In balans met een vreemde meneer
Ik heb dit weekend mijn leven in wel 400 flitsen aan mij voorbij zien gaan.
Ik wist niet dat ik zóveel bibbers in mij had! Wát een onweer.
En het bleef maar hangen, daar boven ons tentje op Terschelling.

Alsof Donder Himself mij aan het zoeken was
en me maar niet kon vinden. Nee, hehe,
want ik lag daar ik een gecamoufleerd tentje,
onhandig op een eenpersoons luchtbed te wiebelen met mijn man,
naast wie ik om 3 uur ‘s nachts gesprongen ben.
Hij had nog nooit meegemaakt dat ik hem midden in de nacht kwam bespringen ![]()
Maar goed, met mij viel niet zoveel meer te beginnen want ik lag als een
stijve angsthaas in elkaar geknoopt met mijzelf en duwde hem met mijn
billen steeds verder van het matrasje af.
Een vrouw in angst maakt vreemde bochten.
”Voel eens”..fluisterde mijn man toen,
alsof de hele camping niet gewoon net als wij allang wakker was
geschrokken en alsof ik hem zo kon verstaan door de donder
en kletterende regen heen. ”VOEL EENS” riep hij toen nog eens.
”HIER!! MET JE VINGER! …DIÉP HE?!!!!!”
En toen hoorde de camping een hele harde kreet van mij,
want we lagen met ons luchtbed in een 5 cm diepe plas!!
(en onze bagage lag daar óók in!!).
Ik zweer het je, op een gegeven moment ging ons luchtbed drijven!!!
Gelukkig lagen de kinderen in het gedeelte dat niet in een kuil lag
en die sliepen comatueus dwárs door al het gedonder en
gestortregen heen. Dat kunnen kinderen. Ik vind dat zo knap.
Ik lag daar 1000 doden te sterven en zij lagen daar maar.

zo ongeveer, maar dan met de ogen dicht he ![]()
meer zo dus:

De volgende dag straalde de zon mijn stervelijkheid weg,
alsof ik helemaal niet zomaar ineens dood zou kunnen gaan
en hebben we heel levendig álle spullen buiten de tent
te drogen gelegd, waarna ik snel naar de workshop
”Vind het kind in jezelf terug” haastte. Dat was gedeeltelijk erg leuk.
Knuffeltikkertje (dan ben je ontikbaar als je iemand knuffelt), kruipend
door de bosjes je stem herontdekken (ik kan dat érg goed!!)
en ik moest ook nog eens in balans komen met een vreemde man.
Laat dat nu net die man zijn die mij al vanaf dag 1 hijgerig
aan zat te kijken. Dat zal je altijd zien..
Waarschijnlijk niet zo toevallig want hij ging snel naast me staan toen er
groepjes van twee gevormd werden. De bedoeling was dat we
aan elkaar gingen hangen in een soort balans. En dan moet je toch
een beetje je grenzen laten varen en dan toch maar doen wat moet
gedaan worden (ik was nog niet kinds genoeg om te mekkeren
dat ik niet met hém wilde), dus ik hing op een gegeven moment
al balancerend op zijn rug en in zijn knieholtes (hij was heel lang)
en hij deed maar van: ”hgggggghhhhhhh”…
jeweetwel, zo een beetje hijgerig maar dan op zijn oers
en ik zat te dubben of dit nu gewoon was omdat ik zo zwaar aan hem
hing, of dat het gewoon een vies mannetje was.
Ik nam maar voor de gezelligheid en vredelievendheid aan dat het was,
omdat ik met mijn blote tenen in zijn oren hing te kriebelen
en ondertussen negeerde ik mijn gevoel van onprettigheid,
zo met mijn neus tussen zijn benen.
Uiteindelijk kwam alles weer op zijn pootjes terecht en een heel stuk
kindser zijn we ‘s middags nog naar het strand gegaan.

Daar was het erg heet en zonnig en leukig, totdat het in de verte
begon te rommelen. Ik moest inene aan ál onze spullen die al de hele
dag buiten de tent lagen te drogen denken en met de wetenschap
dat het nog 20 minuten fietsen was
(inclusief alle spullen en kinderen nog bij elkaar rapen en afdrogen),
raakten we toch lichtelijk in paniek. Het halve strand was al vertrokken
en de andere helft was ook al bezig weg te gaan en middenin
al die chaos bleek man ook nog zijn fietssleuteltje kwijt te zijn!!
KWIJT!! Op het strand!! Met onweer op komst en onze
héle tent binnenstebuiten 7 km verderop!!!!
Met om je heen ook nog een heel paniekerig kind, een chagerijnig kind,
een huilend kind en een krijsend kind.
Ik kan je vertellen dat mijn geduld op ontploffen stond. Er kwam al
bijna zoveel energie in mij vrij, dat ik zelf kon flitsen.
Ik ben toen maar alvast naar mijn fiets geflitst
met de helft van de kinders en.. daar.. zag ik..
dat hij gewoon zijn fiets niet op slot had gedaan..
:-/
We hebben gefietst en gefietst en net toen we de camping bereikten,
begon het dikke druppels te druppen.
We hebben álles weer in de tent gesmeten
(alles was nog niet eens droog na 1 hete dag,
moet je nagaan hoe nat alles was!!)
en vervolgens bleef het buiten bij die paar dikke druppels.
Het onweer kwam pas een paar uur later in zijn volle hevigheid.
Dat werd de tweede ellendige nacht met oneindig veel onweer.
Wat had ik toen bibberend in mijn eigen luchtbedje graag nog gewoon
(nou ja, gewoon) met die vreemde meneer in balans gehangen,
zo lekker onzinnig, zo ver weg van een eventuele inslag
middenin je tent. Soms moet je dingen een beetje in zijn balans zien.

En ik zag mijzelf nog zo hangen tegen en op en onder die vreemde man.
Dat alles niet alleen om mij draait. Misschien draaide ik wel
om die meneer en draait de aarde mij richting het onweer
en misschien ben ik helemaal niet zo aantrekkelijk voor bliksem.
Ik ben toen ook maar niet meer naast mijn man op het luchtbedje gesprongen.


















20 reacties
'Vind het kind in jezelf terug'? Klinkt als een scene uit een roman van Michel Houellebecq. Wat voor mensen deden verder aan die workshop mee?
Hééj Jan!! :-)
Het was een weekje met allerlei workshops...de dag erna heb ik geschilderd. In deze workshop waarin je je kind weer terug zou kunnen vinden (het was écht heel erg lachwekkend én leuk, nog leuker dan welke Oerolvoorstelling ook) deden dan ook allerlei verschillende mensen mee, maar vind je dat echt interessant :-p
Een clown bijvoorbeeld (voor zijn beroep dan he), een danseres, en een héleboel christenen.
Kleinkunstpubliek, dan, dus? Die ken ik ook. Mijn oom is namelijk stemcoach op een mimeschool. Echt waar.
Hoe ziet het innerlijke kind van een christen er trouwens uit?
Oh, en ik vroeg er naar omdat ik tijdens het lezen meteen aan hippies met midlife problemen dacht en ik denk dat ik ergens hoopte op een tragikomische omschrijving. Ik weet eerlijk gezegd niet waarom.
Leuk verslag, jammer van de onweer, prachtige foto's en je hebt een stel mooie herinneringen gemaakt :)
Blij dat je weer terug bent, kan ik tenminste weer lezen :-D
haha nou volgens mij is het heel anders dan je denkt, maar ja, ik ben dan ook niet de persoon om het te omschrijven naar wat dit eigenlijk was. Ik voel me meer de beschouwer in het verhaal, het verhaal waaraan ik zelf aan mee heb geschreven en waarvan ik heel erg heb genoten maar waarin ik me zelf niet ga verliezen. Ik zie méér verhalen. Het was een week (nou ja, 5 dagen) waarin kunst en kerk en kamperen centraal stonden. Mijn schoonzus heeft dat georganiseerd en was dit jaar voor het eerst. Het hoe en wat kan je lezen op www.keiland.net
Ik noem mijzelf geen christen, ik heb zo mijn eigen kijk op ''God'' maar ik ga volgend jaar zeker weer. En ik weet nu al dat dit een groot succes gaat worden.
En o ja, het innerlijke kind van een christen blijkt precies eender als elk ander innerlijk kind!
@Sarah Scott: :-) We waren tegelijk aan het schrijven
Enne..dank je :-) Ben ook blij jou te leren kennen via hier.
Woeah! Waarom was er niemand om jou te fotograferen, hangend aan die manspersoon? Heerlijk verhaal, zonde van de bange nachten...
:-) Ben blij dat je er nog bent
ai, onweer boven je tent en water er onder. dat waren weinig rustgevende nachten. Maar die workshops klinken erg leuk!
Ik ben ook wel eens naar zoiets geweest: Buitenkunst heette dat en dat was erg leuk!
@Taamsje: :-) We stonden dat te doen middenop de hei ergens acher de duinen. Er zijn wel stiekem foto's gemaakt maar ik weet niet of dat tijdens deze sessie was, als dat wél zo is beloof ik die op mijn site te zetten ;-)
@Potlood: Wat lief!
@Lunadea: Ik heb écht wakker gelegen, maar ik niet alleen, de hele camping zo'n beetje..er zijn zelfs mensen in andere mensen hun tent gekropen uit angst voor een inslag in hun tent onder een boom (dat was naast ons).
Buitenkunst ken ik ook, ook via mijn schoonzusje, die gaat daar elk jaar naar toe. Ik was er bijna een keer naartoe geweest. Lijjkt me op zich ook wel leuk en ik denk dat het erg op deze week leek.
erg beeldend geschreven Roos, ik zie het zo voor me! dat onweer moet toch erg beangstigend geweest zijn. en knap zeg, kinderen die daar in een tent door heen slapen!
leuk zeg een workshop week, heel anders dan Oerol!
Leuk stukje, en wederom mooie foto's!
Roos, ben helemaal weg van je laatste foto met die blauwe lucht! Ik liet de foto's zien aan mijn man (fotografeert ook veel) en het eerste wat hij zei was: "Waar zijn de foto's van het onweer?" Dus bij deze de vraag :-)
@Sanjanhoog & boompje: Bedankt!
@Jacinta: Ik heb van die foto en die lucht en die vliegerende kinderen héél veel mooie foto's, maar ja, ik moest kiezen. Ik vond het zelf ook zo mooi..die blauwe lucht en dat plekje en vliegerende kinderen..zo heerlijk zorgeloos..
Ik had in deze vakantieweek alleen mijn kleine cybershotje bij me, dus geen gelikte spiegelreflex waarmee ik mooie onweerfoto's had kunnen maken. Het was bovendien ook middenin de nacht dus ik had misschien mooie bliksemfoto's kunnen maken, maar die heb ik al zoveel gezien. Dus helaas, helaas...geen onweerfoto's. Ik heb nog zitten denken om een filmpje te maken, maar dat leek me uiteindelijk ook wat saai, een film met alleen maar donder en bliksem :-)
Leuk blog weer van jouw kant Roos! Je weetheel goed sferen op te roepen in je geheel eigen stijl. Soms diepzinnig, nu weer eens luchtiger.... een echte blogvakvrouw! Knap hoor.
Heb je een fotocursus gedaan, of heb je zelf zoveel aanleg?
Oh, Roos, ik mag niet zeiken en ik wil je niet dissen, maar non-ironische bedoelde smilies in teksten die geen sms'jes of e-mails aan geliefden zijn moet ik echt even hoofdschuddend bekijken. Kom op, je bent schrijfster genoeg om die lelijke dingen niet te hoeven gebruiken. Einde commentaar. Leuk trouwens dat je zus die boel organiseert. Waarom plug je die site trouwens niet in dat stukje? Laat die Viva lezeressen maar lekker naar de site van je zus gaan... hihi. Smilie.
@Jan: Ik vind die smilies wel gezellig :-) In luchtige stukjes dan. Dus. En soms kan het best. Het is trouwens de viva die er smilies van maakt, ikzelf houd het liever bij smilies in ''tekens''. En echt, soms komt de boodschap verkeerd over zónder. In het echt zou ik ook een knipoog hebben gegeven.
Ik ben ook nog steeds van plan smilies van mijn eigen hoofd te maken :-))
@lichtlampju: Ik heb zelf zoveel aanleg :-) Geen cursus. Njada niks. Ik moet er nodig eentje volgen trouwens. Van techniek heb ik nog geen hap gegeten.
@cherrytomaatje: ''smilie met blosjes''. ;-)
@Jan: het is de schoonzus van Roos
(ik was wel benieuwd naar de site van de zus van Roos trouwens)
:-0
;-)
hahahaaa!!!
Ik zie het he-le-maal voor me.
Dat van jou, die knieholtes en die meneer...
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren