week 15 | 12.04.08 | 23:34 | Rob | Door RobW

Wat Was

Net als een biljarttafel, zonnebank en piano, is er in mijn studio geen ruimte voor een wasmachine. En dat vind ik jammer. Want de stapel wasgoed is inmiddels tot ongekende hoogten gestegen. En daar heb ik dan ook weer geen ruimte voor.

Vrijdag was het dus hoog tijd om naar de wasserette te gaan. De eerste en laatste keer dat ik mijn wasgoed naar een wasserette bracht, was in Nepal. Daar geen ronddraaiende wastrommels, maar schrobbende vrouwen. Dat is inmiddels alweer dik drie maanden geleden.

Gister toog ik dus met twee vuilniszakken vol vuile was naar Wasserette ’t Ruime Sop. Ik verwachtte veel wasmachines en hippe mensen die bladerende door een tijdschrift uit 2003 op hun was zaten te wachten.

Ik stapte naar binnen. Een mooie donkere vrouw stond in de hoek was op te vouwen. Ze droeg mooie kleding met prachtige kleuren. In haar oren hingen mooie oorbellen. Om haar nek een bijpassende ketting. Door twee luidsprekers klonk Hindi-muziek. Het viel me in eerste instantie niet eens op. Ik grinnikte toen ik het besefte.
“Wat is er?”, vroeg de vrouw.
“Mooie muziek heb je opstaan”
“Hindi”, zeiden we allebei tegelijk, in koor.
We lachten.

“Kom je uit India?”
“Uit Pakistan”

Ik vertelde over mijn reis naar Nepal en mijn onvergetelijke ervaringen met de prachtige Hindoestaanse cultuur. We spraken over haar land. En weer over Nepal. En India. Ze glunderde van oor tot oor. Ik ook.

Zo zaten gistermiddag, middenin de Jordaan. Twee mensen, heel veel heimwee te hebben. Naar een continent hier heel ver vandaan.dot