De wereld zonder “zepam”
Alsof de wereld niet scherp gesteld is; R. ziet de wereld vertroebeld door tranen, al vier dagen lang. Vier dagen en vijf uur, weet ze me te vertellen. Toen zette haar nieuwe huisarts haar op rantsoen. ‘Alles dat eindigt op “zepam” moet gaan!’, zei hij kordaat. En zo geschiedde; bérgen oxazepam en diazepam verdwenen in de kliko. Nu heeft ze, naar eigen zeggen, ‘nog maar een lullig beetje prozac over’.
R. is al haar hele leven manisch depressief, en door ‘iets met neuronen’ verslaafd aan omvangrijke batterijen pillen met moeilijke namen.
Ik ken R. overdréven vrolijk, pijnlijk hyper en downer dan down. Is de ene week alles ge-wél-dig, dan is de week erna alles grijs, grauw en vreselijk. Tijdens elke piek is er vrees voor het bijbehorende dal. Bij haar én bij mij.
Ze zit nu dus al vier dagen te huilen. Hartverscheurend, met véél geluid. Alles is eng, benauwend en afschuwelijk. Ik verander in een geforceerde clown met als doel haar één traanloze minuut te bezorgen. Tevergeefs.
‘Zo, gezellig om even bij je te zijn!’
‘Zometeen ga je weer weg. Ben ik weer alleen…’
‘Maar nu ben ik er toch? Ik heb je lievelingsbonbons bij me!’
‘Oh…’
‘Dit zíjn toch je lievelingsbonbons?’
‘Ja, dat wás zo toen ik nog mensen had om ze mee te delen’
‘Ik lust er wel ééntje hoor, wel twee zelfs!’
‘Eet ze allemaal maar op hoor.’
‘Wil jij niet dan? Je weet niet wat je mist!’
‘Nee. Echt niet. Ga anders maar naar huis, ik ben toch niet leuk…’
‘Natuurlijk niet, ik blijf hoor!’
En daar zitten we dan. Mijn initiatieven de grond ingeslagen, elk zonnestraaltje buitengesloten. Bij een ramp: ramen en gordijnen sluiten, zet radio of tv aan. Dat doe ik dan maar; samen kijken we tv. Door een waas van tranen.
Als ik naar huis fiets adem ik diep in. Ik ruik het gemaaide gras en de lavendelstruiken van de buurvrouw. De stralende zon doet mijn fietsbel oplichten, ik kan het niet laten om even te luisteren of hij het nog doet.
Mijn haren wapperen in de wind en ik wiebel even lekker met mijn tenen. Ik blaas tegen een paardenpluis en wens dat R. óók zo kan genieten, ooit. Zonder iets dat op “zepam” eindigt. Met, als het dan écht moet, niets anders dan een lullig beetje prozac.
10 reacties
Ahh dat is wel echt zielig als je niet kunt genieten. Ik hoop dat dit dan weer snel overgaat en ze weer kan genieten!
Hoei... Heftig.
Heftig inderdaad. Wat een rare opmerking van Annelien86, "Ik hoop dat dit dan weer snel overgaat". Manisch depressief gaat doorgeens niet 'even snel over'. Leek me ook wel duidelijk geworden in dit stukje. Ze heeft geen griepje!
Haha, ja sorry hoor, maar ik moet wel even lachen om de naïeve reactie van Annelien. Zelfs als vriendin R. niet meer depressief is, is ze niet 'vrolijk'. Hyper is echt iets anders! Geweldig goed stukje vind ik, juist omdat het manisch depressief zo goed beschrijft.
Hoezo, naieve reactie van Annelien? Bedoelt ze niet gewoon dat ze hoopt dat deze depressieve periode snel voorbij is? Een bipolaire stoornis gaat niet over, maar kenmerkt zich door de afwisseling van extreme depressiviteit en extreme vreugde (enz.), dus zo 'naief' vind ik deze reactie niet.
(ik heb zelf een relatie gehad met iemand die een bipolaire stoornis had, dus Sanne, ik weet hoe het is om een dierbare als zo'n ellendig hoopje mens te zien...)
M
@ Annelien86: Ik hoop dat deze depressieve bui ook snel over is!!
@ Melanthe: Ben je daardoor nu niet meer bij hem, of was er een ander reden? Ik vind ik het af en toe best moeilijk hoe ik op R moet reageren.
@ Estessie en Tammetuk: Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat depressiviteit niet zomaar overgaat. Daarvoor heb ik genoeg ervaring met mensen die mij dichtbij staan. Maar zoals
Sanne en Melanthe ook al zeiden, zijn mensen die depressief zijn soms ook extreem vrolijk. En naar die tijden mag je best uitkijken als vriend van een depressieg persoon. Om eerlijk te zijn denk ik dat dat ook de beste manier is om het 'vol te kunnen houden' met iemand die depressief is.
Ja dat denk ik ook anders dan ga je er misschien zelf aan onderdoor!
En Sanne dit was wel een heftig stukje maar goed dat je het schrijft! ik kan me voorstellen dat het af en toe moeilijk is.
heey san,
wat geweldig geschreven!
Mooi en heftig stukje, iedereen hyefet natuurlijk wel momenten dat je je wat minder goed in je vel voeld maar als dit gronisch is is het toch wel heftig!
Ben blij dat ik wel gewoon kan genieten van alles wat de wereld te bieden heeft :)!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren