Afgeschilderd
Ons filmplan ‘Zwemparadijs’, over twee jonge meisjes die voor het eerst een dagje alleen gaan zwemmen, was door de eerste ronde van Rotterdams Kort gekomen. Voor de tweede selectieronde mochten Lotte en ik met onze producent Joost naar het Filmfonds komen om ons plan te pitchen aan ‘de commissie’.
De avond van te voren sliep ik bij Lotte. Voor de spiegel maakten we overmoedige grappen over onze pitch. Dat we ‘borstcrawlend’ binnen zouden komen, ons praatje al dansend en beatboxend zouden uitvoeren en dat we misschien maar allemaal, inclusief Joost, in bikini moesten gaan. De volgende dag was het uiteraard gedaan met deze praatjes. Nagelbijtend zaten we te wachten tot we aan de beurt waren.
De pitch ging in een woord geweldig. Eenmaal voor de commissie verdwenen onze zenuwen als sneeuw voor de zon. Onze gedegen voorbereiding betaalde flink uit; het ingestudeerde praatje kwam eruit alsof we het ter plekke verzonnen, we kregen ze aan het lachen en konden al hun vragen goed beantwoorden. Gevleugeld kwamen we het Filmfonds weer uit. ‘We nailed it man!’
Uitgelaten daalden we neer op een terras waar ook klasgenoot Michael met zijn producent zat. Hun plan was ook door de eerste ronde gekomen en ze hadden het vlak voor ons gepitcht. De zon scheen, we waren opgelucht, de zenuwen maakten plaats voor overmoed. Met bier en bitterballen proostten we op de overwinning.
Drie rondjes later gingen Lotte, Michael en ik terug naar Amsterdam. Op weg naar het station werd Lotte gebeld door Joost. Ik keek gespannen toe. ‘Niet?’ zei ze, waarna ze me beteuterd aankeek. Nog geen minuut later werd ook Michael door zijn producent gebeld. Ook zijn gezicht betrok. Temidden van de drukte op het stationsplein stonden wij verslagen bij elkaar. Afgewezen. Alle moeite voor niets.
De trein zat tot aan de nok toe gevuld met de avondspits. Als een stel verloren katjes zaten we in het gangpad op de grond te balen en klagen. ‘Welkom in de filmwereld,’ zuchtte Michael, ‘Tachtig afwijzingen tegenover een toewijzing’ Een zonverbrande man met kleren onder de verfvlekken had ons gesprek gevolgd en keek met pretoogjes op ons neer. ‘Waren jullie nou maar schilder geworden he?’ zei hij. Wij lachten maar wat met hem mee, maar dachten allemaal hetzelfde; ‘Dat was misschien nog niet eens zo’n gek idee geweest’
7 reacties
Grappig stukje. Gisteren zat ik in de pub met de broer van een vriendin die filmschool in New York had gedaan. Hij zei: is het echt zo dat je in Nederland en de rest van Scandinavia (hij was Amerikaans, dus zijn topografie liet iets te wensen over) geld van de overheid kan krijgen om films te maken?
Voor hem was het moeilijk voor te stellen dater allemaal potjes zijn waar je geld van kan krijgen, zonder dat ze hun investering terug willen zien. Dat is dus ook een manier om ernaar te kijken :)
ja..dat is waar! Alleen zit er niet zoveel in deze potjes, en worden ze ook nog eens uitgedeeld door mensen van een jaar of vijftig die niet altijd raakvlakken hebben met de 'nieuwe generatie' en het dus hartstikke moeilijk is om er wat uit te krijgen. filmmakers zijn dus voor hun salaris eigenlijk altijd afhankelijk van hen. ach ja, zo is er altijd wat te zeuren. positief blijven maar:)
Wat jammer voor jullie Anne! Houd moed hè, volgende keer beter.
Je positieve instelling loont vast nog eens!
Hoi Anne,
Morgen (12-05) is het opendag van 10:00 tot 16:00 in het Dieren Opvang Centrum Amsterdam aan de Ookmeerweg in osdorp! Vrijblijvend poesjes kijken! Misschien vind je de dierenliefde van je leven tussen de pluisjes...? gr Annemiek
bedankt voor de tip!:)
Balen Anne!
Jammer...volgende keer beter!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren