Het is echt vreselijk maar nu het einde in zicht is weet ik echt niet meer wat ik moet schrijven voor jullie. Gisteravond heb ik anderhalf uur naar een blocnote zitten staren zonder iets op te schrijven en vannacht heb ik er zelfs meerdere malen koortsachtig over gedroomd.
Nadat ik mezelf in mijn droom in allerlei oninteressante onderwerpen had vastgeschreven en steeds meer in paniek raakte droomde ik dat ik ging schrijven over een lijst met persoonlijke doelen. Dingen die ik gedaan wou hebben voordat ik 32 was. Het feit dat ik absoluut geen ander doel kon verzinnen dan een Gouden Kalf winnen deed me wakker schrikken. Peinzend ging ik op de wc zitten.
‘Zal ik dan schrijven over die natuurlijke, dus ogenschijnlijk onschuldige slaappil die ik laatst had genomen, en dat ik daar zo van in coma raakte dat ik bijna klokje rond sliep’ dacht ik. Maar ja, meer dan bovenstaande zin kon ik daar eigenlijk ook niet van maken. ‘Nou dan van m’n portfolio die af is en dat ik die ga uitdelen aan producenten tijdens het eindexamen. Of van de poster van onze film ‘Drang’ die af is. Of dat ik aan het lijnen ben om in mijn mooiste jurk te passen op de diploma uitreiking.’ Fronsend trok ik door. ‘Hmm. Boring. Die schoolverhalen kennen ze nu ook wel.’
‘Is er dan echt niks dat indruk op me heeft gemaakt vandaag of gister?’ vroeg ik mezelf af terwijl ik terug in bed kroop. Jawel. Een jongen deelde me in alle doodsernst mee dat ik een dikke kont heb. Terwijl dat lichaamsdeel nou juist het enige is waarvan ik zeker weet dat er niks mis mee is. Ik kan nog geen broek omhoog houden verdorie! Maar ja, als ik daar over schrijf krijg je zo’n hysterisch vrouwenstukje. En daar zit al helemaal niemand op te wachten.
Nu zit ik in pyjama voor de computer te balen dat ik dit stukje heb afgeleverd vandaag. Weer zo een over dat ik niet weet wat ik moet schrijven. Alsof ik net begonnen ben in plaats van bijna stop, zo voelt het. Niks is ineens goed genoeg.
Zucht. Hier moeten we het mee doen vandaag jongens. Sorry, het spijt me, vergeef me, excuses. Hopelijk is morgen een betere dag…
4 reacties
He Anne don't worrie meid. Om een of andere reden lees ik jouw stukjes altijd met veel plezier. Vaak herkenbaar, ook deze twijfels, en het leest lekker. Deze dus ook weer.
dacht inderdaad 'alweer over niet weten wat je moet schrijven?' maar toch weer een leuk stukje :o)
Ik ben blij DAT je schrijft
Zou je uit de bieb of uitde winkel een boek van Louise Hay kunnen lenen/kopen? hihi, dan laat ik je met een gerust hart gaan. De boodchap van Louise is: val jezelf nooit af, hou van jezelf en wees heel bewust trots op jezelf. Moet lukken, hier deed je het prima
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren