Afsluiting
Vandaag heb ik toch weer een kortstondig traantje gelaten. En vervolgens van mijn zus op mijn kop gekregen omdat ik me niet moet aanstellen. Mmm, het is mij duidelijk: sommige voordelen van ziek zijn (iedereen is aardig voor je) houden snel op op het moment dat het beter gaat. Want het gaat beter met me.
Alleen niet snel genoeg. Ben nu op de kop af twee weken klaar met mijn pillen, dus ik had het goede voornemen om weer een stukje hard te lopen. Ter voorbereiding op de marathon van New York in 2009. Omdat ik ook wel snap dat ik na zes chemo’s niet direct met 10 kilometer moet beginnen, wil ik het langzaam opbouwen.
Dus rondje Scheldestraat, Amstelkade, Maasstraat en weer terug. Dat is om precies te zijn 590 meter. Ik heb dat stukje nu twee keer gedaan en ik moet me over mijn denkbeeldige finish slépen. Halverwege voelen mijn spieren volledig verzuurd aan en lijkt het alsof ik in plaats van benen twee betonblokken meezeul. Dat, én de gedachte dat ik ruim een jaar geleden nog fris & fruitig 42 kilometer liep, frustreerde me dermate dat ik erom moest huilen.
Zus gebeld en die had dus geen medelij met me. Zei dat ik niet helemaal lekker was om te verwachten dat ik binnen een maand na mijn chemo weer prima in staat zou zijn om te rennen. Dat had ik misschien ook niet verwacht, maar wel heel erg gehoopt.
Nu is ‘hoop’ de laatste tijd sowieso het meest voorkomende woord in mijn vocabulaire. Het is in de plaats gekomen van ‘zeker weten’. Net zoals ‘vertrouwen’ vervangen is door ‘angst’. Dat klinkt niet leuk en dat is het ook niet. Maar het is wel wat ik, op dit moment, voel. Ik hoop dat ik snel weer vertrouwen krijg, maar zeker weten doe ik het niet. Want drie jaar geleden wist ik zoveel zeker.
Ik wist zeker dat kanker krijgen niet bij mij hoorde en het daarom een éénmalige actie was. Ik was er ook zeker van dat ik zoveel chemo en bestralingen in mijn lijf had dat ik de komende vijf of tien jaar kankervrij zou zijn. Ik ging zonder spanning lachend naar elke controle. En als ik, tegen alle verwachtingen in na tien jaar weer kanker zou krijgen, hadden ze vast een veel leuker en nog beter medicijn tegen kanker ontdekt in plaats van chemo.
En misschien wel het belangrijkste: ik was ervan overtuigd dat ik helemaal beter was, geen spoor van twijfel. Daarnaast vond ik dat ik na dit drama wel iets heel erg leuks had verdiend. Ik had recht op een groot cadeau, iets positiefs, bij voorkeur in de vorm van een leuke vent, maar bij gebrek daaraan had het van mij ook een woonboot mogen zijn.
Nu weet ik niet wie er in de kosmos van de afdeling ‘cadeaus na groot persoonlijk leed’ is, maar als ik hem/haar was, zou ik heel snel een andere baan zoeken.
Wordt dinsdag 5 februari vervolgd.
3 reacties
Hallo Sandra,
Had via een nichtje de Viva gekregen en jouw verhaal gelezen.
Zeer indrukwekkend.
Ook ik ben, na 5 jaar kankervrij, afgelopen september weer 'gezegend' door kanker.
Op 14 februari heb ik mijn 6e en (voorlopig????) laatste chemo.
Heel veel sterkte toegewenst,
Helen
Hallo Sandra,
Heb afgelopen weekend net een oude viva zitten lezen en zag daarin een stukje van je dagboek. Aangezien ik zelf ruim 4 jaar geleden kanker heb gehad heb ik gelijk de computer aangezet om je hele verhaal te lezen. Ze zeggen dat ik "kankervrij" ben maar elke keer als ik voor controle moet is er toch weer een zekere spanning en de hoop dat dit nog steeds zo is. Denk dat ik die spanning nooit meer kwijt zal raken. Heb te vaak in mijn omgeving gezien dat het toch, soms na jaren, weer terug komt. Al die emoties en dat vake huilen wat je hebt herken ik zeker. Was vaak boos op mezelf dat die tranen in het begin elke keer zomaar kwamen. Dat wilde ik helemaal niet en ik ben ook altijd erg optimistisch en toch gebeurde het op de raarste momenten. Die chemo's heb je gewoon nodig maar het is echt troep die je niet zomaar uit je lichaam kwijt bent. Toch kun je in ieder geval zeggen dat je er alles aan hebt gedaan om te voorkomen dat het terugkomt en dat vind ik erg belangrijk. Je bent een kanjer dat je dit toch weer allemaal over je heen hebt laten komen en dat je er tegen vecht. Vanaf nu gaat het vast alsmaar weer beter ook al gaat het voor je gevoel veel te langzaam. Niet teveel tegelijk willen, kalmpjes aandoen, leven bij de dag en genieten van alle stapjes vooruit en de leuke dingen die op je pad komen. Het meest positieve wat ik aan de kanker heb overgehouden is dat ik nu tig keer meer kan genieten van alle leuke dingen en me minder druk maak over gewone simpele dingen die verkeerd lopen. Ben door de antihormoontabletten ruim 17 kilo zwaarder dan voorheen, heb vochtoedeem overgehouden en heb dus m'n beperkingen. Ook toch nog steeds sneller moe dan voorheen, maar ik BEN er nog en dat is het belangrijkste. Hopelijk wordt voor jou die moeheid gauw een stuk minder en kun je weer genieten van je hardlopen. Die tijd komt echt daar ben ik van overtuigd. Sterkte met alles.
Irma
Hoi Sandra,
jeetje... 590 meter... maar je komt er wel meid! H
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren