week 28 | 10.07.08 | 18:01 | JanVanT |Webstrijd 2008 | Door powerranger

De Gambiaanse bruiloft (2)

In deel twee van dit spannende epos lees je hoe het komt dat Jans ontlasting dunner is dan het gemiddelde model op de catwalk en waarom die gast nergens op reageert. (Deel 1 lees je hier)
“Thish ish the bride”, slist Ibrahma. Hij wijst naar een dociel kijkend meisje die eenzaam op een bankje zit. Heur haren hangen vol met gekleurde kraaltjes. “The family of the bride pay for all this Furniture”, zegt Ibrahma. We kijken naar het monsterlijk lelijke meubilair – een lompe witte kast met ingezette kitscherige spiegeltjes, een enorm blauw bed met een hartjesdeken en een oude tv. Het meisje houdt een schaaltje omhoog. We kijken vragend naar Ibrahma. “Yesh, is for giving money”, zegt hij. We geven het pasgetrouwde meisje wat geld, wensen haar geluk en worden dan weer naar buiten geloodst.

Daar nemen we plaats op plastic tuinstoelen. Ibrahma’s zus brengt een schaal naar ons toe. Het deksel gaat er af en het blijkt couscous te zijn. Onmiddellijk landen tien vliegen op de dis. Maar ik laat me niet kennen en neem een grote hap. Terwijl ik op de pittige tarwemaaltijd kauw, zie ik stukjes vlees tussen de gepeperde couscous liggen. Er pronken taaie haren op dat vlees. Ik voel de diarree, de Banjul Belly, opkomen. Carla neemt met een zuinig gezicht een hapje, en legt dan snel haar lepel neer. Watje. Ik neem nog een grote hap van het lekker smakende gerecht. Je leeft maar een keer.

Kort na het eten van dit gerecht krijgen we alweer een schaal eten voor onze neus. Pittige rijst, rood gekleurd, waar een schapenbot met scharrig vlees en een gekookt koolblad op prijken. “Daar gaan we weer”, denk ik bij mezelf. Dapper hap ik met mijn rechterhand van de rijst, ondertussen geroutineerd als een Afrikaan met mijn linkerhand de vliegen van het eten afslaand. Het is dat ik mijn buik dik is van het bier en niet van de honger en dat ik zo wit ben als de vacht van een pasgeboren lammetje, anders had je me zo voor een figurant uit een UNICEF reclame aangezien. Ibrahma schuift me een stuk van het schapenvlees toe. De vele kinderen die om ons heen staan kijken me uitdagend aan, denk ik. Ik verman me dan ook en neem een hapje van het vervuilde vlees. Het verbaast me niets als ik de volgende dagen geen diarree, maar een maagzweer blijk te hebben. Het koolblad raak ik niet aan. Ik hak nog liever een bepaald lichaamsdeel af. Carla vindt het sowieso welletjes. Zij drinkt alleen wat water.

Als ik geen hapjes meer neem, geeft Ibrahma de schaal eten aan de kinderen om ons heen. Nu blijkt dat ze niet uitdagend, maar hongerig keken. Ze vallen de schaal namelijk gretig aan en binnen een minuut is al het eten op. Ik voel me lomp en ongemakkelijk.

Na deze maaltijd lopen we nog wat rond, nemen foto’s, schudden handjes, worden belaagd door alle kids en laten dan de feestende mensen achter. De volgende dag word ik wakker met een raar gevoel in mijn maag…

Lieve Viva lezers, het bloggen gaat erg hortend door een supertrage internetaansluiting en het constant uitvallen van de stroom. Daarnaast kan ik om duistere redenen niet inloggen om reacties achter te laten. Ondanks mijn gierende frustratie zeg ik dit niet om te klagen, maar om jullie te laten weten dat mijn non-respons aan technologische problemen ligt en niet aan enige hooghartigheid of desinteresse van mijn kant. Ik waardeer iedere reactie, zelfs die waarin ik word afgekraakt. Kritiek is ten slotte een leermoment, zei mijn opa altijd. Zodra ik kan inloggen zal ik jullie graag van repliek voorzien in de comments. Rest me in het kader van de sportiviteit nog te zeggen dat ik dit stukje van Nynke en deze post van Roos erg leuk vond. Nou, doei! Xxx! ^__^ Wens me succes met de technologie! Tot snel! Enz.