Afwas of thee drinken?
Na de vijfde kuur heb ik een uitdraai van het ziekenhuis meegekregen. Van biologie heb ik geen verstand, maar zelfs een oen weet dat het niet goed is als alle cijfers die op mijn lichamelijke conditie slaan ver onder het gemiddelde liggen. Ik slaap met een mutsje op anders heb ik het te koud.
Ook overdag zit ik vaak te rillen op de bank, verwarming op 23 graden en een dekbed over me heen. Mijn nagels doen pijn, op een paar zitten rode strepen alsof ze tussen de deur hebben gezeten. En ik vrees dat drie teennagels niet de lente gaan halen. Dat is dan weer jammer voor mijn leuke open muiltjes.
Mijn voeten zijn rood en opgezwollen en volgens de bijsluiter van mijn chemopillen moet ik dan direct met de pillen stoppen. Dat doe ik niet. Ik ben zo ver gekomen, deze laatste twee weken hou ik ook wel vol. Ik vermoed overigens dat ik zelfs hand- en voettrauma op mijn oor heb.
Als mensen me vragen wat ik zoal de hele dag doe, zou ik het niet weten. Ik sta rond tien of elf uur op en vanaf een uur of vier zijn Oprah en Dr. Phil mijn vaste vrienden. Tussendoor doe ik waarschijnlijk wel iets, maar veel is het niet. Ik stel mezelf ten doel om minstens één ding per dag te doen.
Dat varieert van de afwas (minst favoriet) tot thee drinken met vrienden bij café Gambrinus (meest favoriet). Ik heb geen greintje energie over. De twee trappen naar mijn huis kom ik amper op. Terwijl ik normaal gesproken de maandag na mijn kuur even bij een vriendin langs fiets (vaak weer de eerste dag dat ik buiten kom) moet ik deze keer afbellen.
Ook de belofte om woensdag langs te komen, kan ik niet waarmaken. Tot op vandaag ben ik nog niet langs geweest. Het lijkt alsof mijn lichaam weet dat dit de laatste kuur is en dat het niet hoeft op te laden voor de volgende. Want ik ben nu drie weken verder en de moeheid overheerst nog.
De zesde chemo doet zijn werk en mijn lichaam doet wat het kan, het geeft niet op. Voor het eerst sinds ik dit dagboek voor Viva schrijf, haal ik de deadline niet. Maar ik geef niet op. Ik overleef deze zesde kuur wel en daarna mijn ouders, om op mijn 80e lekker met mijn zus in bejaardentehuis Het Laatste Zuchtje te macrameeën en bingoën.
Wordt zondag 3 februari vervolgd.
9 reacties
En zo is dat!
kom op, meid...
Ik waardeer je moed, je optimisme en je vertrouwen in de goede afloop.
Je gaat dit winnen... echt!!!!!
Met verbazing heb ik steeds gelezen hoe het met je gaat en hoe jij er
mee omgaat!Ik vindt het zo knap!!!!Ik wens je alle steun en vertrouwen toe die ik jou maar kan wensen.Ik hoop dat je snel weer beter wordt.liefs Mupje
Go Sandra!
Tuurlijk geef je niet op, Kanjer! Hou vol! Liefs, Esther
You go girl!
Heel veel sterkte! Ik heb enorm respect voor de manier waarop je ermee omgaat, zoals ik dat op kan maken uit je stukjes. Het zou heel begrijpelijk zijn als je zou vervallen in een klaagzang of iets dergelijks (het is tenslotte enorm heftig allemaal) maar hoe moe je ook bent, ik lees een positiviteit in je verhalen en dat is al heel veel waard.. met name voor jezelf en je herstel! Nogmaals.. sterkte!
Je krijgt van mij een macramé boek om de komende energieloze dagen nog 'iets' te doen overdag, wat ook niet zo veel energie kost. Dan kun je tenminste goed voorbereid dat bejaardentehuis in want daar ga je natuurlijk komen!!!
Hallo Sandra,
Veel suc6 in je strijd. Ben blij om te horen dat het beter met je gaat. Ik heb vernomen dat dit 1 van je laatste blogs is en dat dan je artsen en familie een stuk schrijven.Kom je over een tijd weer op de vivablog om te zeggen hoe het dan gaat?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren