Post New York-trauma

Herkenbaar.

Ik ben zelf ook voor een langere periode naar het buitenland geweest en het heeft me toch enige tijd (enkele maanden) gekost eer ik weer gewend was aan mijn leven in Nederland.

Eveneens herkenbaar, Marijn, maar dan van de andere kant; ex van me is marinier en verheugde zich altijd enorm op thuiskomen, maar moest dan ook wekenlang wennen... Was wat teruggetrokken, in zichzelf gekeerd, enz. Uiteindelijk kwam het goed (is dus ook niet om die reden uitgegaan ;-)).

Geef het de tijd, joh, ergens is het toch ook wel logisch dat je je zo voelt? Je bent een poos op jezelf geweest en moet nu 'even' omschakelen! Neem het zoals het komt en denk vooral niet dat je je 'anders' zou moeten voelen dan dat je doet nu!

Komt goed, echt!!!

Het duurt even lang als de tijd dat je weg was, toch, ongeveer? Bij mij wel in elk geval: een half jaar! En eigenlijk nog wat langer. Je hebt ook gewoon héél veel indrukken te verwerken. En hij moet zijn credits weer verdienen natuurlijk. ;)

Om te beginnen sluit ik me aan bij de vorige sprekers. Eh... schrijvers.

Maar wat me verder nog te binnen schiet (als ik even ongevraagd mijn mening mag geven): je hoéft niet per se alles wat je van te voren bedacht had leuk te vinden hoor!! Het is niet lomp bedoeld (eerder sprekend vanuit eigen ervaring...) maar je kunt heel hard roepen 'ik houd echt van hem! we gaan echt een fijn leven hebben samen!! nu gaat het zeker goed komen!!!!' terwijl dat misschien eigenlijk, heel stiekem niet zo is... Misschien heb je in NY wel ontdekt dat je anders bent dan je eigenlijk dacht, dat een ander leven beter bij je past...

neem de tijd om jezelf ook in NL weer te herontdekken en houd alles open! Sterkte

Ah ja, dit is vast een overtrokken reactie, gekleurd door prive omstandigheden van ondergetekende maar uhm... vind je trauma niet een beetje een ongepaste term in deze context?

Ik heb het idee dat het niet echt met NY te maken heeft maar meer met je relatie.
Ik vind het ook een beetje overdreven je bent net drie maandjes in NY geweest. Ik geloof best dat je dingen mist maar om nu meteen overdreven heimwee te hebben gaat wat ver.(in mijn ogen)
En heb het idee dat je wat aandacht wil hebben.

Blijf daar dan. Durf te kiezen.

Trauma... zucht. Ik heb een paar van je columns gelezen en eerlijk, je lijkt me een nogal zelfingenomen en verwend typje.

Ik denk dat de laatste drie mensen die reageerden zelf nooit in hun eentje een tijd in het buitenland hebben gezeten!

Elev (evil) Sterker nog ik woon in het buitenland.

@elev: toch wel, en ik (her)ken ook zeker de kater wel. Maar ik vind het gewoon nogal overdreven dat te bestempelen als trauma. Want als ik dan ook mag raden: ik denk dat Marijn nog nooit in aanraking is gekomen met een getraumatiseerd persoon...

Kodak, dat jij in het buitenland woont betekent niet dat het overdreven is om heimwee naar een stad te hebben waar je maar drie maanden bent geweest. Het is warschijnlijk meer heimwee naar die periode van zelfstandigheid, bezinning, etc. En na zo'n tijd is het gewoon een kater als je gewone leven dan weer heel gewoon blijkt te zijn.

En inderdaad efa, dat zal heus geen trauma zijn, maar mijn reactie sloeg daarom ook niet op jou (laatste drie).

@elev,vreemd dat je nu zo reageert en eerst flink uit de kast springt om te zeggen je zult wel nooit alleen in het buitenland gewoont hebben.
Zelfstandig kun je overal zijn en bezinning kun je overal maken.
als ik al vertelde in een vorig bericht. (mocht je dit niet geheel gelezen hebben) kan ik begrijpen dat je dingen mist .ALLEEN vind ik het overdreven als je hier spreekt over een NY trauma. Ze is er zeggen en schrijven drie maanden geweest .een trauma is vere van dat .

dikke van dale

(trauma’s, traumata; traumaatje) psychische stoornis, ontstaan door een schokkende ervaring "

Het kan niet echt zijn dat ze zo'n geschokte ervaring/pshychische ervaring heeft gehad als je haar berichten leest.

Ik geloof best dat je dingen mist maar om nu meteen overdreven heimwee te hebben gaat wat ver.(in mijn ogen)
En heb het idee dat je wat aandacht wil hebben.

Dit schreef je, en daar reageer ik op. En natuurlijk kan bezinning overal, maar dat verbind je met zo'n stad natuurlijk als je daar bent, en het is ook anders als je tijdelijk totaal uit je omgeving weg bent (maar daar weet jij neem ik aan alles van als je in het buitenland woont). Dus kan Marijn wel NY missen, en kan dat natuurlijk samenhangen met de bezinning daar. En zeker, ik vind het ook geen trauma. maar dat zei ik toch ook niet? Ik val alleen niet zo over dat woord, en wel over het feit dat jij het 'wat ver vindt gaan' dat ze NY mist.

Nu ik het nog eens overlees denk ik dat we grotendeels hetzelfde vinden, want jij vindt het wel begrijpelijk dat ze dingen mist, maar ver gaan dat ze heimwee heeft. Ik noem dingen missen heimwee hebben, en ik vind dat dus ook begrijpelijk.

Meid ik zou zeggen, wees blij met wat je in NY geleerd en gedaan hebt, wees er trots op. En ja nu moet je weer wennen en miss denk je dat je nu juist gelukkig MOET zijn. En ja die druk zorgt er miss wat te veel voor dat het niet gaat lukken.
Mijn advies is geef het tijd. Dwing jezelf niet allerlei dingen te moeten voelen. Take it easy

Ja dat vind ik nog steeds.zoals jij al zegt dat jij je mening geeft. Zo geef ik ook mijn mening op haar blog. Ik vind inderdaad dat ze wat over het paard getilt overkomt en ook erg om aandacht vraagt.Ik vind het fijn als ik een blog zou schrijven dat mensen eerlijk zijn over wat ze van de berichten vinden.ik ga haar dan niet de hemel in prijzen als ik een andere mening heb over haar geschreven stukken. doe er mee wat je wil ,maar ik steek mijn mening niet onder stoelen of banken.

Ik zou trauma gewoon niet al te letterlijk nemen en het lezen zoals het - denk ik - bedoeld is: het valt tegen na NY.

Ik herken het zelf wel van na een vakantie van slechts 8 dagen in het buitenland. Ik was voor het eerst met een vriendin op zonvakantie. Man en kinderen waren thuis. Elke avond de kroeg in, beetje drinken, dansen. De dag erna beetje uitslapen, luieren, lezen. Niks verheffends. Op de terugreis in het vliegtuig vloog het me ineens aan: na de landing zou ik weer 24 uur per dag moeder zijn en niet meer zorgeloze Meave. Dat gevoel heeft nog best een tijdje aangehouden en heel soms verlang ik nog terug naar die onbezorgde week.

Het woord 'trauma' moet inderdaad niet al te letterlijk opgevat worden. En zoals ik al eerder in mijn blogs schreef, had New York heel wat meer betekenis voor me dan gewoon even drie maanden van huis zijn. Het was een soort afsluiting van een bepaalde, nogal vervelende, periode. Vandaar dat het daarna 'even wennen' is omdat nu dus mijn echte leven, wat dat dan ook mag zijn, begint.

Om even op iets anders te reageren: ik blijf zeker nog een tijdje bloggen.

Tsja dan had ik toch een wat andere woordenschat gebruikt als je het zo niet op moet vatten.Ik vond en vind je nogal op een vreemde manier aandacht vragen.

Is de felle reactie op het woord 'trauma' niet 'persoonsgebonden'? Wat ik bedoel: toen een heel goede vriend van me overleed, flipte ik als iemand zei "ik erger me dood". Vind het logisch dat als je iemand kent/bent met een trauma, je flipt als iemand het 'trauma' lichtvoetig gebruikt. Maar ook begrijpelijk dat je er in ieder ander geval geen twee keer over nadenkt en het zomaar roept.


@Marijn Mijn tijd weg duurde ook slechts drie maanden. Ik had nooit verwacht dat het zo'n impact zou hebben, duurde bij mij ook zes weken voor ik het ook maar een beeeeeeetje leuk vond weer thuis te zijn. Vooraf zag ik het gewoon als een lange vakantie.

Ik had precies hetzelfde gevoel nadat ik na een half jaar weg te zijn geweest weer terug ging naar Nederland. Ik had me er zo op verheugd hem weer te zien en toen ik hem zag wist ik niet wat ik moest doen en raakte ik in de war omdat ik niet zo blij was als ik verwacht had. het was alsof we elkaar weer opnieuw moesten leren kennen om het gevoel weer terug te krijgen. Succes ermee!

Heel herkenbare blog. Ik had dat ook nadat ik 3 maanden weg geweest was. Maar: alles komt goed!