week 31 | 28.07.08 | 17:34 | Kinderen |RoosG |Webstrijd 2008 | Door powerranger

In balans met een vreemde meneer

Ik heb dit weekend mijn leven in wel 400 flitsen aan mij voorbij zien gaan.
Ik wist niet dat ik zóveel bibbers in mij had! Wát een onweer.
En het bleef maar hangen, daar boven ons tentje op Terschelling.

Alsof Donder Himself mij aan het zoeken was
en me maar niet kon vinden. Nee, hehe,
want ik lag daar ik een gecamoufleerd tentje,
onhandig op een eenpersoons luchtbed te wiebelen met mijn man,
naast wie ik om 3 uur ‘s nachts gesprongen ben.
Hij had nog nooit meegemaakt dat ik hem midden in de nacht kwam bespringen :-)
Maar goed, met mij viel niet zoveel meer te beginnen want ik lag als een
stijve angsthaas in elkaar geknoopt met mijzelf en duwde hem met mijn
billen steeds verder van het matrasje af.
Een vrouw in angst maakt vreemde bochten.

”Voel eens”..fluisterde mijn man toen,
alsof de hele camping niet gewoon net als wij allang wakker was
geschrokken en alsof ik hem zo kon verstaan door de donder
en kletterende regen heen. ”VOEL EENS” riep hij toen nog eens.
”HIER!! MET JE VINGER! …DIÉP HE?!!!!!”
En toen hoorde de camping een hele harde kreet van mij,
want we lagen met ons luchtbed in een 5 cm diepe plas!!
(en onze bagage lag daar óók in!!).
Ik zweer het je, op een gegeven moment ging ons luchtbed drijven!!!
Gelukkig lagen de kinderen in het gedeelte dat niet in een kuil lag
en die sliepen comatueus dwárs door al het gedonder en
gestortregen heen. Dat kunnen kinderen. Ik vind dat zo knap.
Ik lag daar 1000 doden te sterven en zij lagen daar maar.

zo ongeveer, maar dan met de ogen dicht he ;-)
meer zo dus:

De volgende dag straalde de zon mijn stervelijkheid weg,
alsof ik helemaal niet zomaar ineens dood zou kunnen gaan
en hebben we heel levendig álle spullen buiten de tent
te drogen gelegd, waarna ik snel naar de workshop
”Vind het kind in jezelf terug” haastte. Dat was gedeeltelijk erg leuk.
Knuffeltikkertje (dan ben je ontikbaar als je iemand knuffelt), kruipend
door de bosjes je stem herontdekken (ik kan dat érg goed!!)
en ik moest ook nog eens in balans komen met een vreemde man.
Laat dat nu net die man zijn die mij al vanaf dag 1 hijgerig
aan zat te kijken. Dat zal je altijd zien..
Waarschijnlijk niet zo toevallig want hij ging snel naast me staan toen er
groepjes van twee gevormd werden. De bedoeling was dat we
aan elkaar gingen hangen in een soort balans. En dan moet je toch
een beetje je grenzen laten varen en dan toch maar doen wat moet
gedaan worden (ik was nog niet kinds genoeg om te mekkeren
dat ik niet met hém wilde), dus ik hing op een gegeven moment
al balancerend op zijn rug en in zijn knieholtes (hij was heel lang)
en hij deed maar van: ”hgggggghhhhhhh”…
jeweetwel, zo een beetje hijgerig maar dan op zijn oers
en ik zat te dubben of dit nu gewoon was omdat ik zo zwaar aan hem
hing, of dat het gewoon een vies mannetje was.
Ik nam maar voor de gezelligheid en vredelievendheid aan dat het was,
omdat ik met mijn blote tenen in zijn oren hing te kriebelen
en ondertussen negeerde ik mijn gevoel van onprettigheid,
zo met mijn neus tussen zijn benen.

Uiteindelijk kwam alles weer op zijn pootjes terecht en een heel stuk
kindser zijn we ‘s middags nog naar het strand gegaan.

Daar was het erg heet en zonnig en leukig, totdat het in de verte
begon te rommelen. Ik moest inene aan ál onze spullen die al de hele
dag buiten de tent lagen te drogen denken en met de wetenschap
dat het nog 20 minuten fietsen was
(inclusief alle spullen en kinderen nog bij elkaar rapen en afdrogen),
raakten we toch lichtelijk in paniek. Het halve strand was al vertrokken
en de andere helft was ook al bezig weg te gaan en middenin
al die chaos bleek man ook nog zijn fietssleuteltje kwijt te zijn!!
KWIJT!! Op het strand!! Met onweer op komst en onze
héle tent binnenstebuiten 7 km verderop!!!!
Met om je heen ook nog een heel paniekerig kind, een chagerijnig kind,
een huilend kind en een krijsend kind.
Ik kan je vertellen dat mijn geduld op ontploffen stond. Er kwam al
bijna zoveel energie in mij vrij, dat ik zelf kon flitsen.
Ik ben toen maar alvast naar mijn fiets geflitst
met de helft van de kinders en.. daar.. zag ik..
dat hij gewoon zijn fiets niet op slot had gedaan..
:-/

We hebben gefietst en gefietst en net toen we de camping bereikten,
begon het dikke druppels te druppen.
We hebben álles weer in de tent gesmeten
(alles was nog niet eens droog na 1 hete dag,
moet je nagaan hoe nat alles was!!)
en vervolgens bleef het buiten bij die paar dikke druppels.
Het onweer kwam pas een paar uur later in zijn volle hevigheid.
Dat werd de tweede ellendige nacht met oneindig veel onweer.

Wat had ik toen bibberend in mijn eigen luchtbedje graag nog gewoon
(nou ja, gewoon) met die vreemde meneer in balans gehangen,
zo lekker onzinnig, zo ver weg van een eventuele inslag
middenin je tent. Soms moet je dingen een beetje in zijn balans zien.

En ik zag mijzelf nog zo hangen tegen en op en onder die vreemde man.
Dat alles niet alleen om mij draait. Misschien draaide ik wel
om die meneer en draait de aarde mij richting het onweer
en misschien ben ik helemaal niet zo aantrekkelijk voor bliksem.
Ik ben toen ook maar niet meer naast mijn man op het luchtbedje gesprongen.dot