De vrouwen voor mij
TOET TOEEEET!! Doet mijn vader in de ronkende auto buiten.
Mijn moeder doet net alsof ze niks hoort en begint aan
een geheel nieuw onderwerp. Stervende tante Bep is nog
niet aan de orde geweest. Mijn moeder stáát al wel
en ze heeft óók al haar jas aan, maar dat zégt helemaal
nog niks. Mijn moeder heeft nog veels te veel te vertellen.
Tussen jas en sjaal door wordt nog zeker
de hele familie even doorgenomen. Een familie die steeds
kleiner wordt. Een oude vertrouwde huid die
plaats maakt voor een nieuwe. Voor mij en mijn
kinderen, mijn zus en haar gezin, mijn zwagers, schoonzussen
en hún kinderen. Wat zij voor mij zijn, is mijn oude familie
voor mijn moeder. Ik sta alleen nog via mijn moeder in contact
met hen. Dat is nu eenmaal zo gegaan. Te oud, te ver weg.
Mijn oude familie is ook compleet van een andere generatie.
Sommige dingen zei je gewoon niet. En ik zei alles.
Ik weet nog goed dat ik in het verjaardagskringetje
van mijn oma trots vertelde dat ik een leuke broek gekocht
had voor maar een páár gulden.
Alle grijze kunsterig gevlochten knotten die net met hun
zilveren gebakslepeltjes in een onmogelijke tompoes zaten te prikken
draaiden mijn kant op en keken mij vanachter hun brilletje zwijgend aan.
STTTTTT! deden mijn oma’s ogen. Zoiets zég je niet,
dat hoeft niemand te weten. En zelfs dat zei ze dus niet.
En over gevoelens praatte je al helemáál niet.
Er was altijd een zekere afstand. Waarom?
Die gevoelens moeten er ongetwijfeld geweest zijn,
maar ik heb het nooit gemerkt. Wélke tijdsgeest hield hen tegen?
Ik had zo graag met mijn oma willen práten.
Hoe zij haar leven beleefd heeft,
hoe zij het allemaal gedaan heeft en wat het met haar deed.
Daar hebben wij het nooit over gehad.
Ze is zwijgend met haar hand in mijn hand gestorven.
En door haar zwijgen wist ik óók niet goed wat te zeggen.
Ik kon slechts zachtjes en liefdevol in haar handen knijpen.
Dat zij er was en ik er ben en dat het goed is zo.
Haar grote hart en haar lieve ogen en haar onvertelde verhalen
zouden gaan, maar dat ik een kind van haar ben, zou blijven.
En ik weet zeker dat zij ergens hierbuiten geduldig
op mij staat te wachten, terwijl ik hierbinnen mijn verhaal doe,
zo tussen mijn wieg en mijn graf in
en dat we straks samen toch een potje
gaan lachen om dat maffe leven ”beneden”.
Oh! Daar stapt mijn moeder dan eindelijk in.
TOET TOEEEETTT!! Dag mam, dag pap, tot de volgende keer!
Ik zwaai tot ze uit het zicht zijn verdwenen
en ga verder met mijn leven
die mede mogelijk is gemaakt door hen.
Mooier kan het niet.
En beter zou ik het niet kunnen.
Laat dat duidelijk zijn.
En dan voor het zomergevoel twee foto’s.
Van mijn méést naaste familie en
het strandhuisje dat van onze oma was.
Ik mis het nog elke zomer.
20 reacties
TOET? Hoor ik daar iemand roepen? ;-)
hahaha :-))
Mooi stukje Roos (tsja het wordt bijna eentonig he ;-)
Ik herken het deels, maar niet van je oma. Ik heb juist heel veel met oma gepraat en juist ook over gevoelens. Ik kon dat beter met haar dan met mijn eigen ouders :) En dat zij mijn man(toen pas nieuw vriendje) goedkeurde met de woorden "da's een goeie meissie, die moet je vasthouden" dat betekent nog steeds enorm veel voor mij :)
Ze is deze maand al weer 5 jaar overleden maar ik mis haar nog steeds elke dag.
@Sarah: Dat kan ik me heel goed voorstellen, dat je nooit meer vergeet dat ze dat zei. En dat je daar zoveel waarde aan hecht. Ze doorzien door hun levenswijsheid zoveel meer dan wij. En zij kende jou zó goed.
ik vind de compositie van die 2e foto erg mooi!
Hey mamaroos, ga jij eens gauw een boekje maken of zo iets...
hier zit meer in dan de viva hoor!
BIG TIME!!!!!
alweer mijn GROTE wat heet GROOTSTE complimenten
bravo.
Ik vind je stukjes elke keer heel mooi Roos!
Complimenten!
@Indirar: Dank je!! Ik droom nog altijd weg bij die foto..(herinneringen he)
@mevrouwS: Wat een SUPERcompliment zeg!!! Ik zweef helemaal :-)
@boompje: o en jij óók bedankt!! Wat fijn!
mooi..en herkenbaar. Tegen mijn oma zei mijn moeder zelfs nog u! Dat lijkt me zo afstandelijk.
zucht familiebanden en generatiekloven... zoo herkenbaar.
Over herinneringen gesproken...
met een laatste kus op haar voorhoofd stond ik naast haar, in mijn buik mijn groeiende tweeling, toen ongeveer 20 weken zwanger. Dat was op 28 juni 2004, ze was niet meer bij kennis, maar ze heeft me vast nog horen praten en huilen voor ze haar laaste adem uitblies.
Mooi geschreven weer Roos.
Al die woorden weer met elkaar verweven tot een prachtig stuk stof (tot nadenken weer)!
Ik herken het al tussen mijn familie en die van vriendje. In mijn familie kan gepraat worden, over alles. In de familie van vriendje is er een heul dikke mantel der liefde die alles toedekt. En met mijn oma (de moeder van mijn moeder) had ik een fantastische band. Ze is inmiddels 14 jaar dood helaas. Op onze familiedag van vorig jaar werd er totaal onverwachts een geluidopname van haar opgezet. KIPPENVEL!
Eens met mevrouwS!
Maare..wel hierblijven ;-)
Wowdiepowdie Roos! Mooi verhaal! En dan dat uitzicht van dat zomerhuisje. Zó mooi, dat dat ook Nederland is vind ik zó grappig, zo zie je het niet vaak.
Ken je dat boek: Oma, vertel eens? Heb ik ooit eens aan mijn oma gegeven, met de hoop dat zij het boek vol zou gaan schrijven met allerlei herinneringen in de vorm van vragen die in dat boek staan. Maar ze zei direct: oh, jij mag schrijven, kom maar een keer langs dan lezen we het samen. Oef, en dat kómt er dan niet van! Ze woont niet echt om de hoek en als ik er ben is het met 3 kleine kinderen... Roos, wie weet is dit het zetje wat ik nodig heb. Want oma zit zo vol verhalen, die ze gelukkig ook volop vertelt hoor, maar ik wil ze zo graag onthouden! Bedankt Roos, ik ga er zo snel mogelijk heen nu het nog kan!!!
@Mouri: Ja, hier in de familie ook hoor! Niet in alle maar wel in die ik beschreef. Een nichtje van mij zei zelfs nog u tegen haar moeder. Dat moeten ze zelf weten, maar ik ben blij dat ik dat niet hoefde zeg!
@Sanjanhoog: Slik...en wat heb jij dát mooi beschreven..
@Toaske: Jeetje ja, dat lijkt mij ook wat zeg! Ik moet ergens ook nog een opname hebben van mijn oma, maar ja, ergens op een cassette...maar wáár..misschien heb ik hem zelfs niet eens meer. Maar dat lijkt me heel raar..een stem van iemand te horen. Een stem is zo 3D. Zo écht.
Mijn kinderen hebben nu die band met hun oma die ik altijd graag had willen hebben. Al wist ik toen ik klein was niet wat ik miste natuurlijk. Maar mijn moeder en schoonmoeder zijn wél weer heel open in alles. Heerlijk lijkt mij voor een kleinkind. Al vond ik mijn oma ook geweldig hoor..daar niet van..maar het was anders. Héél anders.
@Potlood: ;-) Lief!
@Taamsje: Het is IJmuiden, je ziet de ingang van het kanaal wat naar Amsterdam voert. En dat boek, daar moest ik dus ook aan denken. Toen was dat er nog niet en ik heb mijn oma wel eens gevraagd dingen in een schrift op te schrijven, over vroeger. Maar het schrift bleef leeg. Ze lachte het verzoek verlegen (?) weg. Zo jammer!!! Ik zou het zeker doen (en snel!)..volgens mij wordt dat een héle leuke middag (en nog één en nog één) want je komt zo op allerlei gespreksonderwerpen die je normaal niet zo snel aankaart.
Ooooh Taamsje, doen hoor dat boek! Ik heb het nu voor de oudste al aan beide oma's gegeven, omdat mijn kinderen geen opa's hebben vind ik dit heel mooi om te hebben. Voor jongste willen we het ook nog doen (maar die is pas 4,5 maand) Ik wilde wel dat ik dat van mijn oma(s) ook had, maarja in mijn tijd bestonden die boekkies nog niet geloof ik ;-)
Mooi verhaal.
Doet me denken aan de zondag ochtenden van vroeger. Mijn vader zat met mijn broer al in de auto. Met bijbehorend "vroemvroem" en "toettoet" geluid. En mijn moeder en ik maar rondhobbelen in huis, op zoek naar gezangen boekjes, peperemuntjes en een bijbeltje X-D Elke zondag weer.
Mijn oma heb ik veel gesproken. Ik ging tot mijn 17e regelmatig een weekje naar haar toe, en daarna belde ik 2x per week eventjes om bij te kletsen.
Vorig jaar zomer is ze overleden. Ze lag heel slecht en mijn broer en ik zijn afscheid gaan nemen. Ik hem oma geknuffeld, over haar bolletje geaaid ( ze was al 93 ) en haar hand vast gehouden. Ik heb haar bedankt voor alle mooie jaren en verhalen, voor alle liefs, en voor het feit dat zij er altijd voor me was.
Vlak daarna is ze overleden. Het was zwaar, maar erg bevredigend om mijn leven als kleindochter zo af te sluiten.
@Borodoni: Pepermuntjes jáá :-)) Naar aanleiding daarvan wilde ik al bijna eerder een stukje plaatsen over de geuren bij mijn oma thuis. Mijn oma kon pepermuntjes in vieren delen met haar handen, dat vond ik mágisch! En die kleine stukjes smaakten zoveel lekkerder dan een grote!
Wat een mooi liefdevol stukje over je oma. Zoals mijn oma stierf, ook net zo oud, was ook goed zoals het is gegaan. Ouderdom. Ik kon het verwachten. Ik ging er ook zeker nog elke week naartoe, maar dat kwam nooit tot hele persoonlijke gesprekken, meer over koetjes en kalfjes en gezelligheid in het algemeen.
Ik had ook nog zoveel met mijn oma willen praten, nog zoveel willen weten. de enige die er nog is, is mijn opa. elke verjaardag neem ik me weer voor om goed en veel met hem te praten. Het is ook zo'n interessante man met zoveel dezelfde interesses als ik (astrologie ed) maar steeds komt het er weer niet van.
Zo'n boek is leuk. daarom schrijf ik ook al vanaf mijn 13e dagboeken, zodat mijn kinderen later kunnen lezen wat ik allemaal heb gedaan en heb uitgespookt. Helaas is er al te vaak in gelezen door anderen, en schrijf ik zodoende weinig over mijn echte gevoelens.
@Lunadea: Ik schrijf ook al vanaf mijn 9e dagboeken. Ook ingehoudener toen ik ontdekte dat er mee gelezen werd (opeens wist mijn moeder iets wat ze nooit zomaar kon weten..). Nu heb ik dagboeken voor mijn kinderen. Heel veel echte gevoelens geschreven voor mijn oudste twee in boekjes. Zo leuk om terug te lezen! En heel veel op een eigen site (die nu offline is) over de tweelingzwangerschap. Nu schrijf ik best behoorlijk persoonlijk op een website maar nooit met namen en ook echt niet alles. Vind ik best jammer. Ik zou in een schrift alles kunnen schrijven, maar dat lukt me gewoon niet meer nu. Misschien later weer..Ik heb ook wat dagboeken en die wil ik nog eens ritueel verbranden. Ik wil niet dat iemand die ooit leest. Er staan alleen maar leuke lieve dingen in hoor, echt niks ergs, maar té persoonlijk. Alleen..die liggen nu in een grote zware kist waarvan ik de sleutel niet meer kan vinden en dat slot is nogal..eh..stevig..
Enne..klinkt als een leuke opa. Maar zie je die alleen met verjaardagen? Je zou eens met hem een wandeling moeten maken ofzo en hem écht dingen moeten gaan vragen. Nu kan het nog! Time flies!! Echt!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren