week 31 | 29.07.08 | 10:00 | Blog |Nynke |Webstrijd 2008 | Door NynkeDeJ

De lieve mevrouw W.

Ik loop op een avond over de gang van het bejaardentehuis waar ik werk.
“Psst…psst..zuster!” hoor ik in de verte.

Het is mevrouw W., ze heeft de deur van haar kamer op een kier gezet en kijkt me door de opening in de deur wanhopig aan.”Psst..zuster! Kunt u mij even helpen? Ik krijg dat eh… dat eh…dat ding niet meer uit.” Als ik haar kamer binnenkom staat haar TV aan, met het volume op 10. Naast haar TV staat haar telefoon, met de hoorn van de haak. “Ik krijg, ach, hoe heet het nou, ik krijg dat ding niet uit.” Ze pakt de hoorn van de telefoon en richt ermee op de TV.

“Hij doet het niet meer”, zegt ze wanhopig. “Dat is uw TV”, zeg ik, “en daar is deze afstandsbediening voor. Kijk maar: als ik op de rode knop druk, gaat ie uit.” “Maar wat is dit dan?” Ze staat nog steeds met de hoorn naar de TV te zwaaien. “Dat is de telefoon”, leg ik uit, “daarmee kunt u bijvoorbeeld uw dochter bellen.” “Oh ja”, zegt ze, “dat heb ik volgens mij wel eens gedaan.”

“Ik schaam me zo”, zegt ze. “Ik raak soms zo in de war! Heb ik net eventjes geslapen, en dan weet ik daarna helemaal niet meer wat ik moet doen!”

Mevrouw W. was ooit kleuterjuf op een school voor dove en blinde kinderen. Ze is tegen ons, het personeel, zo verschrikkelijk lief, dat ik me helemaal voor kan stellen hoe ze vroeger als juf is geweest: een lief klein vrouwtje dat de kinderen hielp met het ontdekken van dingen die voorheen onbekend voor ze waren. En des te schrijnender is het dat ik haar nu met hetzelfde moet helpen. Die lieve mevrouw W.

CC Foto: http://www.flickr.com/photos/hebe/