenbaar idd!! Hier in de UK krijg ik ook altijd hele verhalen over hoe 'crazy' A'dam wel niet is als ze er zijn geweest...maar ze hebben altijd hetzelfde te vertellen.
Leuk stukje hoor, ik ga er bijna A'dam van missen!
Deze column is van hoog niveau vind ik. Klasse!
Mijn eerste ingeving was: heb je niet de neiging om naar het merk waspoeder te vragen, als het zo lekker ruikt? Dat zou ik doen.
Ten tweede: ik erger me ook vaak aan de beeldvorming van Amsterdam in Engeland. Alsof wij ons iedere dag te buiten gaan aan genotmiddelen. De waarheid is gewoon dat je van een flinke joint erg sloom wordt, niet vrolijk, niet leuk, maar zo sloom als een bejaarde. Al je energie is weg. Ik kan me niet voorstellen dat dat vermeldingswaard is bij aankomst in het Verenigd Koninkrijk. Dus maken ze er maar een verhaal van dat ze in Amsterdam zich prima hebben vermaakt, en dat de drugs en de hoeren heerlijk waren.
Heel sfeervol. Vanwege de aanpassing van de VIVA weblog waardoor je nu veel moet klikken voordat je al je blog's en racties kunt lezen ben ik tijdje niet bij je langsgeweest (heel storend). Maar dit blogje las ik weer met zoveel plezier dat ik waarschijnlijk weer wat vaker kom buurten in Amsterdam. Ik kon lezend het gewoon met je meeruiken want geur is bij mij ook altijd er meebepalend voor herinneringen.
'de meisjes in te blote kleding, niet geschikt voor hun figuur'
ik woon in Londen en het is ontzettend grappig dat dit inderdaad typisch engels is. Meiden die in naveltruitjes en minirokjes met alles uitpuilend in het midden van de winter op hun naaldhakjes over straat zwerven. Vooral Newcastle blijkt hierom erg bekend.
de standaard reactie die ik krijg als ik zeg dat ik uit NL kom is dan ook:
aaaaah, Amsterdam....
Zucht... hoe vaak moet ik dan uitleggen dat NL groter is dan Amsterdam alleen, en dat Amsterdam echt wel beter bezienswaardugheiden heeft dan de wallen, de coffeeshops en de heineken fabriek.
Supergoed stukje Anne!!
yes, crazy Amsterdam! dat was hetgene dat menigeen liet plakken in Amsterdam. en deze beeldvorming bestaat helaas neit alleen in Engeland..... ook in de VS krijg ik deze reacties. In het begin verdedigde ik NL, nu zeg ik: yeah great isn't it? Much better than here.. youn g people don't know what they are sniffing and smoking b/c there is no control at all. En dan lg ik uit dat we in Nederland een beter systeem hebben. Helaas begrijpt men dat niet... .
Wow, prachtig geschreven!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren