Lilliputters en kleine mensen
Zojuist fietste ik tussen twee regenbuien door naar huis, zo snel als ik kon. Ik werd ingehaald door een klein voertuig met een bijpassend klein persoon erop. Vanuit mijn ooghoek zag ik dit en dacht; zo, dat kind kan hard fietsen! Maar toen ik, geïntrigeerd door het feit dat mijn driewekelijkse hardloopsessie niet genoeg spier blijkt te kweken om een fietsend kind bij te houden, nog eens goed keek, zag ik het. ‘Een lilliputter!’ schoot het door mijn hoofd. Helemaal fout. Meteen corrigeerde ik mezelf: een klein mens op een kleine fiets. Lilliputter betekent iets onaardigs, en dat was op deze meneer geenszins van toepassing. Hij kon in elk geval fietsen als een dolle, wat bij mij gelijk sympathie opwekt.
Ik dwong mezelf harder te gaan trappen want hallo, zijn benen waren de helft van de mijne qua lengte, en ontdekte wat raars. Iedereen maar dan ook écht íedereen keek met open mond naar deze hardfietsende meneer. Een jongetje liet zijn lolly in een verse modderplas vallen, een oud vrouwtje reed haar rollator tegen een hek en de postbode ging ervoor over zijn stuur hangen om eens extra goed te kijken. Gênanter dan dit krijg je het niet, geloof me.
Ik had zin om de mensen op onze route stuk voor stuk op hun domme, uitgezakte, naar Al Bundy refererende gezicht te timmeren. Ik vraag me af of deze meneer hier een leven vol van heeft.
Iets soortgelijks is mijn zusje gebeurd; zij was bezig om, samen met klasgenotes van de kunstacademie, een decor van een groot outdoor housefeest op kunstzinnige wijze in elkaar te schroeven. De mannen die het podium en hekwerk moesten opbouwen, waren zo geïntrigeerd door deze dames en hun lichaam, dat ze met hun steekwagens tegen elkaar opreden en zelfs het zojuist in elkaar geschroefde decor kapot te rijden. Oplossing; hekken om de dames heen.
Groot verschil: op een zieke manier is dit toch wel complimenteus tegenover mijn zuster en haar klasgenoten, voor de meneer op de fiets allerminst. Mijn zusje kan een soepjurk aantrekken om minder van haar lichaam te laten zien, deze meneer blíjft dan nog een bovengemiddeld klein iemand met wijde kleren aan waar mensen naar zullen staren.
In onze maatschappij betekent klein “lager dan de rest” en laag betekent binnen de meeste contexten “minder”. Ik vind “klein mens” daarom geen goede benaming voor de meneer op de fiets. Ik vind het een goede benaming voor alle starende mafketels langs de weg, voor de mannen op de steekwagens op het housefeest en voor nog véél meer mensen… Maar niet voor hem.
HELD lijkt me een betere. En niet alleen omdat hij me fluitend inhaalt!
14 reacties
Klopt als een bus, dergelijke reacties komen hier vrijwel dagelijks voor als ik met mijn (kleine) Mopsey over straat loop. Zelf vallen ze me nauwelijks meer op, en ik hoop Mopsey ook niet, maar soms kun je er gewoon niet omheen kijken. En dan doet het best een klein beetje zeer.
Maar zoals mijn Mops van bijna vier zelf zegt; "ik ben klein van buiten, mamma...maar héél groot van binnen!".
Halleluyaa!
Ach, met 1.55 heb je hier in Nederland al geen leven meer. Altijd die domme opmerkingen. Je wordt nooit serieus genomen en het gaat altijd alleen maar over je lengte, alsof niets anders er toe doet.
En Nederlanders zijn groot. Ze bekijken alles letterlijk en figuurlijk vanuit hun perspectief. Eigenlijk zijn veel mensen niet klein als je de rest van de mensheid op de wereld bekijkt. Nederlanders zijn reuzen. Dus wie is er nu anders?
Groot van binnen... precies! Wat een wijze dochter heb jij, Mimsey!
Die schrijf ik op een briefje voor op m`n spiegel, heb er een paar om in de ochtend naar te kijken!
Dank je, Sanne.
Ik ben dan ook heel erg trots op haar, zij komt er wel... ook met haar uiteindelijke 1,25 m max.
Maar ik ben het met je eens hoor; ik vind "klein persoon" ook zo'n jeukterm, zo omslachtig en voorzichtig.
Ik noem het altijd gewoon een achondroplast.
De term lilliputter gebruik ik eigenlijk nooit. Dat doet mij denken aan Hollywood films. Voor mij zijn het gewoon mensen die kleiner zijn. De term Achondroplast mag dan de officieele zijn, maar ik vind het ook een rot woord. Het geeft gelijk een stempel af. Het zijn mensen, punt.
Jullie hebben helemaal gelijk allemaal! Achondroplast... dat klinkt als een merk naam voor pleisters eigenlijk :-) Niet als een mens, en dat zijn we toch duidelijk allemaal. Al twijfel ik wel aan de menselijkheid van de starende mensen die gisteren langs het fietspad stonden... Ze deden met hun opengzakte mond meer aan zombies denken!
Hey Sanne,
Leuke blog! Ook wel een interessant onderwerp.
Ik ben het alleen niet helemaal met je eens. Tuurlijk zijn 'kleine mensen' ook gewoon mensen, maar om de mensen te veroordelen die ernaar kijken vind ik een beetje hypocriet. Zelf ben je ook onder de indruk en probeer je hem hard in te halen, want je moet toch wel harder kunnen fietsen dan een ' klein mens'.
Het feit blijft dat mensen kijken naar mensen die anders zijn dan de ' norm' of je nou groot bent of heel klein, brandwonden hebt of geen armen en benen of je dik bent of heel dun. Let er maar eens op, je doet het zelf ook! Kom je de Mc Donalds binnen en zie je een forse dame of heer en dan betrap je jezelf er ook op dat je (waarschijnlijk geheel ten onrechte) denkt; " Ooh, vandaar..." Zo zit een mens in elkaar. Het grappige eraan is dat kinderen daar nog heel eerlijk in zijn. Ik heb een vriend zonder armen en benen en hij geeft aan dat hij het niet erg vindt dat iemand ernaar kijkt, maar dat voornamelijk volwassenen achter zijn rug om speculeren wat er met hem gebeurd kan zijn. Kinderen lopen naar hem toe en stellen hem vragen, heel direct maar toch vindt hij dit fijner.
Dus laten we niet ontkennen dat we naar mensen die anders zijn dan de 'norm' kijken, maar wees gewoon eerlijk. Die mensen weten ook dat ze anders zijn.
Hey Smoontje, dat ben ik helemaal met je eens! Toen mijn vader in een rolstoel zat was dat ook heel erg merkbaar; kinderen zijn lekker eerlijk en dat is wel zo verfrissend. Ik vind echter wel dat je het fatsoen kan hebben om níet overdreven te gaan staren en je mond open te laten zakken...
Hee Sanne!
Wat een toeval! Toen ik je verhaal las dacht ik meteen aan het volgend verhaal.
Ik zat vanmiddag met mijn moeder te lunchen toen er een klein mensje (lilliputer) voorbij kwam. Mijn moeder vertelde me toen het volgend verhaal:
" Op een dag was ik met een aantal kinderen van mijn klas in de stad (mijn moeder werkt in het speciaal basisonderwijs) toen er een lilliputter aan kwam gelopen. Een zeer zwakbegaafd meisje van mijn groep bleef maar kijken naar de Lilliputter en zei toen heel hard: " De is oh neet groot wah, juf!" (is Limburgs voor: Die is ook niet groot he, juf!). De Lilliputter kon er gelukkig om lachen!!
Ik ben zeer benieuwd naar je volgende blog!!
Tot donderdag!
Groetjes Eefje
Java, achondroplast is inderdaad het helemaal goede woord als je te maken hebt met iemand met achondroplasie. Hoewel dit wel de meest voorkomende vorm van dwerggroei is (70%), doe je met deze benaming echter heel veel andere mensen te kort, of je moet het verschil weten tussen achondroplasie, hypochondroplasie, acrocapitofemorale dysplasie, pseudodiastrofische kleingroei, pseudo-achondroplastische spondyloepifysaire dysplasie (psa-sed), osteogenesis imperfecta, dyschondosteosis, cartilage-hair hypoplasie of metafysaire chondrodysplasie type mckusic. En let wel; dit zijn alleen nog maar de varianten van dwerggroei waarbij de ledematen klein zijn, je hebt net zo'n lijstje met kleine romp, wel in proportiezijnde groeistoornissen en variabelen, en dan ook nog een heel zwikkie waarbij afwijkingen aan het skelet niet de hoofdoorzaak zijn. Zie je door de bomen het bos nog? Achondroplast is een prima term, maar voor veel mensen niet te gebruiken omdat je ook niet iedereen met een verstandelijke handicap onder de noemer syndroom van Down kan scharen.
Maar buiten dat; mijn complimenten voor het kennen van de juiste term voor de meest gangbare groep mensen met een botgroeistoornis! Chapeau
Jufoefoe; Lilliputter kan eigenlijk echt niet. Het is een verwijzing naar Gulliver's travels, naar het volkje wat het eiland Lilliput bewoonde. Deze lilliputters waren écht heel erg klein (vingerlengte) en een bazig en ruziezoekend volkje. Ondanks dat veel mensen denken dat ze met lilliputter vriendelijker zijn dan wanneer ze het over dwergen hebben, is dit dus eigenlijk niet zo. Lilliputters zijn fictie, hetzelfde als kabouters. Mensen lilliputter noemen is dus eigenlijk welhaast een belediging!
Nu gaat het natuurlijk om de intentie waarmee iets gezegd wordt; een spottend "klein mens" kan veel beledigender worden opgevat dan het goedbedoelende "lilliputter".
Ik probeer slechts aan te geven dat een goede benaming nog helemaal niet zo gemakkelijk is. Tja... respect is in deze dan een sleutelwoord!
Tip voor mooie foto's;
http://www.garyparker.com/fmsetgallery.html?gallery=Dwarfism
Vertically challenged?
Als iedereen nou naambordjes zou dragen, zou je onbekenden niet door hun uiterlijke kenmerken hoeven te definieren. Maar dat zie ik toch ook niet gebeuren.
Mimsey, ik hoop dat je dochter altijd zo vol zelfvertrouwen zal blijven! Wat een mooie uitspraak. :)
prachtig blog!!In frankrijk is Mimi Mathy Een grote "kleine" ster
Speciale tv serie werd voor haar geschreven en je heeft een one womanshow met succes op de planken gezet
Nog niet zo lang geleden getrouwd.
Een vol en succesvol leven!!!!!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren