week 06 | 05.02.08 | 16:31 | Anne |Blog | Door AnneB

Kriebel

Er raast een kriebel door mijn buik. Hij laat me maar niet met rust. In plaats van te werken loop ik heen en weer. Mijn sokken glijden over het parket en pakken hier en daar wat stof mee. Ik ga zitten, blaas in mijn thee en voel de warme lucht langs mijn voorhoofd strijken. Haren waaien op. Met je ogen dicht is het net een warme zomerbries.

Ik hoor niks. Geen straat. Geen stad. Geen mensen. Er is ook niks en er komt ook niks meer. Vandaag niet. Languit op de bank is mijn huis de as waar de wereld omheen draait. Zie je die kast, al die boeken, platen, fotoalbums? Ongelofelijk, het is allemaal van mij! Ik heb het bij elkaar gespaard en beleefd en het hier neergezet om in te leven. Ik ben dit en dit ben ik. En eigenlijk is het best waardevol; dit.

Muziek moet er aan! Melancholische, geruststellende muziek. Blaasinstrumenten vullen de kamer en dalen neer op mijn spullen. Mijn haar zit gek en mijn kleren zijn oud. Maar ik dans en glimlach. Niemand ziet het. Hoeft ook niet, als ik het zelf maar zie.

Er raast een kriebel door mijn buik. Ik weet niet waar hij vandaan komt en niet hoe ik hem weg moet krijgen. Alles is onmogelijk geworden. Tijd tikt nutteloos weg, licht wordt langzaam donker. Maar het geeft niet. Deze dag is van mij. Het leven is van mij.dot