Voorbij
Ik heb gezien hoe hoog het maïs is.
Net zo hoog als vorig jaar rond deze tijd.
Hoog genoeg om je er in te laten verdwalen.
Ik hou van maïs in juli.
Ik zag dat het er groen is.
Diepe zomertinten groen.
Ik zag de bomen en de berg en
het pad waar we altijd omhoog fietsten,
huppelden, dansten, zongen,
waar we stilstonden om de trein te zien.
Dág trein!! Zwaaiden we dan,
naar de zoveelste die voorbij kwam.
Hoe kon het me ooit gaan vervelen.
In de trein kijk ik graag naar buiten.
En elke week kom ik langs de plek waar ik elke dag was.
Op de laan, op weg naar ons huis of het dorp.
Een beukenlaan. Dé Beukenlaan.
Een zandpaadje met aan weerszijden enorme beuken
van honderden jaren oud, middenin de maïsvelden.
Ik hield van die laan. Ik kénde die bomen.
Ik genoot van hun ruisen, hun groen en hun rust.
Ze beschermden mij tegen regen en wind en gaven
verkoeling in de zomer.
(Het slingerpaadje bovenaan de Beukenlaan te Holten)
Soms leken ze ogen te hebben en armen en benen.
Dat was natuurlijk niet zo.
Maar zij zagen wél mijn kinderen opgroeien.
Van kleine voorzichtige babyhandjes
die kraaiend van plezier de paardjes kwamen aaien,
lekker veilig dicht bij mama,
tot kinderen met schooltassen, die het liefst zo veel
mogelijk alleen wilden doen.
Dan zagen ze eerst het meisje, dan het jongetje
en dan 10 minuten later de mama
met de tweeling in de fietskar er hijgend achteraan.
Ze zagen ons lekker ijsjes eten op het bankje,
of een snoepje, of wachten op elkaar.
Ze zagen zingen, lachen, paardebloempluisjes
blazen, gek doen. Huilen.
Ja. Ook huilen.
Omdat mama te ver vooruit liep. Om vallen. Om niks.
Ze zagen ons verdwalen in het maïsveld.
Hutten bouwen, krekels zoeken, eikels rapen.
Het is er gebeurd. Dáár. Onder díe bomen.
Ik zag de eeuwige beuken langs de nu eenzame laan
vanachter mijn raampje staan.
En de paardjes, die ons niet leken te missen,
stonden er nog net zo schaapachtig bij.
Ik had niet gedacht dat ik er weg zou gaan.
En nu raas ik er voorbij.
17 reacties
Mooi!
Je schrijft echt heel goed Roos!
Prachtige tekst! De foto's zijn sprookjesachtig mooi!
Maarre... zo'n berg op, met zo'n fietskar, dat moet vast zwaar geweest zijn!
bravo......meer meer MEER.!
*ontroerd*
Heel mooi.
Zonder woorden.
Maar tegelijkertijd met zovéél.
Ik vind ze allemaal prachtig -foto's én woorden!
Keep going thát way, your way!
Dank jullie wel!! Het is altijd weer zo spannend wat voor reacties er op een stukje volgen. En elke keer als er een nieuwe staat is het weer een kadootje!
@Sanjanhoog: Dat wás ook héél zwaar. En ik kreeg er met het jaar wel spieren bij, maar de tweeling werd met het jaar ook zwaarder :-/
Kon me ook niet voorstellen hoe het zou zijn..jij weg daar uit dat betoverende stukje bos...maar ook niet in het bos blijf je sprookjesachtig ;)
Groetjes Nathalie
Mooi hoor, heel beeldend!
En die foto's zijn ook echt prachtig. Precies de sfeer van de tekst.
Ik krijg haast de neiging er eens op een zondag te gaan sightsee-en en dan op dat bankje, jullie bankje, te gaan zitten en te denken aan al die mooie verhalen, filmpjes en vooral ook foto's van jou. ;-)
Wel apart trouwens dat je er in de trein weer zo vaak voorbij komt. Ik denk dat je iedere keer kijkt, ga je ook steeds aan "de goede" kant zitten? Kan het me zo helemaal voorstellen.
ah, dus mamaroos heeft vast gespierde kuiten, waar menig voetballer jaloers op kan worden ;-)
ik zou er zo doorheen willen lopen, door dat beukenlaantje. wat een sprookje!
Sfeervol... Een nieuwe, natuurversie van 'mijn dorp' van Wim Sonneveld! :)
Wat een schitterend stukje Roos, ik vind het heel mooi.
Jeetje, alweer zo mooi en herkenbaar!
@mamvan3: Wat lief! Dank je!
@Nostradame: Dank je! De foto's zijn van 2 jaar geleden, precies zoals ik het me wil blijven herinneren..
@Taamsje: Helemaal waar! Dat doe ik dus écht! En het liefst bij een brééd raam en niet met een stoel of wandje ervoor :-) En die laan is echt de moeite waard, vooral op een zwoele zomeravond, als het licht goudoranje op de bladeren valt. En dan met het mais zo hoog dat het sprookjes ritselt. Het is een deel van het Pieterpad en het verdwijnt in het bos, een heel diep bos.
@Sanjanhoog: helaas wel. Maar die had ik al uit mijn jeugd toen ik elke dag 18 km naar en van school moest fietsen.
@Lunadea: Het is echt de moeite waard!! Lees ook mijn reactie bij Taamsje.
@SheilaS: Dat vind ik dan wel een lief compliment, want ik vind dat een prachtig nummer! :-))
@Boompje: Dankdankdank!!
@georgezonderes: En jij óók bedankt. Ben blij dat je reageerde, ook bij mijn andere stukje. Dat voelt fijn!
*zucht*
Mooi man
x
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren