week 27 | 30.06.08 | 19:27 | Anne | Door AnneB

Aan al het goede komt een eind…

Het is maandagavond half zeven. De zon schijnt, de stad ligt er gemoedelijk bij. Door de grachten tuffen bootjes en hier in huis typ ik mijn aller, allerlaatste stukje voor Viva.

Iets meer dan twee jaar geleden begon ik hier groen als gras met schrijven. Ik had nog nooit een weblog gelezen, laat staan geschreven. Na een behoorlijk stressvolle maand rolde ik ondanks de sceptici (‘Dat kind kan toch nooit tippen aan onze vorige weblogger!’) als winnaar uit de bus; mijn plekje op de Viva site werd een feit. In de tijd die volgde groeide ik steeds meer in het ‘weblog schrijven’ en steeds meer mensen begonnen mee te lezen. En vandaag, op deze mooie dag, gooi ik de handdoek in de ring. 

Wat raar om te bedenken dat onze wegen, die van jullie en die van mij, nu hier scheiden. Dat ik terug ga in de ‘anonimiteit’ en jullie je gaan verdiepen in het leven van de volgende weblogger. Jullie weten zoveel van me! In dit twee jaar durende theekransje, waarin ikzelf overigens bijna alleen maar aan het woord ben geweest (wat oneerlijk eigenlijk) heb ik lief en leed op tafel gegooid. En jullie waren er altijd om naar me te luisteren.

En daar wil ik jullie voor bedanken. Voor jullie reacties, voor jullie medeleven, jullie trouw,  jullie steun, kritiek, harten onder de riem, correcties, complimentjes, interesse, adviezen, tips, leuke en soms zelfs ontroerende ontboezemingen. Jullie waren geweldig.    

En bij deze bedank ik ook mijn familie, die altijd zo trots op me zijn geweest en me gesteund hebben, en bovendien nooit eens wat aan vrienden konden vertellen omdat die alles al hadden gelezen op de Viva site. En mijn vrienden, omdat ze meerdere malen lijdend voorwerp zijn geweest in mijn stukjes. En Matthijs natuurlijk, die me zo goed bijgestaan heeft de afgelopen tijd. Die arme jongen las soms ook dingen over zichzelf die hij liever niet had gelezen.

Veel mensen vragen zich af waarom ik eigenlijk stop. Het gaat goed, jullie vinden het nog leuk en juist nu ik van school af ben kan ik wel een vast baantje gebruiken. Maar toch. Het is tijd voor iets nieuws. Hier stoppen maakt mijn inkomen onzeker maar het is genoeg geweest. Ik ben afgestudeerd, word vrijdag zesentwintig; een nieuwe fase breekt aan. Het voelt goed en daar vertrouw ik maar op.  

Wat nu dan? Blijf ik een weblog bijhouden? Nee. Ik stop niet voor niets met deze weblog. Nu ga ik hard aan de slag met mijn eerste twee klusjes als schrijver. Het eerste betreft een boek en een bekende Nederlandse regisseur, het tweede betreft een proefartikel voor een tijdschrift. Ik praat in raadselen, maar kan er even niet meer over onthullen. Het wordt spannend, dat is een ding wat zeker is.

Hier laat ik jullie achter. Het voelt een beetje alsof ik op een lange wereldreis ga en al mijn vrienden, bekenden en familie achterlaat bij de douane van Schiphol. Iedereen zwaait naar me en ik moet doorlopen om mijn vliegtuig te halen. Terwijl iedereen straks weer naar zijn vertrouwde huis terugkeert ga ik op weg naar onbekende plekken.

Maar, wees gerust! Ik ga dan wel weg, maar jullie zullen nog van me horen. Is het niet in filmvorm dan is het wel in boekvorm of in tijdschriftvorm. Het kan misschien eventjes duren voor het gebeurt, maar het gebeurt. En dat is een belofte.

Lieve, lieve Lezers. Voor de laatste keer ga ik op de ‘publiceer’ knop drukken. Ik wil jullie nogmaals ontzettend bedanken voor de afgelopen twee jaar!

Het ga jullie goed!

Heel veel liefs van Annedot