Angst
Afgezien van het mislopen van mijn cadeau bleken dus ook al mijn overtuigingen ofwel ‘zeker wetens’ niet waar te zijn. Integendeel zelfs. Dus het is volgens mij niet zo raar dat ik overtuiging en vertrouwen mis. En dat daar angst voor in de plaats is gekomen.
Angst die ik niet de hele dag voel, maar wel als ik vooruitkijk. Of als ik in bed lig. Of soms gewoon in de auto. Angst die zich laat vertalen in het feit dat ik mijn overgebleven rechterborst niet meer heb aangeraakt sinds ik aan links geopereerd ben. Want ik ben zó bang dat daar nu iets zit.
Dat de chemo bijvoorbeeld niet is aangeslagen. Of dat het de goede chemo was voor wat in mijn lymfen zat, maar niet voor wat er nu nog steeds in mijn rechterborst zit. Dus ik ontwijk het gebied onder de douche en lig er in bed zo min mogelijk op omdat ik bang ben iets te voelen dat ik niet wil voelen. Mijn angst beperkt zich niet tot mijn borst maar heeft betrekking op mijn hele lichaam. Pijn in mijn scheenbeen, nek of een steek in mijn zij? Angst. Want dat het geen kanker is als het pijn doet, bleek ook een schijnveiligheid te zijn.
Deze gevoelens maken het moeilijk om eerlijk antwoord te geven op de vraag: ben je nu helemaal beter of heeft de chemo geholpen? Want ik weet wat het meest wenselijke antwoord is, maar de waarheid is dat ik het niet weet. Ik weet niet of ik beter ben, ik weet niet of de chemo is aangeslagen. Ik hoop het, ik hoop het uit het diepst van mijn hart, maar zeker weten? Nee, zeker weten doe ik het niet en zo voelt het ook niet.
Ik weet dat iedereen van me wil horen dat ik er alle vertrouwen in heb dat nu alles goed komt. Dat ik nog heel lang en gezond en gelukkig blijf leven. Zelf zou ik niks liever willen dan dat te geloven. Maar hoewel ik tegen mensen kan zeggen dat alles nu goed is en dat ik zeker weet dat ik nu écht beter ben, tegen mijzelf kan ik niet liegen. Want ik heb er niet de volle 100% vertrouwen in. Ik hoop natuurlijk dat ik beter ben, maar zo zeker als ik drie jaar geleden was, dat het hebben van een tumor een eenmalige actie was, dat ben ik niet meer.
Gelukkig vallen al deze gevoelens van angst en onzekerheid een groot gedeelte van de tijd in het niet bij dat andere overheersende gevoel. Het gevoel van er weer zijn, het krijgen van energie en weten dat aan deze kuur in ieder geval een eind is gekomen. Want het zit er echt op!
Wordt donderdag 7 februari vervolgd.
4 reacties
Sandra, het is nog even, hou vol! We leven hier op de VIVA site allemaal met je mee. Laat de angst niet overwinnen, zeker niet omdat je tot nu toe zo positief bent geweest! Zoals je zelf zegt in je laatste stukje;
Het gevoel van er weer zijn, het krijgen van energie en weten dat aan deze kuur in ieder geval een eind is gekomen. Want het zit er echt op!
Blijf er aan denken! Liefs, BA
Ik sluit me aan bij de woorden van BA!
ik denk aan je!!
Wat schrijf je ontzettend herkenbaar ik heb 25 jan mijn eerste chemo kuur gehad en heb me de week erna zo lamlendig gevoeld dat ik soms dacht gvd ik doe dit nu wel ik mag er nog maar 5 , ik wil dit ook allemaal wel maar er is geen 100% garantie. Nu ben ik al weer verder voel me ook goed eigenlijk en denk gvd die kutkanker(sorry) gaat me er niet onder krijgen het leven is te leuk. Dus Sandra deze gedachten mag je ook hebben maar lees je eigen stukjes nog maar eens door en je weet wel waar voor je het doet je bent een stoer wijf petje af en dankje voor je stukjes, het is geen pretje maar jij kunt het ook en ik ook.
Inderdaad die gevoelens zijn erg herkenbaar. Ik heb dan weliswaar maar 1 keer kanker gehad maar ik had geen knobbeltje en een hele grote verwaaierde plek die ontzettend moeilijk te voelen was dus dat vertrouwen in je eigen lichaam is in één klap weg. De angst blijft maar na een tijd krijgt het z'n eigen plekje en is het niet meer zo alles overheersend aanwezig. Dat juist nu die angst driedubbel de kop opsteekt is ook heel begrijpelijk. Zolang je met chemo's bezig bent wordt er immers nog van alles aan gedaan en nu moet je eigen lichaam het allemaal weer op gaan pakken. Kan alleen maar zeggen probeer aan leuke dingen te denken en probeer leuke dingen te gaan doen waardoor je wat afgeleid wordt dan gaat die ergste angst misschien vanzelfs naar de achtergrond. Laat je er niet onder krijgen nu je alle ellende van de chemo's weer achter de rug hebt. Sterkte.
groetjes Irma
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.