week 29 | 15.07.08 | 14:15 | JanVanT |Webstrijd 2008 | Door powerranger

Oei!

Volgens Richard Dawkins is het altijd beter om de harde werkelijkheid onder ogen te zien in plaats van in een sussende leugen te geloven. De dwaas. Als hij hetzelfde als ik had meegemaakt, zou hij zijn mening vast bijstellen.
Een paar weken geleden was ik met mijn maten in Barcelona voor het Sonar festival. Dat is met 80.000 bezoekers een van de grootste elektronische dansmuziekfestivals ter wereld. Mijn vrienden en ik genoten er met volle teugen van de kleine dingen van het leven: vriendschap, achterlijke hoeveelheden drank en sigaretten nuttigen en met duizenden andere hedonisten uit je dak gaan op repetitieve dansmuziek. Je kent het wel.

Om twee uur ’s nachts liepen we naar de zaal waar Hercules and Love Affair zou optreden. De door de New Yorkse homo Andy Butler opgerichte band is keihard: oude disco en house, geproduceerd met de middelen van nu en met een stel poprefreinen waar zelfs dwarslaesie patiënten niet bij stil kunnen blijven zitten. De muziek is supergay, maar dat is in dit geval een compliment. Laat het maar aan een homo over om goede dansmuziek te maken.

Toen de band opkwam, verwachtten we als hoofdzanger de dikke en androgyne Antony Hegarty, u misschien bekend van Antony and the Johnsons. In plaats daarvan werden we verrast door de opkomst van een hele mooie zangeres. Toen de band begon te spelen, bleek dat ze ook nog eens een schitterende stem had: diep, maar toch vrouwelijk.

Mijn vrienden en ik keken gebiologeerd naar het podium en naar de videoschermen die naast het podium hingen. Daar was haar lichaam groot en goed te zien, want de cameraman had ook wel door dat haar lichaam interessanter om te zien was dan de pokdalige kop van de bandleider, Andrew Butler. Ze had een lichaam dat mannen hypnotiseert en andere vrouwen onzeker maakt.

Het was op het randje van obsceen hoe rond haar vormen waren, hoe sensueel ze met haar heupen wiegde. Het was alsof een tovenaar met een dildo als staf de natte droom van een oversekste puber leven in had geblazen, er een extra bak geil over had uitgestort en de creatie vervolgens op de wereld had losgelaten. “Holy shit, wat een billen!”, riep Boet. “Niet meer normaal!”, zei Disco Jan. “Oei!”, zei Derek. Ik zei niets en staarde alleen maar in stille bewondering naar Haar Lichaam. De muziek was ook goed, trouwens.

De volgende dag werd ik iets vroeger wakker dan mijn kompanen en ik besloot mijn ontbijt (banaantje en een lekker glas wodkacola, een kater voorkom je het beste door dronken te blijven) in een internetcafé te verorberen. Toen ik mijn mail had gecheckt leek het me een goed idee om op zoek te gaan naar enkele foto’s van die goddelijke vrouw. Met een printje daarvan zou ik de jongens, en mezelf, vast een plezier doen. (Daarnaast was ik misschien een beetje verliefd. Ik kan snel verliefd worden. Op dit moment ben ik bijvoorbeeld een beetje verliefd op Viva’s SheilaS, vanwege haar stem aan de telefoon. Sheila, ik denk dat je een paar jaar ouder bent dan ik, maar mocht je opeens sterk de behoefte krijgen om met jongere jongens aan te pappen: je hebt mijn nummer.)

Aangezien er geen duidelijke foto’s stonden op de officiële website van de band, duurde het even voordat ik een naam had. Maar eindelijk vond ik het. De zangeres die Antony verving heette Nomi. Met trillende handjes van opwinding googelde ik “Nomi + Hercules”. Lees ik dit: ‘Singer Nomi – The little boy who grew up to be a disco diva gets ready to take Britain by storm’.

“Oei”, dacht ik bij mezelf. “Oei, oei.” Mijn handen gingen nog harder trillen, maar nu van angst. Toch klikte ik op de link. En daar las ik dat Nomi, in al haar sensuele glorie, vroeger een jongetje was. Tussen die schitterende heupen, die leken te dampen van de oestrogeen, hingen ooit een lul en twee harige ballen. Verward stond ik op en liep ik weg, de Spaanse zon in. Mijn onschuld en illusies liet ik achter in dat internet café. Het voelde alsof ik verliefd was geweest op een van de leden van Hanson. Nu zit ik verbitterd in het donker, wachtend op betere tijden, of Alzheimer.

Hieronder een live versie van Blind, gezongen door Nomi, de bedrieger. Hier vind je het origineel van hetzelfde meesterlijke nummer.

Fotocredit: Oliver Peeldot