week 15 | 07.04.08 | 22:44 | Rob | Door RobW

Wereldgerechten

Maandag. Dus ik heb trek in dat wereldgerecht met gehakt en tomaat en groenten. En rijst. In zo’n pak, alles in één doos. Waarop de bereidingswijze stap voor stap is uitgeschreven. Zelfs de ingrediënten die je er zelf bij moet kopen staan keurig genoteerd. Speciaal voor mensen als ik. (By the way: waarom noemt een merk zichzelf naar het geluid dat een varken maakt? Wie verzint zoiets? En waarom dan geen Woef of Mèhè?)

Aangezien ik niet veel meer van het gerecht weet dan ik net opschrijf – zoals een naam – sta ik lang voor het schap. Heel lang. Zeker tien minuten lang grijp ik gerechten, kijk naar de foto’s en lees beschrijvingen. En steeds weer is het niet wat ik zoek. Een vakkenvul-dude vult met veel misbaar en omhaal de schappen. Asociaal luidruchtig en met veel smijtwerk. Ik ben onverstoorbaar en blijf zoeken naar dat gerecht met gehakt en tomaat en groenten. En rijst.

Hij wil eigenlijk voor mijn neus het vak met gerechten gaan ordenen. Maar hij doet het niet. Wellicht omdat ik hem heel erg boos aankijk.

Dan komt er een meisje aan. Jaartje of twintig. Ze zoekt ook een gerecht. Hij vult ineens veel minder luidruchtig de vakken. En wil ook niet meer heel graag het vak ordenen. Vergeleken met mij zoekt het meisje niet heel erg lang. Ze staat hooguit dertig seconden voor het schap.

“Kan ik je ergens mee helpen?”, vraagt de vulgozer.
“Nee, dank je”, zegt het meisje.

Als vrouwen toch eens wisten dat ze de wereld kunnen veranderen..dot