week 29 | 14.07.08 | 00:46 | Psyche |Relatie |SanneVanA |Webstrijd 2008 | Door powerranger

Koekje d’r bij?

Zwijgend maken we ruzie. Hij harkt in zijn eten, terwijl hij weet dat ik dat háát. Ik zucht minstens drie keer per minuut en heb een trillende onderlip.
Ik krijg geen aandacht, zelfs niet nu ik zo hartverscheurend verdrietig ben. De reden van onze stille strijd en de voorafgaande ruzie ben ik vergeten. Het was geloof ik iets met een paperclip in de wasmachine. Of het vergeten van de bonuskaart. Of sokken op de grond. Of het laatste plakje kaas. Je begrijpt het al; van levensbelang.

Dit komt vast nooit meer goed. Ik vraag me af waarom ik zo onaardig gedaan heb. Of hij nog van me houdt. Of hij nu aan zijn knappe secretaresse denkt, en aan het feit dat hij beter met háár kan trouwen. Ik zucht nog dieper. Omdat ik weet dat hij dát weer haat. Hij smijt zijn bestek op tafel en ploft neer achter de computer, om daar de rest van de avond te blijven. Ik zwelg, onder de bezielende begeleiding van een bak roomijs, in zelfmedelijden.

Trek gekregen in koek die bijna op is?

Dit heb je nodig:
Een snuf vermoeidheid
Een hand vol stress op het werk
Belegen irritatie die al mínstens een week in de koelkast ligt
Kilo’s kleine willekeurige dingetjes
Twee zakken koppigheid (extra strong)
Een minimale hoeveelheid geduld
Naar eigen smaak flauwte of pittigheid toevoegen

Bereidingswijze:
Alle ingrediënten in een ijskoude schaal smijten en ineens in een bloedhete oven zetten.
Wachten op het opborrelen van de koppigheid en het verdampen van het geduld; wanneer je iets voelt knappen weet je dat het klaar is.
Te nuttigen zonder afkoelperiode, dan is deze koek op zijn best.

Diepe zucht…
Ik doe geen oog dicht. Wil iemand het recept van gelukskoekjes met mij delen?dot