Stel je spiri-vraag aan de deskundige!

Hallo Geertje,
ik ben Milou, (bijna) 21 jaar en ben studente aan de kunstacademie.. Ik wil deze kunstacademie heel graag afmaken, maar ik zit lichtelijk in de problemen. Ik heb totaal een inspiratie en wil dus een half jaartje stoppen en volgend schooljaar weer beginnen. Maar deze keuze is moeilijk, zeker als je ouders niet achter je staan om te stoppen. Mijn toekomst weet ik ook niet hoe ik deze invul, maar ik vind kunst(ik doe afdeling sieraadvormgeving) helemaal top, dus wil hier zeker in verder gaan, maar hoe?! Help me, want het is al een half jaar(als het niet langer is) een dilemma.. Can you help me?
Liefs,
Milou

Hi Geertje,
Ondanks dat ik de 30 gepasseerd ben en ik beter zou moeten weten heb ik vaak last van groener gras bij de buren. Rationaal gezien weet ik dat dit totaal geen zin heeft en je je zegeningen moet tellen, maar dit vervelende gevoel blijft zo nu en dan de kop op steken. Dit komt ook omdat om mij heen veel mensen 'hebben' wat ik zelf al zo lang wens (lees o.a. een goede relatie met kids) en dit niet echt maakbaar is. Hoe word ik toch tevreden met het hier en nu en zonder zorgen dat ik niet misschien nooit zal 'hebben'.
Alvast bedankt voor je reactie.
Groet,
Maartje

Hoi Geertje,

Ik ben een vrolijke en spontane meid van 24 die nog lekker studeert.
Maar ondanks mijn vrolijkheid en spontaniteit heb ik ontzettend veel moeite met mijn leeftijd.
Ik ben 24 en wordt in Augustus 25 big deal zullen de meeste vrouwen nu zeggen.
Maar serieus ik vind het vreselijk!
Ik word een KWART EEUW!!!
En vooral ook omdat ik een moeder heb die me er graag op wijst dat ik nog niets heb gepresteerd in het leven volgens haar.
Dit betekend ik heb niet net zoals de dochter van die of die een vaste baan, een vriend waar ik mee samen woon en of een eerste of tweede kind op komst.
Ik ben echt ondanks dat wel trots erop dat ik nog studeer maar toch soms zegt er een stemmetje van ze heeft gelijk een kwart eeuw nog maximaal 2 kwartjes waarin je hopelijk gezond door mag gaan.
En het laatste kwartje zal waarschijnlijk ongezond verlopen.
Hoe zorg ik ervoor dat ik de leeftijdsissue opzij kan zetten?
Hoe vind ik vrede met mijn leeftijd en met mezelf??

Alvast bedankt!

Groetjes,
FairySam

Dag Milou,

Het klinkt alsof je je in een situatie bevindt die een van mijn leraren
omschrijft als ‘ the squeeze’; een vernauwing waarin je als het ware tussen twee keuzes ‘ gesqueezed’ zit: stoppen of doorgaan. Het vervelende aan dit soort situaties is dat niemand anders je het antwoord kan geven. Het gelukkige aan dit soort situaties is dat er eigenlijk geen verkeerd antwoord is. Dit is namelijk het antwoord op de million dollar question: ‘Het’ gaat namelijk nooit waarover je denkt dat het gaat. Je geeft zelf eigenlijk al een onderliggend probleem aan, je gebrek aan inspiratie en energie om je studie op dit moment door te zetten. Tegelijkertijd weet je wel goed waar je passie ligt, wat natuurlijk geweldig is.

De squeeze geeft aan dat je je moet intunen met de energie die onder je onrust zit. Waarom staat je inspiratie op zo’n laag pitje? Zijn er andere kanten aan jezelf of je leven die aandacht nodig hebben? Uiteraard hebben dit soort situaties ook een hele praktische kant die je moet bekijken: wie betaalt je studie en hoe makkelijk kan je dit spoor weer opvatten als je besluit een tijde niets of iets anders te gaan doen? Wat voor andere opleidingsmogelijkheden zijn er? Verbreed je horizon, zodat je weet wat er in jouw vakgebied te doen is, inspireer jezelf opnieuw.

Helemaal een break nemen van wat je doet kan enorm bevrijdend werken, iets wat de meesten van ons te weinig doen. Aan de andere kant kan dit ook een vlucht zijn van wat er werkelijk aan de hand is. Daarom is het zo belangrijk om te kijken wat er onder je onrust zit. Je kan geen antwoord forceren, wel kan je met heel veel aandacht en compassie naar jezelf luisteren. Je kan jezelf leren afvragen ‘ levert deze keuze meer helderheid of meer verwarring op?’. Dit is iets waar je de rest van je leven plezier van zal hebben.

Succes en liefs,
Geertje

Dag Maartje,

Bedankt voor het stellen van deze vraag. De situatie die je beschrijft is enorm herkenbaar voor ons allemaal. Je maakt bovendien een hele belangrijke constatering: rationeel denken en vinden dat je niet mag klagen kan niet voorkomen dat je soms gewoon baalt van je leven.
Allereerst: verontschuldig je niet voor dit gevoel. Aan de manier waarop je je vraag stelt maak ik op dat je net zoals de rest van ons lijdt aan het “ in Afrika hebben ze niet eens te eten dus waarom zou ik klagen over mijn leven” –complex. Dit is aan de ene kant heel goed. Het is heel goed om je de relativiteit van je leven en je problemen in te zien. Tegelijkertijd is het geen eindoplossing. We komen allemaal situaties tegen in ons leven die we niet kunnen voorzien, dilemma’s en pijn waarmee we ‘iets moeten’. Vaak zoeken we dan voornamelijk naar oplossingen, terwijl die er eigenlijk niet zijn. Zoals je zelf al heel mooi opmerkt is het ideale scenario niet ‘ maakbaar’. Sterker nog, als je je teveel blindstaart op 1 scenario, dan zal je voorbij gaan aan allerlei mogelijkheden die het leven je biedt die je zelf nooit had bedacht. Dat is juist de magie van je leven.

In plaats van je gevoel van ontevredenheid af te straffen en met een stok proberen weg te slaan zou ik je aanraden om het gewoon eens te voelen. Als het weer de kop op steekt, rationaliseer het niet weg, maar ga er eens mee zitten. Voel waar de ontevredenheid –vaak verdriet- zit in je lichaam. Geef het eens wat ruimte, jank eens flink, drink er een kopje thee mee. Je ‘ hoeft’ er niets mee te doen.

Een hele mooie beoefening die heel goed bij dit soort gevoelens past heet Tonglen, een oefening waarmee je je eigen pijn gebruikt en transformeert door je verwantschap met alle andere mensen die hetzelfde voelen te versterken. Dit is een ingewikkelde zin, dat realiseer ik me, maar mocht het je interesseren dan raad ik je aan om het volgende artikel te lezen: http://www.shambhala.org/teachers/pema/tonglen1.php.

liefs,
Geertje

Dag Fairy Sam,

Zoals je zelf al aangeeft zoek je vrede met je leeftijd en jezelf. Ik denk dat het met name het laatste is, en dat het zich uit in lichte paniek en onrust rondom je verjaardag. Het is heel normaal om je rondom zo’n mijlpaal af te vragen ‘ wat heb ik bereikt’, ‘ wie ben ik?’. Het drukt je neus op een van de meest moeilijke menselijke dilemma’s: het besef van onze vergankelijkheid. Dan komt er ook nog eens bij dat we cultureel gezien allemaal labels plakken op bepaalde leeftijden, een soort ideaal schema van Hoe Het Leven Dient Te Lopen. Dit is tot op zekere hoogte prima, het zijn collectieve pogingen om om te gaan met onze korte, onzekere levens. Maar; als je je daar teveel door gek laat maken dan doe je jezelf tekort, en dat weet je moeder ook best wel :D!

Boeddha zat eigenlijk met hetzelfde dilemma als jij, 2500 jaar geleden. Hij had toen een paar inzichten: het leven gaat snel, en is eindig. In zekere zin is het leven een aflopende zaak. Dat is een heel pijnlijk besef!! Toch is het heel belangrijk hier geen doekjes om te winden, dit is eigenlijk waar jij nu bent. Je bent je bewust van de tijdelijkheid van je bestaan. Daarna had Boeddha gelukkig nog een paar meer inzichten. Ondanks dat ons leven op een bepaalde manier een aflopende zaak is, is het wel werkbaar. Wanneer we namelijk niet meer verwachten dat we onsterfelijk zijn, en dat alles precies gaat zoals we willen dan valt er een enorme last van onze schouders. Je gevecht tegen jezelf en je vergankelijkheid is wat je onvrede juist veroorzaakt, niet het feit dat je ouder word zelf! Sterker nog; juist dit maakt je leven juist mooi.

Stel je eens voor dat je altijd 24 zou blijven en dat er geen deadlines (hoe ironisch?) waren in het leven. Dit wordt ook wel eens vergeleken met het hebben van plastic bloemen. Al zou je de mooiste, meest natuurgetrouwe plastic bloemen hebben, ze zouden nooit opkunnen tegen echte bloemen. Waarom? Omdat ze vergankelijk zijn, ècht zijn en verwelken geniet je extra veel van tijd dat ze bloeien. Dit is precies hetzelfde met ons mensenleven. Dat is niet voor watjes! Misschien is dit een goede boekentip voor je: ‘ Gerust in onzekerheid’ van Pema Chodron (in het Engels ‘ Comfortable with Uncertainty’ ).

Hoop dat je hier iets aan hebt.

Liefs,
Geertje

Beste Geertje,

Ik ben in de 30, heb een superlieve mooie leuke man met wie ik zeer regelmatig overhoop lig. Onze kinderwens komt helaas maar niet uit, door enkele problemen hebben we het idee kinderen even in de koelkast gezet. Waar ik de laatste tijd enorm mee worstel en eigenlijk al mijn hele leven is dit;

Ik kan het niet vinden in het leven. Geen voldoening, geen diepere betekenis, geen favoriete bezigheid etc. Ik kan me soms zo nutteloos, zo vreselijk onbetekenend voelen. Er moet toch iets zijn waardoor ik me wat gelukkiger voel. Ik zou me zo graag storten op iets, heerlijk bezig zijn, 's avonds moe maar voldaan in bed ploffen!

Lange tijd heb ik gedacht 'ik ben niet gelukkig omdat ik geen leuke jeugd heb gehad, of omdat ik geen relatie heb, geen kinderen heb, of omdat mijn werk niet bij mij past. Een beetje het 'ik had vroeger een blauw kinderfietsje in plaats van een rode, die ik liever had gehad'.

Het leven is toch te kort om een beetje lusteloos rond te dwalen?

Kun je me een beetje op weg helpen? Bedankt!

Hoi Geertje,

Ik heb soms het gevoel dat ik de snelheid van "de maatschappij" niet kan bijbenen! Dan heb ik het zowel over het tempo van ons leven als de verwachtingen die "men" heeft.
Ik ga binnenkort een dag minder werken, om wat meer tijd te hebben voor dingen die ik echt belangrijk vind in het leven. Daarnaast ben ik zelf aan de slag met mijn eigen hoge verwachtingspatroon. Maar toch... de maatschappij zelf rent en rent maar door en iedereen rent met elkaar in hetzelfde tempo mee. Ik zou wel eens uit die carroussel willen stappen en vrij zijn van dat jachtige en opgewonden gevoel. Hoe kijk jij als "expert" hiertegen aan? Kun je me wat gedachtes en/of tips meegeven?

Alvast bedankt voor je antwoord,
Lucy

Hoi Geertje,

Ik ben een jonge werkende moeder van 25 jaar. Mijn zoontje is 9 maanden en ik vind het zo moeilijk om ècht te genieten, het is zo'n heerlijk ventje, maar het is allemaal zo druk dat ik niet goed weet hoe ik echt kan genieten van het hier en nu met hem. Ik werk drie dagen (dit is financieel nodig) , kolf fulltime en daarnaast leef ik graag in een schoon huisje. Dan zijn er nog de sociale "verplichtingen" (die ik overigens wel minimaal houd) maar het is gewoon nooit rustig in mijn hoofd, ik moet nog dit, hoe laat moet hij eten, ik moet nog dat, heeft hij het niet koud/honger/dorst/moe enz. Als ik met hem wandel bijvoorbeeld, kan ik moeilijk genieten van het wandelen, maar ben ik altijd druk met bijzaken (welke boodschappen ik moet halen, of hij lekker ligt/zit, zijn zijn handjes niet te koud enz.) Dit is natuurlijk ontzettend vermoeiend, maar wat ik veel erger vind is: Het gaat allemaal zo snel! De tijd vliegt voorbij.. hij wordt zo snel groot.. Ik ben gewoon te perfectionistisch (denk ik) en wil een te goede moeder zijn (vrees ik) maar wat kan ik hieraan doen? Hoe zet ik dat "uit'? Of hoe verminder ik dat? Zijn daar misschien oefeningen voor? Er zijn echt momenten dat ik bewust even lekker met hem ga spelen of knuffelen of gewoon lekker sesamstraat kijken, maar toch heb ik het gevoel dat het aan me voorbij gaat of zo... Ik probeer wel zoveel mogelijk te doen als hij slaapt, zodat ik tijd voor hem heb als hij wakker is.. maar nog steeds voelt het of ik tekort schiet...

Hopelijk heb je wat tips! Alvast bedankt...

p.s: Ik ben ook heel erg bang om mensen kwijt te raken. Heb angst voor de dood van geliefden enz. Ik ben zo bang dat mijn zoontje iets ergs gebeurd.. lig daar vaak over te piekeren en voel dan ook de pijn die dat met zich mee zal brengen. En als er iets op tv is over zieke of overleden kindjes zit ik steevast te janken. Ik was toevallig laatst bij de musical Tarzan en daar rolden de tranen alweer (als de moeder aap gaat zingen: jij woont in mijn hart) Mijn "moeder" hart loopt gewoon over van emotie.. heb je hier ook tips voor? en waar komt die extreme angst vandaan? (het neemt namelijk wel redelijk ongezonde vormen aan)

Dag Vicky,

Ik vond je vraag erg ontroerend en herkenbaar. Hoe vreemd het ook klinkt, ik denk dat je een van de meest belangrijke inzichten hebt die er zijn, namelijk dat het soms knap lastig is, dat ‘leven’. Het wordt niet voor niets ‘levenskunst’ genoemd door bepaalde filosofen, het is een kunst. Het is helaas niet zo dat als je a,b en c hebt dat je gelukkig bent. Zo makkelijk is het niet. Je hebt al een paar geweldige inzichten opgedaan.

Je realiseert je al dat de externe factoren (jeugd, geen relatie, werk) weinig invloed hebben op je geluk. Krijgen wat je (denkt dat je) wilt is geen voorwaarde tot geluk! Integendeel, als je dan eindelijk hebt wat je wilt en nog steeds niet gelukkig bent dan word je pas echt mismoedig! Dit is eigenlijk wat jij nu ervaart. Het is het klassieke ‘is dit alles’-gevoel.

Nu komt het goede nieuws. Keer het eens om. Als je weet dat je geluk en vrede niet afhangen van dingen buiten jezelf heb je ineens niet veel te verliezen. Dit is de voorwaarde van groei. Naast verdriet levert dit ook een enorme opluchting op. Er is soms niet zoveel verschil tussen die twee. Op het moment dat je de strijd opgeeft, eens flink instort dan merk je na je huilbui ineens hoe blauw de lucht is, of je begrijpt ineens waar al die liedjes over gaan. Het heeft een element van overgave.

Misschien mis je het gevoel om weer geraakt te worden, geïnspireerd te zijn. Je nutteloos en onbetekenend voelen is op een bepaalde manier ‘vast’ in jezelf zitten. Je bent zo bezig met wat een van mijn leraren ‘the Me-plan’ noemt dat je in een soort vernauwing bent gekomen. Je bent daarin trouwens niet alleen, we doen dit allemaal, dit is wat in boeddhisme samsara word genoemd; een constant gevoel van ontevredenheid.

Vaak zijn we zo druk bezig met gelukkig te worden, onze passie te vinden, eigenlijk zo druk bezig met onszelf, dat we voorbij gaan aan de geur van de lente, de kleur ogen van je vriend, aan alle wonderbaarlijke perfectie die de wereld constant naar je toe stuurt. Het is alsof je met oordopjes in en een blinddoek op aan de rand van de oceaan staat. Antwoord op veel grote vragen krijgen we niet, wel kunnen we die blinddoek en oordopjes af- en uitdoen en ons openstellen voor de wereld.

Je hebt gelijk dat het leven te kort is om lusteloos rond te dwalen. Alleen, als we te druk bezig zijn met ‘het’ te vinden in ons leven dan missen we ‘dat’ wat er wel gebeurt. ‘Het’ zit namelijk echt in kleine dingen. Cliché, maar waar.

Tenslotte nog een paar leessuggesties die je denk ik zullen inspireren. Een heel mooi boek dat gaat over geraaktheid, wat eigenlijk een ode is voor alle aspecten aan het leven heet ‘Learning to Fall’ van Philip Simmons. Een ander boek, over levenskunst is ‘Tegen de Onverschilligheid’ van Joep Dohmen. Beide boeken zijn echte eye-openers!

Liefs,
Geertje

Dag Lucy,

Het is denk ik heel goed dat je vragen stelt over bepaalde collectieve gedachtepatronen. Culturele en sociale normen over wat hoort en wat niet, wat succes betekent en wat ‘normaal’ is kunnen enorm sterk zijn. Veel mensen zullen zich niet eens afvragen wat jij nu bemerkt.

Dus dat is heel goed. Wat ik dan leuk vind is dat je “de maatschappij” en “men” tussen aanhalingstekens zet. Dat is inderdaad soms een soort onzichtbaar spook waar we zo makkelijk tegenaan kan schoppen. Wat denk ik essentieel is, is dat je de scheiding tussen “de maatschappij” en jezelf opheft om vrij te komen van het jachtige gevoel waarover je het hebt. Er is in feite niet zoveel verschil tussen onzelf en ‘de rest’. We moeten niet vergeten dat “men”de som der delen is. Voordat je zelf afrekent met je eigen vooroordelen en opvattingen naar jezelf, blijft “men” erg invloedrijk omdat we het zelf zijn.

Stel jezelf eerst de belangrijke vragen ‘wat is geluk’, ‘wat vind ik belangrijk in het leven’ en onderzoek waar jezelf moeite hebt, je schuldgevoelens en of vooroordelen. Meditatie is iets wat ik hier erg behulpzaam bij vind. Je leert hierdoor namelijk al je eigen patronen kennen op een hele vriendelijke manier. Hoe meer je ze in jezelf leert kennen, hoe beter je ze in de mensen (“men”) om je heen herkent. En dan kan je langzaam veranderen, als je dat wilt. Dan ‘doorzie’ je die maalstroom als het ware en wordt het alsof je een schaakspel tegen jezelf speelt: op de een of andere manier werkt het niet meer.

Of je dit nu door meditatie of iets anders doet, het is redelijk essentieel om een stap terug te doen en te kijken hoe je zelf aan de gehaastheid bijdraagt. Mijn meditatie docente vergelijkt dit wel eens met het ineens in de vangrail stoppen van de snelweg; ineens zie je doe hard je reed. Dat geef je zelf ook eigenlijk al aan. Gewoon doen dus!

Boekentip: lees boeken die je idee van ‘normaal’ lekker op zijn kop zetten. Kijk eens naar het leven door een ander perspectief. Mijn favoriet hiervoor is schrijfster/kunstenares SARK, zoals ‘Transformation Soup’ of ‘Succulent Wild Women’.

Liefs,
Geertje

Dag Enidan,

Het klinkt alsof je enorm bang bent ‘iets te missen’ in je leven. Op zich is dat niet verkeerd, je bent je bewust van alles wat je hebt. Het kan echter doorschieten, en dan krijg je een beetje de situatie die ik omschrijf in het antwoord naar Vicky waarin je zo druk bezig bent met bewust MOETEN GENIETEN dat het compleet onmogelijk word om te zien wat er daadwerkelijk IS.

Die ervaring had je ook al, begrijp ik. Ik kan je praktische situatie niet inschatten natuurlijk, bovendien ben ik nooit moeder geweest dus daar kan ik je niet veel bij helpen. Als je zelf al denkt dat je overperfectionistisch bent dan zal dat waarschijnlijk zo zijn :D. Een deel daarvan is denk ik heel normaal als je je eerste kindje hebt. Je geeft zelf aan dat je dat graag ‘uit’ zou willen zetten, en daar heb ik dan wel weer wat advies voor.

Dit lukt namelijk niet. Dat is eigenlijk dezelfde categorie als het MOETEN GENIETEN, namelijk HET MOET NU UIT. Je kan dit namelijk niet afdwingen. Waarschijnlijk ben je een groot deel van je energie kwijt aan het vinden dat je het anders moet doen. En dat is zonde. Je mag best wat milder zijn naar jezelf. Zoals je al aangeeft zit je in een van de drukste periodes van je leven, alsof je in een trein zit die voorbij dendert. Ondertussen heb je het gevoel dat er meer van zou willen genieten, maar je zit in eens soort mentale hogesnelheidslijn.

Ik denk dat het beste is wat je kan doen is zorgen dat je regelmatig jezelf een break geeft. Dit hoeven geen dagen weg te zijn, dit kan ook een yogales zijn of een bioscoopje of een kopje koffie met een vriendin, een vast moment in de week of dag waarin je alleen iets voor jezelf en met jezelf doet. Voel je niet schuldig dat je niet elk moment van de dag met je zoontje doorbrengt, ook al wil je niets missen. Als je regelmatig rust neemt voor jezelf dan zal je merken dat je veel meer beschikbaar en ontspannen bent op de momenten dat jullie samenzijn.

Kortom, probeer niet alles uit het moment te persen, laat het een beetje vloeien. Dingen zullen veranderen, je zoontje zal groeien, daar valt niets tegen te doen. Wat je wel kan doen is zorgen dat je geniet van de momenten zonder ze vast te klampen. Je hart mag open blijven, zo open zelfs dat verdriet en geluk er allebei inpast. Stap regelmatig even uit die hogesnelheidslijn door echt ruimte voor jezelf te maken, iets voor jezelf te doen waardoor je zal merken dat je angsten en krampachtigheid zullen verminderen.

Liefs,
Geertje

Hoi Geertje,
Bedankt voor je reactie. Ik ben zelf idd ook onderdeel van de maatschappij en oordeel dus net zo hard over anderen als zij over mij. Iets om over na te denken dus.
Ik vind de reacties op de andere vragen ook erg boeiend. Ik noteer je boekentips!
En... ik ben een paar maanden geleden begonnen met mediteren, ik ben zelfs al aan de slag geweest met de vraag "wat is geluk?". Jij geeft me weer een duwtje in de rug om hiermee door te gaan, tnx!
Lucy

Hi Lucy,

Superleuk om te horen! Je bent al een paar belangrijke en dappere stappen aan het maken, heel stoer. Een van mijn vriendinnen heeft een geweldige bumpersticker (op een onwijs oud bakkie!) 'Question Reality'. Jij bent daar goed mee bezig, succes!

liefs,
Geertje

Hallo Geertje,

De reacties van de andere lezers zijn ook zo herkenbaar voor mij. Het meedenderen in de een trein die de maatschappij heet. Het niet helemaal kunnen genieten van het leven, terwijl je weet dat je het eigenlijk heel goed hebt…. Eigenlijk best fijn om te horen dat er ook andere mensen zijn die dat ervaren. De antwoorden van jou op hun vragen vond ik ook erg interessant. Ook ik heb je leestips genoteerd en wil me verder gaan verdiepen.

Ik ben bijna klaar met mijn studie geneeskunde en ik ben de laatste tijd steeds meer bezig met wat ik wil in mijn leven en wat ik wil betekenen. Ik heb namelijk de behoefte om meer uit het leven te halen wat ik nu doe en vooral meer van het leven proberen te begrijpen.

Daarom speel ik al een tijdje met de gedachten om op yoga en/of meditatieles te gaan. Op het internet ben ik mijn grote zoektocht begonnen. Maar er is zo veel mogelijk… Ik weet gewoon niet welke keuze ik moet maken en waar ik mijn keuze op moet baseren. Normaal gesproken ben ik best stoer in dit soort dingen en stap ik er gewoon op af. Maar dit vind ik toch een beetje eng omdat ik voor mijn gevoel in een totaal nieuwe en onbekende wereld stap. Ik weet dat het stom is, maar toch voelt het zo. Ik woon in Amsterdam en ken hier geen mensen die aan yoga of meditatie doen. Heb je misschien tips of misschien alleen wat bemoedigende woorden voor mij?

Bedankt alvast.

Liefs,

Anna

Hallo Geertje,

Sinds ik dit topic zag vraag ik me eigenlijk maar een ding af: op basis waarvan noem jij jezelf een deskundige in spiritulateit? Ik heb de vragen zo eens gelezen, en begrijp niet zo goed waarom jij deskundiger zou zijn dan ik bijvoorbeeld bij het beantwoorden hiervan. Het lijkt me meer voer voor psychologen, en dat ben jij niet, dus op basis waarvan beschouw jij jezelf als deskundig?

Dag Anna,

Leuk om te horen dat je je kan vinden in de vragen die worden gesteld. Je bent inderdaad niet de enige. Ik ben ervan overtuigd dat onze generatie, ook wel Generatie WYS genoemd, weer steeds meer met dit soort dingen bezig is. Net zoals jij voelen we aan dat dat ‘meedenderen’ ons afleid van waar het echt over gaat. Wijsheid, verbondenheid en echtheid worden weer belangrijker dan geld en status. Het is wat dat betreft een hele spannende en inspirerende tijd!

Bezigheden zoals yoga en meditatie zijn heel goed om dit verlangen naar diepgang om te zetten naar daden. Het leuke is dat het tegenwoordig echt niet meer stoffig is op dit soort plekken –zeker niet in Amsterdam. Tijdens de laatste meditatie programma’s die ik heb gedaan zie ik steeds meer meiden van onze leeftijd, hartstikke leuk! Ik heb zeker wat tips voor je om je op weg te helpen. Wees je er wel van bewust dat dit gebaseerd is om mijn persoonlijke ervaringen, er is vast veel meer te doen op dit gebied dan ik weet! Je baseert je keuze altijd op basis van je eigen ervaringen. Als een bepaalde plek of club ‘niet goed’ voelt, luister dan naar je intuitie. Als je daarentegen in een studio of les komt wat direct goed voelt, of je hebt een connectie met een docent, dat zijn de signalen waar je naar kan luisteren. Jij bent de enige die je kan vertellen wat bij jou past of niet.

Ik zelf mediteer via een Boeddhistische traditie die Shambhala heet. Het is heel kort gezegd een vorm van Boeddhisme die sterk past bij onze westerse manier van leven. Het is gericht op midden in het leven staan, op een bewuste manier. Shambhala heeft centra door heel Nederland, waaronder Amsterdam. Ze hebben een enorm aanbod aan cursussen, open dagen, introductiebijeenkomsten, noem maar op! Het centrum zit in de Pijp, meer informatie kan je vinden via de volgende link: www.shambhala.nl/centra/amsterdam.html Dit is een plek waar ik iedereen met het volste vertrouwen heen kan sturen!

Wat betreft yoga, er zijn talloze plekken in Amsterdam waar je goede yogalessen kan volgen. Een hele sterke naam heeft Svahayoga, in de Willemsstraat. Naast de houdingen word hier ook veel aandacht besteed aan alle aspecten aan yoga. Schema en meer informatie via hun website: www.svahayoga.com

Tenslotte raad ik je ook het event aan dat ik met Yogi Tea organiseer deze zomer, het Living Yoga Event. Op deze dag aan de Maarsseveense Plassen kan je een yoga, meditatie of Ayurvedische kookworkshop doen, en dansen tijdens een Yoga Trance dance en afterparty. Het is natuurlijk een beetje cliché om je eigen evenement aan te raden, maar ik denk dat het een leuke kennismaking is met wat er allemaal speelt op dat gebied. Mocht je daar meer over willen weten dan kan je naar www.living-yoga.nl.

Heel veel plezier en wie weet tot ziens!

Liefs,
Geertje

Dag Nippo,

Je hebt helemaal gelijk: een deskundige in spiritualiteit (whatever that may be) ben ik niet! Alhoewel ik wel officieel tijdens mijn studie een aantal vakken in de enige master ‘spiritualiteit’ die bestaat heb gevolgd –realiseer ik me nu…

Maar goed, het enige wat ik daar heb geleerd is dat het begrip ‘spiritualiteit’ zo divers en vaag is als het kleurenspectrum, laat staan dat je daar expert in zou kunnen zijn… maar goed, het bekt zo lekker he, ‘spiri-expert’.

Nee, even serieus, want je maakt een goed punt. Ik ben de eerste om toe te geven dat ik net zo zoekende ben als iedereen op dit forum. De vragen die worden gesteld zijn precies dezelfde vragen waarmee ik ook worstel. Uiteindelijk is wijsheid een persoonlijke zaak, maar we kunnen elkaar wel inspireren. De vragen die worden gesteld getuigen van een enorm hoog zelf bewustzijn van diegenen die ze stellen, vind ik. Ik geef dan een associatie terug die daarmee heb vanuit boeddhistisch perspectief, omdat dat ‘mijn ding’ is, mijn inspiratiebron. Zoals je misschien al gemerkt hebt geef ik bijna geen echte ‘antwoorden’, dit is in overeenstemming met veel aspecten van het boeddhisme: weinig antwoorden, weinig zekerheden en veel stimulatie tot zelfonderzoek en zelfcompassie.

Ik ben de eerste om iedereen aan te raden professionele hulp te zoeken bij het aanpakken van persoonlijke of psychologische problemen. Een therapeut of coach kan je individuele aandacht en praktische tools geven om je leven over een andere boeg te gooien.

Ik deel hier alleen wat ik weet, wat ik persoonlijk heb onderzocht en ervaren. In die zin heb je dus helemaal gelijk en ben jij –of de andere bezoekers van dit forum- net zo deskundig als ik. (ik heb alleen een andere inlogcode ;D)

Ik zag laatst een bumpersticker waar ik aan dacht toen ik je opmerking las: ‘Don’t follow me, I’m lost too’. Ik sluit me daar helemaal bij aan. Maar wie samen met me wil verdwalen is welkom!

Liefs,
Geertje

Hoi Geertje!

Ik heb je stukje gelezen en een paar van de reacties hier.
Ik hou me al wat langer bezig met de vraag wat vind ik belangrijk en wat wil ik. Waarom loopt mijn leven zo en niet anders. Ik ben al wat ouder en misschien loop ik wel een beetje achter, haha als jij op jouw leeftijd al zo met dit onderwerp bezig bent, en nu al met al die vragen rondloopt....wat moet ik dan nog allemaal inhalen, haha.
Als jij op mijn leeftijd bent, bijna 40, moet je wel heel gelukkig zijn, omdat je dan wel zal weten wat je wilt en waar je heen wilt......denk het niet, toch....er blijven altijd vragen en onzekerheden, daar heeft leeftijd niets mee te maken.
Ik ben al aardig op weg om mijn weg weer te vinden, om dat te doen wat ik belangrijk vind. Ik weet heel goed wat ik belangrijk vind: genieten van het leven, plezier hebben. Ik weet ook waar ik dat plezier vandaan wil halen...maar en nu komt het.....ik weet niet hoe...gek he! Ben gescheiden omdat mijn levensvisie niet meer overeen kwam met die van mijn man. Woon nu samen met mijn 2 jongens en dat voelt goed, maar ik kan niet genieten. Kan de rust niet vinden, de innerlijke rust. Ik weet alles, hoe het zou moeten, waar ik aan moet denken enz., maar het lukt me niet om in bepaalde situaties rustig te blijven en het te zien zoals het is, en van daaruit het los te laten. Hoop dat je er nog iets van snapt....haha...het helpt in ieder geval het weer even op te schrijven en ik hoop dat je wat tips hebt om zelf die rust te krijgen, die rust die nodig is om te kunnen genieten van de kleine dingen, die vaak het allerbelangrijkst zijn in het leven. Het geluk haal je uit de kleine dingen, zegt men toch?!
Nogmaals, leuk stukje en bedankt dat je me weer aan het denken hebt gezet....

Geertje, bedankt dat je even de tijd hebt genomen voor mijn probleem. Super dat je je kennis en inzicht met ons deelt!

Hoi Geertje, allereerst vind ik de tekst van je laatse reactie geweldig, 'don't follow me, i'm lost too'! Klopt helemaal, niemand heeft de wijsheid in pacht. Maar idd, je kan wel je persoonlijke ervaringen delen.
Ik heb n.a.v. je stukje wat gelezen over Shambhala en Reiki, en nu wil ik graag weten wat de 'beste' methode is om zelf tot rust te komen (dus niet zozeer om anderen te kunnen helen), of je adressen weet in Noord-Brabant, omg. Den Bosch en Eindhoven en wat de gangbare prijzen zijn.

Keep up the good work!

Liefs, Susanne

Hoi Geertje,

Ook ik heb wel een levensvraag...Ik ben 37 (in juni 38) en ben op zich gelukkig. Ik heb het afgelopen jaar een jaar lang therapie gehad omdat ik toch wel met heel vel dingen worstelde; laag gevoel van eigenwaarde, angst voor intimiteit, bindings/verlatingsangst...dat soort ellende. Nu zit ik goed in mijn vel en ben helemaal klaar voor een relatie. Ik wil namelijk erg graag een leuke vent en vooral kinderen! Vaak reist bij mij de vraag of ik ervoor zou moeten kiezen om alleen te proberen een kind te krijgen (via een donor natuurlijk, wel eerlijk en open). Maar elke keer twijfel ik ook weer, want het liefst wil ik "gewoon" een leuke man, liefde en dan een kind, maar ben ik dan niet op een gegeven moment te laat...Kortom, kan ik er (nog) iets aan doen, behalve vertrouwen hebben en met mezelf op orde zijn gekomen/goed in mn vel zitten, om ook de liefde te krijgen die ik zoek, en verdien! Of moet ik de knoop doorhakken en mn eigen plan trekken en gaan voor alleenstaand moederschap?

groetjes Lise

Dag Newanne,

Bedankt voor je reactie. Allereerst, het hele idee van voor- of achterlopen op je ontwikkeling, interessant maar misschien niet zo relevant is. Ik denk zelf dat de beweging niet zozeer lineair is, van a naar b, maar dat je persoonlijke ontwikkeling eerder circulair is, als een soort spiraal. Dat verklaart het gevoel van ‘ altijd tegen hetzelfde aanlopen’wat we allemaal kennen. In feite lopen we tegen hetzelfde thema aan als eerst, maar wel op een ander niveau. Het is belangrijk om dat te realiseren, anders raak je enorm ontmoedigd door het gevoel ‘ zie je wel, er is helemaal niets veranderd, geen vooruitgang, etc’.

Als we teveel focussen op een lineair beeld van onze ontwikkeling dan raken we in tijdsnood en leggen we onszelf allerlei druk en schuldgevoel op dat we ‘ er nog niet zijn’. En nu komt het: er ‘ is’helemaal niets waar we kunnen zijn! We zijn niet als een huis dat we schoonmaken voor de lente, waar we aan werken en waarvan we kunnen zeggen ‘hehe, nu is het schoon, de spinraggen zijn eruit, de vloer is geboend en ik ben klaar’! Sterker nog, ons ‘huis’zal binnen de kortste keren weer overhoop liggen en alles begint van voren af aan. In plaats van te focussen op het schone huis kunnen we dus beter gaan genieten van het schoonmaken zelf.

Ik denk dat dat misschien ook een beetje voor jou geldt (net zoals voor de meesten van ons). Misschien ben je zo bezig om te genieten in het leven dat het een doel op zich word (het schone huis) terwijl de werkelijke schoonheid zit in de golfachtige beweging van ons leven (het schoonmaken). Het is niet ‘slecht’ om af en toe geen innerlijke rust te hebben, sterker nog, het is een enorm voedbare bodem waar uiteindelijk nieuwe rust op kan groeien. En dan begint het weer van voor af aan. Of we dit nu leuk vinden of niet, dat is de structuur van ons bestaan. Hoe meer vriendelijkheid en waardering je hiervoor kan opbrengen, hoe beter we worden in de kunst van leven. Dit betekent dus ook dat we soms gewoon uren, dagen of maanden balen. So be it, daar komt wel weer iets nieuws uit.

Dit klinkt natuurlijk vreselijk makkelijk maar is in feite is het het moeilijkste dat er is. Het goede nieuws is dat jij, ik en iedereen hier precies voor is uitgerust als mens. Volgens mij weet je dit allemaal al prima, maar misschien helpt het om nog eens van een ander te horen :D. Dat is heel normaal! Sterker nog, het is enorm bemoedigend om een bezigheid voor jezelf te ontwikkelen die je daaraan herinnert. Ik zelf vind het heerlijk om naar mijn yoga- en meditatie studio te gaan, om me te laten herinneren aan al die dingen die ik allang ‘weet’, maar steeds weer opnieuw moet voelen en kennen, dat ‘o ja!’ gevoel. Wat dat betreft kan je dus wel iets ‘ doen’ om steun, inspiratie en lol uit te wisselen met anderen, die allemaal net als jij op hetzelfde pad lopen. Wat dat voor jou is kan ik niet beantwoorden, maar daar kan jij vast wel mee aan de slag!

Fijne lente en liefs,

Geertje

Dag Susanne,

Bedankt voor je reactie, leuk! De ‘ beste’ methode om tot rust te komen… als ik het wist dan zou mijn leven er een stuk beter uitzien ;D! Haha, nee, even serieus, er zijn natuurlijk zoveel manieren als dat er mensen zijn, dus wat dat betreft raad ik je, net als bij Anna aan om vooral te doen wat voor jou werkt! Jij bent de enige die weet wat jij nodig hebt.

Maar uiteraard help ik je graag vanuit mijn persoonlijke ervaring. Ik heb met name ervaring in yoga en meditatie, de laatste inderdaad in de Shambhala traditie, die mij enorm aanspreekt doordat het zo ‘ normaal’ en op westers leven gericht is. Er zit helaas nog geen Shambhala centrum in Brabant! De dichtstbijzijnde centra zitten in Maastricht, Arnhem, Leiden of Amsterdam. Op zich kan je natuurlijk overwegen om een weekendprogramma op een van die plekken te doen. Er komen meestal mensen van over het hele land en overnachten is vaak geen probleem.

Maar goed, je moet er wel een persoonlijke connectie mee hebben! Ongetwijfeld zitten er talloze meditatie mogelijkheden in Brabant! Misschien heeft iemand anders op het forum tips, of kijk eens op de meditatie startpagina. Uiteindelijk gaat het erover dat je er zelf op uit gaat en kijkt wat jou aanspreekt!

Ik weet nog wel een heel goed en leuk yoga adres is Den Bosch: de YogaStudio Den Bosch (www.yogastudio-denbosch.nl) waar twee meiden, Laura en Petra in een paar jaar een enorm levendige yoga gemeenschap hebben neergezet, met allerlei activiteiten en workshops. Zij kunnen je waarschijnlijk ook goede meditatie tips geven in de omtrek. Doe ze de groeten van mij als je erheen gaat!

Succes en ook wie weet tot ziens!
Liefs,

Geertje

Dag Lise,

Je schetst een heel herkenbaar dilemma voor velen vrouwen, waar –ik zal gelijk maar met de deur in huis vallen- geen kant en klaar antwoord op is. Je geeft eigenlijk zelf al het ‘antwoord’. Je kan inderdaad niets meer doen dan vertrouwen hebben in jezelf, met jezelf op orde zijn en goed in je vel zitten, zoals je al zo mooi omschrijft. Als je daar even bij stilstaat dan is dat al heel wat!!
Je kunt jezelf dan namelijk vertrouwen om een beslissing te maken om te wachten, of voor alleenstaand moederschap te kiezen. Jij bent de enige die dit weet. Er spelen zoveel factoren in zo’n beslissing mee (biologisch, emotioneel, financieel, etc) waar ik geen zicht op heb, maar waar jij de wijsheid voor hebt om op te kunnen reageren.

Waar ik je misschien wel mee op weg kan helpen is het volgende. Wat ik als achterliggende thema herken is de vraag: wat doen we als ons leven niet uitpakt zoals we willen, als we geen controle hebben over onze dromen? Of je nu voor a of b kiest, ik zou je willen aanmoedigen om je geluk niet af te laten hangen van slechts één scenario. Er zijn zoveel dingen in ons leven waar we geen controle over hebben. Het enige dat we in de hand hebben is de manier waarop we omgaan met de dingen die ons (niet) overkomen. En dit is geen troostprijs, sterker nog: hoe meer je dit leert, hoe gelukkiger je zal zijn in je leven.

Dit is heel kort samengevat hoe ik het zie. Je doet je best in het leven, maakt de naar jou eigen vermogen en inschatting beste beslissingen en de rest geef laat je –zo goed en kwaad als het kan- los. Ondertussen –en hier begint het interessante gedeelte- heb jij in de hand of je je geluk en levensplezier laat afhangen van zaken die je niet geheel onder controle hebt (zoals in jouw geval of je een kind krijgt met een partner, alleen, of niet).

Ons leven is zoveel groter en kleurrijker dan wat wij er vaak van maken. Het plan wat we voor onszelf hebben is vaak veel kleiner dan al die mogelijkheden die er bestaan. Het is niet mijn bedoeling om hier vaag te gaan klinken of je situatie te bagatelliseren. Een groot verdriet is een groot verdriet. Wat ik wil zeggen is dat er zoveel ruimte is als je leert om op een vriendelijke en creatieve manier om te gaan met de dingen die je overkomen.

Dit is natuurlijk niet de plek om daar veel verder op in te gaan. Ik wil je alleen een idee geven van wat ik je zou aanraden. Het antwoord op de praktische situatie die je schept heb ik niet, jij misschien wel en misschien niet, maar het betekent niet dat je daardoor meer of minder gelukkig hoeft te zijn. Een boekentip die ik je graag zou aanraden is ‘ When Things fall Apart’ van Pema Chodron (Nederlands ‘als je wereld instort’ ). Dit gaat volkomen in op de vraag die ik al eerder stelde over wat te doen als je leven niet uitpakt zoals je wilt. Hoe het voor jou ook zal lopen, dit is een levensles die je nu al kan gaan leren.

Veel succes en liefs,
Geertje

Hoi Geertje,

Dank je voor je reactie, ik heb gekeken bij de yoga-studio maar geloof niet dat het echt iets voor mij is. Ik ben toch meer geinteresseerd in Reiki en Shambhala. Nu heb ik gegoogled en heb wel wat adressen gevonden waar shambhala-cursussen worden gegeven. Ik heb echter geen idee of dit 'betrouwbaar' is. Kan jij (of iemand anders die dit leest) hier iets over zeggen of moet ik het maar gewoon gaan uitproberen?

Liefs, Susanne

Hoi Geertje,

Bedankt voor je reactie. Eerlijk gezegd, ik was er al bang voor, kom jij uiteindelijk ook met de cliche: "Jij hebt het in de hand of je je geluk laat afhangen van zaken die je niet geheel onder controle hebt". Ik ben echt een heel positief mens, maar het is wel verdomd moeilijk om deze wijsheid (en hetzelfde soort wijsheden zoals, je hebt je eigen geluk in de hand, de enige die jou gelukkig kan maken ben je zelf en je moet je niet richten op wat je niet hebt, maar op wat je wel hebt) te blijven geloven...
Ik zal het boek dat je aanraadt gaan lezen, wie weet doet het iets met me ;-)

Bedankt voor je tijd en moeite,

groetjes Liesdh