Beautyboost
Zes rottige chemo kuren heb ik gehad en ik ben er nog. Haarloos, borstloos en besluiteloos, maar dat was ik altijd al. Vanaf nu gaat het grote opbouwen beginnen. En voor mij begint dat, naast de sneue hardlooppoging, met een fietstochtje naar Backstage om daar nepwimpers te laten opplakken. Ik heb wel lang genoeg tegen mijn mascaraloze ogen aangekeken en vind het tijd geworden voor een kleine beauty-boost.
En wat voor één! De nepwimpers zijn niet van echt te onderscheiden en ik zie er in één oogopslag minder ziek uit. En het mooie is dat ze er drie dagen later nog steeds op zitten. Moet je natuurlijk niet je gezicht willen wassen. Dit kan ik dus echt iedereen zonder wimpers en met € 8 op zak (want zo goedkoop was het) aanraden.
En nu ik toch bezig ben met het geven van nuttige adviezen: iedereen die kaal is en geen pruik op wil, ga met spoed naar Toupim.nl. Gekeken, gebeld, besteld en voor het eerst sinds maanden ben ik eindelijk weer het blondje dat ik was, heel fijn. Artificial intelligence door middel van een rossige pruik is toch niet mijn ding. Helemaal fijn omdat het vandaag zo koud is dat een muts geen overbodige luxe is. En geloof me, een pruik op én een muts moet je niet willen.
Afgelopen weekend, zo Sex in the City, hebben vriendinnen Marjon, Wendela en ik een voetmassage genomen. Van een uur! Ik plan leuke dingen, verzamel energie en doe het. Morgen is er weer een dag om moe te zijn.
Volgende week moet ik voor het eerst weer langs mijn chirurg. Ik neem me voor om alle vragen die ik heb op te schrijven. Maar ik neem me ook voor dat ik geen testen of controles wil voor ik op vakantie ben geweest. Want mijn ouders, de liefste van de hele wereld mag ik wel zeggen, hebben mij (en zichzelf) getrakteerd op een lange vakantie naar Hawaï! Uitrusten, bijkomen, bruin worden (gaat lekker snel dankzij de chemo) en een surfleraar scoren.
Dus ik wil van mijn chirurg alleen maar even leuke dingen horen, dingen die me geruststellen in plaats van bang of verdrietig maken. Ik wil even niet aan kansen, operaties, reconstructies en chemo’s denken. Ik wil onbezorgd genieten van het feit dat ik weer kan leven in plaats van overleven.
Ik ben niet meer de oude Sandra, maar vandaag ben ik wel beter. En elke dag dat ik vanaf nu gezond wakker word, is een cadeautje. Nog veel meer dan dat ik een verkering cadeau wil als compensatie voor, nou ja, alles, hoop ik dat ik dit cadeau nog heel lang mag houden. Aloha!
Dit was de laatste aflevering van Sandra’s dagboek over haar strijd tegen borstkanker. Volgende week kan je in Viva 7 een fotoreportage zien van Sandra’s hulptroepen: haar vrienden, familie, artsen en verpleegkundigen.



















18 reacties
Dank voor je openhartige verhaal, en dat wij op deze weg met je mochten meeleven.
Rest mij alleen om je toe te wensen dat je vanaf nu van heel veel dingen mag genieten! Van het gezond zijn, van je familie, van je vakantie, van je vrienden en straks weer van gewoon de wind door je eigen haren op een zonnige lentedag!
Bedankt Sandra! Je blogs waren interessant en mooi geschreven.
Ik wens je het aller, aller, beste!! Een hele fijne vakantie!
Hawaii...mmm..geweldig!
beste San,
met dat de stralen van de zon weer sterker worden, wens ook ook voor jou dat je elke dag meer krachten krijgt. Jouw dagboek heeft mijn kijk verruimd op het leven en veel sterkte en geluk met alles, ook de training met het oog op de marathon, waar dan ook. En dat jevooral mag genieten van de wandeling, de eindstreep is jouw bonus!
Nou Sandra, 'k zal je blogs wel missen hoor maar heerlijk dat er nu voor jou een veel betere leukere tijd aan gaat breken. Die vakantie is je van harte gegunt. Je hebt het verdiend. Geniet ervan en nog heel veeeeeel gezonde jaren. Het ga je goed.
Irma
Sandra, ik hoop dat je het ergste nu hebt gehad! Wat fijn dat je de mooie dingen in het leven nog steeds weet te waarderen, en dat je openstaat voor genieten. En dat je om je heen een aantal fijne vrienden hebt. Volgens mij kunnen zij jou ook helemaal niet missen. Veel sterkte en ik wens je weer wat meer energie zodat je je levenslust weer kan botvieren!
Hoi sandra,
Ik ben heel erg blij voor je dat je je beter voelt! Ga lekker genieten van de vakantie (maar hoe ga je het doen met de bikini? Als grapje: hebben ze in hawaii niet die cocosnoten bikinis? want dan kan je niet zien dat er geen borst on de cocosnoot zit????
Hoewel ik bij ben dat je je beter voelt en dit je laatste stukje is, ik zal je ook gaan missen. Ik genoot van je stukjes, mede omdat je regelmatig post! Misschien kun je mee doen aan de wedstrijd in Juni (mits als die er komt, en ik zal dan je rivale zijn..)
Je hebt me geinspireerd om positief tegen het leven aan te kijken, niet in zak en as te zitten als er een tegenslag is. En je hebt me geinspireerd om te gaan lopen voor Breast Cancer. Ja, ik heb me ingeschreven voor de Avond Breast Cancer walk. Ik zal die $1800 moeten gaan binnenslepen... maar ..... ik loop voor een goed doel en ik zal elke mile dat ik er even doorheen zit aan je denken hoor! Als ik klaag over de blaren op mijn voeten, of als ik klaag over de hitte. Ik zal denken: niet zeuren, dat deed sandra ook niet!
Mijn uitnodiging om met me mee te lopen staat nog steeds, je kan ook een gedeelte meelopen. Laat het me maar weten! We kennen elkaar dan misschien niet, maar ik heb je als een digitale vriendin leren waarderen!
Dank je wel voor je leuke lieve stukjes en...... wie weet tot ziens!
H
Ik wens je het allerbeste.
Bedankt voor je mooie stukken.
Bedankt voor je mooie teksten. Ik wens je het allerbeste voor de toekomst en geniet van je vakantie. Je bent, in elk geval voor mij, een kanjer!
Dank je wel voor je openhartige stukjes. Heb erg met je meegeleefd en hoop dat je een rooskleurige toekomst zonder kanker tegemoet gaat. Die marathon komt vanzelf, daar ben ik van overtuigd. Ik ken een jongen van 23 die 3 maanden na zijn laatste chemokuur 5 keer op 1 dag (!) de Alpe d'Huez opfietste! Vijf keer!!!! Fijn dat opgeven ook voor jou geen optie is..... liefs, Esther
Tjemig! Wat een reacties allemaal. Toen ik begon met schrijven voor Viva had ik me in eerste instantie niet gerealiseerd dat de enige manier om mijn ervaringen met kanker goed op te schrijven, zou betekenen dat ik ook heel persoonlijk moest worden. Kort gezegd, mijn hele ziel en zaligheid in de openbaarheid moest brengen. Maar ik heb er, mede dankzij jullie, absoluut geen spijt van.
Want door alle feedback en reacties, weet ik dat ik dat niet voor niks heb gedaan.
Soms keek ik 's avonds voor ik ging slapen nog even of er iemand gereageerd had. De ene keer lag ik daarna nog even na te genieten van iets grappig dat iemand geschreven had. De andere keer lag ik wakker, Omdat dat wat ik gelezen had mij aangreep, er zoveel andere meiden zijn die hetzelfde (of erger) moeten meemaken als ik. En die dat minstens zo goed doen, een diepe buiging maak ik voor hun.
Ik had op zoveel reacties willen reageren maar vaak ontbrak me daarvoor de energie. En die had ik hard nodig om alleen al mijn familie en vrienden van mijn doen & laten op de hoogte te houden. Of ik kon het gewoon niet opnrengen, wilde niet de hele dag met kanker bezig zijn omdat ik daar immers niet aan doe. Ik denk dat veel mensen die zelf door een heftige periode zijn gegaan, ongeacht de reden, die emotionele en lichamelijke moeheid wel herkennen.
Vanuit Hawaii wil ik alle lieve Viva lezers ontzettend bedanken voor jullie steun, aandacht en lieve woorden! En als het in de planning van Viva zit, zullen jullie zeker nog een keer van me horen of over me lezen. Maar dan alleen maar met goed nieuws!
Mahalo & Dikke zoen, Sandra
Enne Maartje, die loop ga je zeker redden, voor en namens iedereen met borstkanker!
Hoi Sandra
Ik wil je (nogmaals) ontzettend bedanken voor je stukjes. Ik zal ze aan de ene kant missen maar aan de andere kant is het ook wel goed dat dit de laatste was want dat betekent dat je klaar bent met je behandelingen! (een eventuele borstreconstructie niet meegerekend) Ik moet zelf nog twee en een halve week, die datum staat nu al in mijn agenda, dat begrijp je.
Nog geen week nadat ik te horen kreeg dat ik kanker had, verschenen jouw stukjes in de Viva. Ik vind het heel rot voor je dat het jou voor een tweede keer moet overkomen maar je hebt mij (en ik denk velen met mij) een steuntje in de rug gegeven.
Veel van jouw gevoelens herken ik en sommige uitdrukkingen uit jouw stukjes gebruik ik nu nog. Zo heb ik ook één oudere zus, met wie ik een hele hechte band heb, tegen wie ik ook zeg dat ik met haar in bejaardentehuis Het laatste zuchtje wil eindigen.
Ook dat gevoel van 'grote cadeaus na groot leed' is heel herkenbaar.
Ik ben 3 jaar geleden getroffen door een depressie en vond zelf dat ik daarna alle geluk van de wereld verdiende. Dat is deels gelukt in de vorm van een leuk huis en een leuke kat maar ja dat andere 'cadeautje' had dus voor mij niet gehoeven.
Ik ben me nu nog aan het bedenken welk groot cadeau ik mezelf ga schenken na dit grote leed. Alleen al de voorpret daarover helpt me door de laatste weken heen.
En inderdaad, het grootste cadeau is je gezondheid. Daar wil ik nog aan toevoegen: gelukkig zijn en zin in het leven hebben. Ik werd accuut ontroerd toen je schreef dat de 5e chemo de eerste chemo was die je puur voor jezelf deed.
Ik wens je echt alle geluk van de wereld toe, allereerst in Hawaii en daarna een leuke verkering en een mooie woonboot en heel veel gezonde, gelukkige jaren. Je hebt het verdiend (en ik hoop dat die nieuwe persoon op de afdeling 'grote cadeaus na groot leed' dat ook eindelijk door gaat krijgen!)
Liefs
Josée
IK zal je stukjes missen zoals ik al eerder zei ik vind je een stoer wijf ,wens je dan ook een ontzettend fijn leven toe .Geniet van alles wat op je pad komt dat doe je zowie zo al en dat je deze akelige periode in een laatje stopt en hem daar nooit weer uit hoeft te halen, maar ook heeft het je dingen gebracht ,bv vrienden familie en dat je zelf heel sterk bent, het klinkt mischien raar maar er waren ook positieve dingen toch? Het zou fijn zijn om af en toe nog iets van je te horen ik denk dat de meeste die je gevolgd hebben dat ook vinden.Heel heel erg veel liefs en die marathon ga jij weer lopen dat moet en dat kun je.
Sandra, ik wil je een mooie, gelukkige en vooral lange en gezonde toekomst toewensen. Ik heb je blog de afgelopen tijd gevolgd, en heb je bewondert. Dank je wel voor het delen van je verhaal. J ebent een inspiratie voor velen.
geniet van je vakantie.
Liefs
Kim
Ademloos zitten lezen. Potverdomme. Het zal je overkomen.
Ik gun en wens je het allerbeste en het allermooiste: gezondheid en de liefde.
Liefs
Dank voor je verhaal. Ik heb heel lang gedacht dat het een terugblik was, omdat ik me niet kon voorstellen dat je zo energiek kon schrijven als je er middenin zat. Dus wel.
Fijne vakantie gewenst, en ik hoop dat je nog eens terugkomt. Met een weblog over je nieuwe surfleraar en je nieuwe woonboot, liefst!
Aloha, heb niet vaak gereageerd maar vanuit Australie wel bijna dagelijks met je meegeleefd. Heel veel plezier in Hawaii. xxx Orbit
Ik heb me al tijden voorgenomen eens een reactie te plaatsen. Nooit van gekomen. Tot vanavond.
Ik wil even zeggen dat ik er ontzettend veel bewondering voor heb hoe je hier weer doorheen bent gekomen. Echt geweldig, je mag trots zijn op jezelf! Wat een ruggengraat!
Helaas ook in mijn omgeving narigheid met een jonge vrouw. Ik 'gebruik' regelmatig dingen uit jou column's in gesprekken. Sommige dingen zijn moeilijker bespreekbaar, en dan haal ik dingen uit een stukje van jou aan.
Ik hoop op een hele fijne toekomst voor jou. En dat vanaf nu het geluk je toe zal lachen! Je hebt het meer dan verdiend...
liefs Basic
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren