week 31 | 29.07.08 | 15:21 | JanVanT |Webstrijd 2008 | Door powerranger

Met je hoofd in de Viva

Ik heb een nieuw doel in het leven. Bekend worden.

Dit naar aanleiding van de leuke reacties die ik kreeg op het feit dat ik met mijn achterlijke grijns in de papieren Viva stond. Hier zijn de twee leukste:
Een vijandin kwam naar me toe terwijl ik achter de bar werkte. Het was rustig, dus ik had tijd om haar aan te horen. Terzijde: Ik mag haar niet omdat ze de air heeft van een fotomodel zonder de bijbehorende looks, en omdat ze een vreselijk pretentieuze kunstacademie studente is. Begrijp me niet verkeerd, ik hou ontzettend van kunstzinnige, alternatieve typjes, maar raar doen om het raar doen haat ik als alvleesklierkanker. Zij mag mij niet om obscure redenen, maar ik vermoed dat het iets te maken heeft met het feit dat ik haar vriendin een keer heb afgewezen.

“Ik zag je in de Viva staan”, zei ze op haar typische zeurende, zure toon.
- “Ja”, zei ik.
“Waarom deed je aan die wedstrijd mee?”, vroeg ze al even klagend.
- “Waarom niet? Kost me weinig moeite, het is goed voor mijn naamsbekendheid en ik kan er nog wat mee winnen ook”, was mijn antwoord.
“Dat zal wel, maar de Viva is een suf, stom blad is voor vrouwen van boven de dertig met kinderen.”
- “En hoe kan het dan dat jij dat stuk hebt gelezen? Je leest het zelf stiekem ook he!”, zei ik. Hierna werd ze rood, mompelde ze iets over het blad in de trein vinden en droop toen af. ‘Die viel flink door de mand’, dacht ik zelfvoldaan en ik schonk een klein biertje voor mezelf in.

Een andere reactie kreeg ik van een schone deerne, ook in de kroeg. Ik was echter niet aan het werk, maar aan het stappen. “Hee, jij stond in de Viva?”, riep ze. “Ik heb je eigen site nog opgezocht en ik vind dat je echt leuk schrijft! Leuk om het perspectief van de man eens te lezen.” Ik weet niet of ze het meende of dat ze me wilde vleien, maar het effect was hetzelfde. Ik was verkocht. En zij ook. Dus aan het eind van de avond gingen we naar haar huis. En toen ze me de volgende dag met haar auto thuis afzette en we afscheid namen (“Ik doe dit normaal nooit hoor, zomaar iemand na een avond al mee naar huis nemen”, zei ze. -”Ik ook niet”, zei ik.), besloot ik dat het best fijn is om ergens van herkend te worden.dot