Schrijverblij
Pagina negentig. Zo ver ben ik na zeven dagen noeste arbeid. Mijn strakke typschema heeft zijn vruchten afgeworpen, maar lijkt tegelijkertijd slachtoffers te eisen. Of nou ja, eigenlijk maar een slachtoffer; moi.
‘Wat nou weer?’ Ik hoor het jullie denken! Nou, dat zal ik je vertellen. Ten eerste zit ik tegen het plafond van eenzaamheid. Hele dagen in solitude zitten typen gaat vervelen. Om niet te zeggen dat de muren op me af komen. ‘Je bent niet alleen, je werkt alleen’ zegt mijn moeder als ik haar bel om te klagen. Jahaa, dat weet ik wel, maar ondertussen voel ik me behoorlijk alleen wanneer ik wederom mijn stem pas voor het eerst gebruik bij het afrekenen van mijn avondeten om half acht ‘s avonds in de Albert Heijn.
Ten tweede ben ik oververmoeid, tot huilens aan toe. Schrijven is intens vermoeiend voor je hoofd! Geen activiteit waar je je zes uur achter elkaar mee bezig wilt houden (wat is dat wel overigens?). Wat ik uiteraard wel doe. Langer nog zelfs, want wat me ook dagelijks gebeurt is dat ik ‘s avonds nog ‘even’ met m’n warme prakkie achter de laptop kruip om die laatste scene nog af te maken. Om er vervolgens de rest van de avond niet meer achter vandaan te komen. Ik ben zelfs al een keer ‘s nachts uit bed gegaan om mijn nieuwste ingeving meteen op te typen. Heel slim inderdaad na wat er vorig jaar met me gebeurd is, maar ik kan het niet stoppen! Het is die schrijfvibe waar mijn hele huis mee doordrenkt is!
Dat ik niet goed ben in lang alleen werken en dat ik mijn werk niet los kan laten, dat is natuurlijk niets nieuws. Maar nu ik voor het eerst dagen lang zo gedisciplineerd aan het typen ben, bijna als een fabriek, kom ik erachter dat deze twee dingen mij nog wel eens behoorlijk in de weg kunnen gaan zitten als ik later na school (over vier weken) echt aan de bak moet (als ik niet faliekant misluk en achter de kassa eindig that is). Wonen en werken op dezelfde vierkante meter is overduidelijk geen goed idee voor mij.
Conclusie: Tijd voor actie! Ik moest maar eens actief op zoek gaan naar een kantoortje waar ik samen met andere schrijvers kan gaan zitten. Puur en alleen om te typen. Zo ben ik niet de hele dag alleen, kan ik af en toe nog eens een praatje maken (niet teveel natuurlijk) en, en dit is misschien nog wel het belangrijkste punt, zo kan ik om vijf uur de deur achter me dicht trekken en mijn werk daar achter laten. Dan is mijn huis weer gewoon mijn huis en vrije tijd weer gewoon vrije tijd.
Gek he, dat je kiest voor zo’n vrij beroep, waarin alles kan en niets mag, dat je overal kan uitvoeren, dat je nooit tot vaste werktijden verplicht en waarin niemand de baas over je is, en dat je het dan zo voor jezelf gaat organiseren dat het zo dicht mogelijk bij de regelmaat van een kantoorbaan in de buurt komt…
14 reacties
Wat kom jij ontevreden over zeg. Je schrijft alsof je iets vreselijks meemaakt. Pffff. Zoek ander werk als je niet tegen de vrijheid en de 'eenzaamheid' kan.
Heel herkenbaar, hoor!
Ik ben freelance ontwerper. Het is een heerlijk beroep!
Ook het indelen van mijn eigen tijd vind ik fijn: soms werk ik tot een uur of 2 's nachts door als ik lekker bezig ben en sta ik de volgende ochtend niet al te vroeg op. Of ik kan op een zomerdag beslissen 's middags lekker in de zon te gaan zitten met een vriendin, om de volgende dag even iets meer uren te maken.
Maar, ook ik werk vanuit mijn huis. En het werk is nooit af inderdaad. Het lijkt mij soms ook aantrekkelijk om ergens anders een plek te hebben om naar toe te gaan en om een uur of 6 de deur achter me dicht te trekken. Ik ben er nog niet uit... Het heeft beide z'n voordelen.
pretoogjes..kantoorbaantje zeker? in ieder geval geen creatieve geest, anders had je de tegenstelling die dit met zich meebrengt direct begrepen.
haha. Lange teentjes, anne?
nee hoor! alleen maar zin om er een beetje tegenin te gaan.
Ik kan me er alles bij voorstellen. Bij mij ligt het dan wel anders maar als ik een week of twee vrij heb waarin ik een stuk moet schrijven komen de muren wel op me af hoor! Maar goed dat ik samenwoon dan heb je nog de vaste rituelen van avondeten en een praatje aan het einde van de dag. T lijkt me een goed plan om een "kantoor" te hebben voor jou, dan kan je idd de deur achter je dicht trekken. Zeker omdat dit nu niet alleen voor je studie is, maar wat je nodig zal blijven hebben. En wat een opluchting als het af is, dat is echt een heel lekker gevoel. Dus zet em op!
Tja, dat heb ik ook wel eens, Anne ;-)
Tijdens mijn afstuderen vond ik het juist zo heerlijk om alleen te werken en die vrijheid! Alleen af en toe van die inspiratieloze dagen... dan was het wel even frustrerend; niemand in de buurt voor wat feedback of een schop onder m'n kont. Nu heb ik een 'halve' kantoorbaan, ongeveer de helft van de week zit ik op kantoor en de andere helft werk ik thuis of heb ik afspraken buiten.
Succes met afstuderen en sorry voor de ietwat lompe reactie in het begin.
Kantoor?? Terras! Grand cafe! Bibliotheek!
Genieten van mooi wanneer het er is, die heerlijke ruis van mensen om je heen (waarvan sommige je ook nog koffie af en toe brengen), en genoeg te zien als je even meditatief voor je uit staart. Geen inspirerender omgeving denkbaar..
jaaa, dat zou een goed idee zijn! als... mijn laptop niet honderd kilo woog en langer dan een minuut zonder stopcontact kon:)
Je kan je laptop misschien mee nemen naar een koffiehuis (nee niet coffeeshop) waar je gebruik mag maken van een stopcontact?
Ik zit hele dagen in de Starbucks of Intelligenisa. Er is e starbucks on my block dat 24/7 open is. Ik moet zeggen ... daar krijg je nog eens inspiratie van want er is een heus nachtleven daar! Je moet soms vechten voor een plaatsje!
Zet hem op. Ik leef met je mee en ik doe hier hetzelfde: het laatste weekend met huiswerk, ik probeer ales op Dinsdag in te leveren!
Ja, net zoiets als J.K Rowling (Harry Potter) zij ging ook altijd naar het plaatselijke cafe om te typen. Zij deed het alleen voor de warmte want ze had in het begin geen geld voor c.v of kachel.
Ik snap de overpeinzing wel. De vrijheid aan de ene kant is te prefereren maar aan de andere kant merk je ook de nadelen. Het altijd maar de discipline op moeten brengen. In je eentje werken en de scheiding tussen privé en werk wat steeds dunner wordt.
Zit zelf ook al tijden te peinzen wat nu het beste voor mij is. En dat is precies waar het om gaat: uitzoeken wat het beste bij je past.
Dat is geen ontevredenheid. Dat is realistisch zijn, maar dat is mijn mening.
Coffee Company (in mij geval @ Haarlemmerstraat) is fijn werken met je laptop (gratis internet) en als je het lief vraagt mag je ook het stopcontact wel gebruiken, denk ik :)
@astair Sterker nog, die zitten gewoon voor de grijp, je kunt zo inpluggen! (Oa onder de bank.)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren