Afscheid
Ik ben de tel kwijtgeraakt. Acht, negen, tien keer, dat ik de afgelopen week heb gehuild? Geen idee.
Niet zozeer echte tranen, maar meer een flinke brok in mijn keel en vochtige ogen. Dan heb ik het niet over de tranen die in mijn ogen sprongen tijdens mijn ‘ontbushing’ vandaag. Mijn God, ik dacht dat ik van mijn stokje ging. Pijn!
Toen Miss. Brazil mijn gezicht zag bij binnenkomst, verzekerde ze me dat het allemaal mee zou vallen en dat ze voorzichtig zou zijn. Maar haar ‘o-oh’ klonk toch iets minder positief toen ze hoorde dat het mijn eerste keer was. Achteraf valt het allemaal wel mee (lang leve vaseline), maar op het moment zelf wil je het liefst zo hard mogelijk wegrennen.
Maar goed: tranen. Die kwamen niet eens tijdens mijn afscheidfeestje gisteren, daarvoor was het te leuk. Maar ik moest wel even flink slikken toen ik gewoon over straat liep en de bizarre drukte nog eens over me heen liet komen. En toen ik de metro uitstapte en net dat ene feel good nummer uit mijn iPod (Shuffle, ik ben niet zo’n gadget-geek) hoorde. En in de les wanneer leraar Joel weer eens met zijn overdreven New Yorkse accent de klas entertainde.
En op het dak van Rockefeller Centre, toen ik de stad langzaam donker zag worden en me realiseerde dat het beeld van de stad me beter bijstaat dan dat van Rotterdam. En toen ik mijn certificaat overhandigd kreeg en stiekem toch een beetje trots was.
Of mijn Engels nou zo wereldschokkend verbeterd is weet ik niet. Maar ik heb ontzettend veel geleerd, wat nooit gemeten zou kunnen worden in wat voor test dan ook. Mijn leraar zei tijdens het eten gisteren dat hij me een cadeautje wilde geven. Iets typisch New York, iets oprechts en authentieks. Hij had er lang over nagedacht, maar kwam maar op één ding uit: het enige wat aan die drie eisen voldeed, waren mijn eigen herinneringen.
En hij kan niet meer gelijk hebben. Al gooi je alle I love New York-souvenirs op een hoop, mijn berg ervaring zal groter zijn. En alle T-shirts, bekers en koelkastmagneten verdwijnen ooit in de prullenbak, maar mijn souvenir niet.
Dus hier zit ik op het vliegveld, met die inmiddels bijna vertrouwde brok in mijn keel en natte ogen. Klaar om al die geweldige herinneringen en evaringen te gebruiken in het leventje dat op me wacht thuis: een baan zoeken en/of blijven freelancen, veel leuke dingen doen in mijn vrije tijd en het prachtige wat ik met Johan heb uitbouwen tot een heerlijk leven samen. Ik ben er klaar voor, dat voel ik. En zo fijn heb ik me in tijden niet gevoeld.
6 reacties
En als je vijftig bent, zul je nog steeds beamen dat je leraar Joel écht gelijk had...
Wat een emotionele rollercoaster zeg! En wat een goed stukje, wat een verhaal. Fantastisch dat je er nu zo op terug kunt kijken en een moment van bezinning voor in de toekomst.
Soms, heel soms, heb je van dit soort overweldigende momenten in je leven. Koester ze.
Houd dit vast! En geniet ook van alles wat hierna komt. Succes met het uistippelen van je verdere toekomst.
Je moet echt zwanger worden.
Ja het lijkt mij ook verschrikkelijk om new york weer achter te moeten laten, het is er ZO gaaf. Ik zit na 2 weken vakantie daar al met een brok in m'n keel.......
zwanger worden, huh? iets met hormonenkwestie ofzo? snappum niet
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren