week 06 | 05.02.08 | 16:00 | Sandra | Door SandraK

Angst

Afgezien van het mislopen van mijn cadeau bleken dus ook al mijn overtuigingen ofwel ‘zeker wetens’ niet waar te zijn. Integendeel zelfs. Dus het is volgens mij niet zo raar dat ik overtuiging en vertrouwen mis. En dat daar angst voor in de plaats is gekomen.

Angst die ik niet de hele dag voel, maar wel als ik vooruitkijk. Of als ik in bed lig. Of soms gewoon in de auto. Angst die zich laat vertalen in het feit dat ik mijn overgebleven rechterborst niet meer heb aangeraakt sinds ik aan links geopereerd ben. Want ik ben zó bang dat daar nu iets zit.

Dat de chemo bijvoorbeeld niet is aangeslagen. Of dat het de goede chemo was voor wat in mijn lymfen zat, maar niet voor wat er nu nog steeds in mijn rechterborst zit. Dus ik ontwijk het gebied onder de douche en lig er in bed zo min mogelijk op omdat ik bang ben iets te voelen dat ik niet wil voelen. Mijn angst beperkt zich niet tot mijn borst maar heeft betrekking op mijn hele lichaam. Pijn in mijn scheenbeen, nek of een steek in mijn zij? Angst. Want dat het geen kanker is als het pijn doet, bleek ook een schijnveiligheid te zijn.

Deze gevoelens maken het moeilijk om eerlijk antwoord te geven op de vraag: ben je nu helemaal beter of heeft de chemo geholpen? Want ik weet wat het meest wenselijke antwoord is, maar de waarheid is dat ik het niet weet. Ik weet niet of ik beter ben, ik weet niet of de chemo is aangeslagen. Ik hoop het, ik hoop het uit het diepst van mijn hart, maar zeker weten? Nee, zeker weten doe ik het niet en zo voelt het ook niet.

Ik weet dat iedereen van me wil horen dat ik er alle vertrouwen in heb dat nu alles goed komt. Dat ik nog heel lang en gezond en gelukkig blijf leven. Zelf zou ik niks liever willen dan dat te geloven. Maar hoewel ik tegen mensen kan zeggen dat alles nu goed is en dat ik zeker weet dat ik nu écht beter ben, tegen mijzelf kan ik niet liegen. Want ik heb er niet de volle 100% vertrouwen in. Ik hoop natuurlijk dat ik beter ben, maar zo zeker als ik drie jaar geleden was, dat het hebben van een tumor een eenmalige actie was, dat ben ik niet meer.

Gelukkig vallen al deze gevoelens van angst en onzekerheid een groot gedeelte van de tijd in het niet bij dat andere overheersende gevoel. Het gevoel van er weer zijn, het krijgen van energie en weten dat aan deze kuur in ieder geval een eind is gekomen. Want het zit er echt op!

Wordt donderdag 7 februari vervolgd.dot