Eerste Indruk
Er was mij alles aan gelegen om bij mijn nieuwe buren grote indruk te maken. Immers, beter een goede buur dan een verre vriend. Tot gisterochtend ben ik echter nog geen goede buur tegengekomen.
De verhuizing heeft veel afval opgeleverd. Al drie dagen stonden er drie gevulde vuilniszakken in mijn gang annex keuken annex badkamer. Gisterochtend vroeg stommelde ik met die vuilniszakken de trap af. Alle drie tegelijk natuurlijk, want anders blijf je lopen. Met moeite kreeg ik de gezamenlijke voordeur open en ik frommelde mezelf de straat op. Ik kwakte het huisvuil tegen een Amsterdams paaltje. En toen hoorde ik de ‘klik’. Zo’n klik die je hoort als een deur in het slot valt als je geen sleutels bij je hebt. Die
‘klik’ is harder, gaat dwars door je ziel. Bijna het enige geluid dat z’n tong uitsteekt.
Als in een film controleerde ik tegen beter weten in – met vlakke handen – mijn voorzakken, mijn achterzakken en mijn borstzakken. Mijn ogen wijd open, strak op de voordeur gericht. Geen sleutels what-so-ever. Geen telefoon. Geen tas. Geen geld.
Ik was laat. De trein ging over vijftien minuten. Ik scande mijn mogelijkheden en koos voor de rigoureuze optie: aanbellen bij mijn bovenburen en mijn eerste indruk om zeep helpen. Om de beurt drukte ik op de deurbellen. A. Kroeze deed niet open. Lonneke reageerde ook niet. Ook bij Frederique en Erik geen gehoor.
Ik deed nog een rondje. Nu hield ik mijn vinger iets langer op elke deurbel. Een seconde of vijf.
Het geluid van een schuifraam. Ik stapte naar achter en keek omhoog. Vanuit het raam verscheen een heel slaperig gezicht. Inclusief grote bos krullen.
“Huh?”, bracht A. Kroeze, Lonneke of Frederique en Erik totaal slaapdronken uit.
“Ehm..ja…hoi. Sorry, ik ben Rob. Je nieuwe onderbuurman. Ik ben mijn sleutels vergeten..kun je misschi…”
“Huh?”, bracht A. Kroeze, Lonneke of Frederique en Erik wederom totaal slaapdronken uit. “Dat ik je nieuwe buurman ben en dat ik mijn sleutels vergeten ben”, zei ik, wijzend naar de voordeur.
“Godver de godver!!”
Ik ben binnengekomen en heb mijn trein gehaald. En die eerste indruk…ach. Ik heb nog steeds goede vrienden in Alkmaar.
4 reacties
Haha ..Heerlijk verhaal, leef met je mee!
vanavond een bloemetje mee, kan je je meteen echt voorstellen :)
"Bijna het enige geluid dat z’n tong uitsteekt."
Prachtige zin!
Ben benieuwd welke buur het uiteindelijk bleek te zijn die je gered heeft :-D
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren