week 28 | 10.07.08 | 21:23 | Blog |Mode |SanneVanA |Webstrijd 2008 | Door SanneVanA

Gespieste Crocs en ander damesleed

‘Au!’
‘Wat is er? Gaat het?’
‘Sorry, maar wil je even kijken wat die mevrouw aan haar voeten heeft? Ik durf niet meer!’
‘Ik weet niet wat het zijn, dichte slippers? Extreem lage kaplaarzen met ventilatiegaten?’

Toen ik ze voor het eerst zag dacht ik nog ‘wat een gezellige tuinklompen, handig voor mams’. Mijn moeder werkt namelijk veelvuldig in de tuin op oude leren klompen met een houten hak. Het model ken je vást. Toen mijn moeder laatst echter écht met fuchsiaroze Crocs aan kwam en verklaarde dat ‘ze ook best voor gewoon kunnen’ dacht ik dat ik een toeval kreeg. Echt waar, iedereen heeft recht op een eigen modegevoel, zélfs mijn moeder. Maar Crocs? Heel Nederland lijkt ervan vergeven! Zijn we ons zó gaan vervelen dat we nu onze neiging tot zelfdestructie botvieren op ons gevoel voor stijl?

Ik begrijp dat je Crocs als pantoffels draagt. Crocs voor op een stenenstrand in Zuid Frankrijk, ter vervanging van de retro-waterschoen, daar kan ik inkomen. Ik snap het als je Crocs in de campingdouche draagt zodat je niet in de huidschilfers en urine van je dikke buurman-uit-de-stacaravan-met-de-kanten-gordijnen hoeft te staan. Crocs voor tandartsassistenten, zusters en zwemleraren zijn te verantwoorden vanuit hygiënisch oogpunt. Ik begrijp dat kinderen Crocs willen dragen; je kan ze “opleuken” (wat is dat trouwens voor een vreselijk woord?) met allerhande bloemetjes, beestjes en letters. Maar Crocs onder een zorgvuldig gekozen outfit, daar begrijp ik NIKS van.

Mijn moeder heeft een “teken van boven” gekregen met betrekking tot haar overmatig Crocgebruik: moeders was in de tuin aan het werk en knipte een tak af om vervolgens met haar Croc op diezelfde vlijmscherp afgeknipte tak te gaan staan. Het resultaat? Véél bloed, een gespieste nog steeds in Croc gehulde voet en een bezoek aan de eerste hulp. Hechtingen en twee weken mank lopen onder begeleiding van een batterij pijnstillers waar een gemiddeld paard dágen van zou slapen.

Voor één maal vind ik het jammer dat we niet in Amerika wonen: ze had de fabrikant kunnen aanklagen en zo veel geld kunnen eisen dat de productie van dit afschuwelijk schoeisel voor eeuwig zou moeten worden stopgezet. En mocht dit nog niet genoeg zijn om een faillissement af te dwingen: er bestaat daar vást een wet die het aanzetten tot irritatie, agressie en misselijkheid bij de medemens ten strengste verbiedt.

CC foto: http://www.flickr.com/photos/mikeyh/125169968/dot