week 28 | 11.07.08 | 13:07 | CathelijneB |Webstrijd 2008 | Door CathelijneB

Brief aan Henny Vrienten

Beste Henny,

op de lagere school zat Ella A. naast mij in de klas. Ella was de grootste Doe Maar-fan van Nederland. Ze was negen, lid van de fanclub, had stickers en buttons en was mijn beste vriendin. Ook was Ella stapelverliefd op u. Ik vond het maar niks, een jongen met een zwart randje oogpotlood en een rattenstaart. Voor de vorm was ik dan maar op Ernst, want ik kon natuurlijk niet achter blijven.

Voor Ella droeg ik een rose-met-groen zweetbandje, alleen omdat ik het van haar had gekregen. Op haar kamer draaiden we Doe Maar-platen heen en weer, op een krakkemikkige platenspeler. Ondertussen knipten ik plaatjes uit de Hitkrant en plakte Ella posters op haar muur. Ik knikte heel begrijpend als ze vertelde hoe verliefd ze was. De Doe Maar-liedjes gaf een spannend gevoel in onze onderbuik. Alle liedjes klonken goed, al hadden we geen idee waar de teksten over gingen. Wat wisten wij nou van de liefde, of nederwiedewiedewiet.

Donderdagavond was ik bij het Doe Maar concert in De Kuip. Na een aantal plensbuien hield het plotseling op met regenen toen de band uiteindelijk op kwam. Plastic poncho’s dwarrelden vrolijk over het veld, een regenboog sprong over het voetbalstadion. Opeens realiseerde ik: die Ella, die had smaak. Het rattenstaartje was vervangen door een kuif, het oogpotlood door sympathieke kraaienpootjes. Ik zag u op het podium, koeltjes heen en weer lopen met een witte basgitaar. Het onderbuikgevoel kwam kietelend  terug. Ik geloof dat ik gisteravond halsoverkop verliefd op u ben geworden.

Mijn geliefde B. vindt het denk ik niet erg. Hij heeft u gisteren ontmoet en kwam dat opgetogen vertellen. De hand schudden van Henny Vrienten is natuurlijk niet niks. Maar nog leuker vond hij het te ontdekken dat Holland’s grootste sekssymbool uit de jaren tachtig bijna een kop kleiner is dan hij.