De Gambiaanse bruiloft (1)
Bloggen zonder stroom is lastig, maar probeer het maar eens met Banjul Belly, AKA Montezuma’s Revenge, AKA diarree. Hoe ik er aan kwam? Dat lees je in het volgende spannende avontuur over de Gambiaanse bruiloft.
Je weet pas dat je leeft als je lijdt. Twee volle dagen heb ik kotsend en schijtend doorgebracht in een vreemd land, Gambia. Ik ben hier nu op bezoek bij mijn zus die er woont, onderzoek doet naar HIV/AIDS en die hier de liefde heeft gevonden. Als gevolg daarvan heeft ze een schattig meisje gebaard, Tilia. Ik denk dat ik de afgelopen dagen net zoveel heb gekakt en gevomeerd als die vier maanden oude spruit in een week doet. En dat zegt iets, want baby’s kotsen en poepen dat het een lieve lust is. Maar hoe heeft het zo ver kunnen komen? Ik steek het op de Gambiaanse bruiloft. Het verhaal over dat feest volgt in twee delen, want te lang, daar houdt de gemiddelde bloglezer niet van.
Vrijdagmiddag komt mijn zus Carla terug van haar werk. We stappen in de Landrover van haar vriend. Baby Tilia wordt in het kinderzitje op de bijrijderstoel gesnoerd. We rijden richting het bruiloftsfeest waar Ibrahma, de Islamitische nachtwaker van het huis ons voor heeft uitgenodigd. Onderweg zien we veel uithangborden van Africel en Comisol, de twee concurrerende telefoonproviders van Gambia. Er staan ook veel liftende mensen langs de asfaltwegen. Ze wachten op bushtaxi’s of gulle automobilisten. De wegen zelf zijn recht aangelegd. Ze voeren langs rijstvelden, half afgebouwde villa’s, hotels, kleine supermarktjes en af en toe een opeenhoping van winkeltjes. Langs die winkeltjes lopen zandwegen dwars op de asfaltwegen. Aan die zandwegen wonen de meeste mensen in compounds, gemaakt van blikken daken, lemen muren en stokken als stutbalken. Riolen zijn open in die wijken, die we in beschaafd Nederlands krottenwijken noemen.
De zandwegen zijn viezer dan de asfaltwegen, maar ze zijn wel veiliger. “Mensen rijden hier als gekken”, zegt mijn zus. “Laatst draaide een collega de weg op om linksaf te slaan. Een mafkees die veel te hard reed, knalde van rechts op zijn auto. Die sloeg om en daarbij verbrijzelde de vrouw van de collega haar arm. De man die te snel reed kon net zijn auto uit klimmen, maar hij moest daarna door de politie worden ontzet. De omstanders, die eerst de auto van de collega hadden rechtgeduwd, wilden hem lynchen. Bij de rechtbank verklaarde de man dat het Allah’s wil was dat hij zo snel reed.” Daarom wil mijn zus liever niet dat ik met de fiets langs geasfalteerde wegen rij. Aan de rand van zo’n weg vangt Ibrahma ons op.
Carla draait de weg af, het roodbruine zand op. Ibrahma stapt in en loodst ons de volgende halve kilometer naar het feest. Daar aangekomen stappen we uit, lopen we langs de gasbetonnen omheining van het huis waar het feest wordt gegeven en vervolgens lopen we de tuin binnen. Ik ben geen wereldvreemde kneus, maar zoveel zeer donker gekleurde mensen heb ik nog nooit bij elkaar gezien, zelfs niet in films van Eddy Murphy.
Overal zijn zeer donker gekleurde mensen. Ze roeren in grote pannen die op houtvuurtjes staan, ze zitten met velen op plastic tuinstoelen onder grote mangobomen, ze liggen te chillen onder een door de zon geblakerd dekzeil waar vaag UHNCR op te lezen is, ze rammen op trommeltjes, blazen op fluitjes, hangen op de veranda van het huis, puilen uit het huis. Zwarte oude vrouwen, jonge vrouwen, lelijke vrouwen, bloedmooie vrouwen, vrouwen met baby’s, vrouwen met witte mooie tanden en vrouwen met maar een bruin tandje. Maar allemaal met felgekleurde gewaden. De mannen zijn in de minderheid. Ze hangen maar wat rond. Alleen de muzikanten zijn druk in de weer. Met een heel simpel soundsystem (de al eerder genoemde trommels en fluiten, een microfoon, een versterker uit het jaar nul en een megafoon als luidspreker) krijgen ze alle dames keihard aan het dansen. Een kale Afrikaan met een lelijke zonnebril fluit zo hard dat zijn wangen en de aders op zijn voorhoofd bol staan. “Als die ader knapt en het bloed in het rond spuit, gaat het feest pas echt los”, zeg ik tegen Carla. Ibrahma wenkt ons het huis in.
Morgen deel twee.
18 reacties
Kotsend en schijtend....gekakt en gevomeerd. Sorry Jan, maar dáár ben ik van afgehaakt. Noem het beestje gewoon bij de naam.
(Bovendien; dát vind je lijden.....terwijl je zus onderzoek doet naar HIV....hm.)
Oh en nog iets; gelukkig geven niet álle baby's veel en vaak over. Zelfde geldt voor het poepen. Lekker he, generaliseren?
ben ook na de eerste alinea afgehaakt, maar meer omdat het echt een ellenlang stuk is en het leest niet heel lekker op de een of andere manier..
heb laatst wel je site bezocht en dat sprak me wel iets meer aan, dus ik geef je het voordeel van de twijfel, benieuwd naar de volgende, succes!
noot: ellenlang stuk voor een blog
Deel 2 iets sneller to the point en iets minder afdwalen tijdens het onderwerp ? ;-)
Succes morgen.
Helaas ik vond het saai. Het duurt inderdaad erg lang voor je to the point komt (je bent er nog niet eens, want dat gaan we morgen lezen) en ik vind je schrijfstijl ook niet erg vlot. Het was na één keer vertellen ook wel duideijk dat je aan de race bent hoor (hee, toch nog een omschrijving die je nog niet had ;-p)
Nee. Dit wordt hem niet.
Voor een eerste blog is dit wat te veel informatie.
Het stuk 'De zandwegen....t/m....Eddy Murphry' had je ook weg kunnen laten bijvoorbeeld.
En, ( maar vooral eigenlijk) had ik een reactie van je verwacht bij het stukje 'Nieuws van Jan!'. Was wel zo netjes geweest.
Ik zeg: geef de man een kans!
shining hij zit toch in gambia met nogal weinig internetmogelijkheden? niet zo heel gek..
Jan, ik zeg, leef je uit!! Ik ben benieuwd wat voor verhalen je ons nog meer hebt te vertellen.
Kim; misschien moet hij niet meedoen met een internetwedstrijd als hij geen internet tot zijn beschikking heeft? ;-)
@cathelijneb Eens :)
Waarom is iedereen meteen zo negatief? Dit is zijn eerste blog op Viva.nl en dan krijgt 'ie dit.. Geef 'm een kans idd.
Ik vind het juist wel weer boeiend om een 'down to earth' blog over een bezoek aan Afrika te lezen...
Lekker droog hoor, Jan, ik vind em top! En dat je overduidelijk een vent bent met diverse benamingen voor spetterpoep...sja, ik vind t stiekem wel leuk... ;)
En ik vergeef je voor de lengte, want als je dan internet hebt gevonden moet je er ook gebruik van maken!
Ben benieuwd naar t volgende stukje!
Ja oke, ik wil hem wel een kans geven, maar het komt alleen zo lullig over. Beginnen aan een webstrijd en dan geen internet tot je beschikking hebben. Maar goed, iedereen verdient een tweede kans, dus:
Hoi Jan, hoe is het daar in Gambia? Al weer beter?
Laat je niet klein krigen hoor, Jan!
Hopelijk hou je je eten al wat beter binnen. Hoop niet op NOG meer synoniemen voor diarree... Word er een beetje misselijk van, grijns
He Jan!
Een beetje onderbroekenlol is tijdloos, 2000 jaar geleden lachten de mensen ook als je een scheet liet. Ik vind je stijl nog steeds uniek, en op een of andere manier boeit het me altijd eigenlijk.
Groeten RF
JvT, je hebt de pech dat de concentratiespanne van de Vivalezers korter is dan die van een poepende en/of kotsende baby. Te lang, te lang... Als jullie bij JvT in bed liggen zeuren jullie daar ook niet over, dus hier ook niet doen.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren