week 06 | 07.02.08 | 16:00 | Sandra | Door SandraK

Beautyboost

Zes rottige chemo kuren heb ik gehad en ik ben er nog. Haarloos, borstloos en besluiteloos, maar dat was ik altijd al. Vanaf nu gaat het grote opbouwen beginnen. En voor mij begint dat, naast de sneue hardlooppoging, met een fietstochtje naar Backstage om daar nepwimpers te laten opplakken. Ik heb wel lang genoeg tegen mijn mascaraloze ogen aangekeken en vind het tijd geworden voor een kleine beauty-boost.

En wat voor één! De nepwimpers zijn niet van echt te onderscheiden en ik zie er in één oogopslag minder ziek uit. En het mooie is dat ze er drie dagen later nog steeds op zitten. Moet je natuurlijk niet je gezicht willen wassen. Dit kan ik dus echt iedereen zonder wimpers en met € 8 op zak (want zo goedkoop was het) aanraden.

En nu ik toch bezig ben met het geven van nuttige adviezen: iedereen die kaal is en geen pruik op wil, ga met spoed naar Toupim.nl. Gekeken, gebeld, besteld en voor het eerst sinds maanden ben ik eindelijk weer het blondje dat ik was, heel fijn. Artificial intelligence door middel van een rossige pruik is toch niet mijn ding. Helemaal fijn omdat het vandaag zo koud is dat een muts geen overbodige luxe is. En geloof me, een pruik op én een muts moet je niet willen.

Afgelopen weekend, zo Sex in the City, hebben vriendinnen Marjon, Wendela en ik een voetmassage genomen. Van een uur! Ik plan leuke dingen, verzamel energie en doe het. Morgen is er weer een dag om moe te zijn. 

Volgende week moet ik voor het eerst weer langs mijn chirurg. Ik neem me voor om alle vragen die ik heb op te schrijven. Maar ik neem me ook voor dat ik geen testen of controles wil voor ik op vakantie ben geweest. Want mijn ouders, de liefste van de hele wereld mag ik wel zeggen, hebben mij (en zichzelf) getrakteerd op een lange vakantie naar Hawaï! Uitrusten, bijkomen, bruin worden (gaat lekker snel dankzij de chemo) en een surfleraar scoren.

Dus ik wil van mijn chirurg alleen maar even leuke dingen horen, dingen die me geruststellen in plaats van bang of verdrietig maken. Ik wil even niet aan kansen, operaties, reconstructies en chemo’s denken. Ik wil onbezorgd genieten van het feit dat ik weer kan leven in plaats van overleven.

Ik ben niet meer de oude Sandra, maar vandaag ben ik wel beter. En elke dag dat ik vanaf nu gezond wakker word, is een cadeautje. Nog veel meer dan dat ik een verkering cadeau wil als compensatie voor, nou ja, alles, hoop ik dat ik dit cadeau nog heel lang mag houden. Aloha!

Dit was de laatste aflevering van Sandra’s dagboek over haar strijd tegen borstkanker. Volgende week kan je in Viva 7 een fotoreportage zien van Sandra’s hulptroepen: haar vrienden, familie, artsen en verpleegkundigen.
dot