week 31 | 31.07.08 | 12:05 | CathelijneB |Webstrijd 2008 | Door CathelijneB

How to cure a broken heart

Gisteravond zat ik op het terras met B. en de familie Deelder. Jules Deelder is nachtburgemeester van Rotterdam, dichter en dj, maar misschien hoef ik dat niet uit te leggen.

Ik ben blij dat de avond valt. De lucht koelt af. Witte wijn spoelt mijn keel die kraakt van het zomerstof. Samen met Jules vrouw Annemarie maak ik het cryptogram uit de krant.

Mijn geliefde B. en Jules kletsen honderd uit. Vooral Jules is aan het woord. B. is jazzsaxofonist van beroep en Jules is eigenaar van zo’n 3259046871 jazzplaten. Dat schept een band. Van al zijn platen weet Jules de namen van de muzikanten en kent hij de hoesteksten uit zijn hoofd. Een wandelende jazzencyclopedie.

‘Johnny Griffin is dood,’ zegt Jules. ‘Vorige week overleden. Tachtig jaar, PATS, neergevallen. In het harnas gestorven.’

‘Was ie aan het spelen dan?’ vraagt B. Hongerig naar anekdotes hangt hij aan Jules’ lippen.

‘Voor een optreden was ie z’n sax aan het uitpakken. Terwijl die dat ding om z’n nek hing hield zijn hart er mee op. Zijn vrouw kwam kijken waar ie bleef, het duurde haar te lang. Maar Griffin was dood. Zó, boem.’

B. zucht. Zo zou hij ook wel willen gaan. Lekker oud worden met zijn sax om zijn nek en dan opeens weg, het hoekie om.

Jules dochter Ari zit een beetje bozig voor zich uit te kijken. Haar hart ligt aan diggelen en iedereen mag het weten. Ik, expert in het onderwerp, weet precies hoe ze zich voelt. Geen harder verdriet dan liefdesverdriet.

Jules heeft speciaal voor zijn dochter het gedicht ‘Zonder jou kan ik weer leven’ geschreven. Om Ari op te beuren declameert hij een paar regels. Wij lachen, Ari niet. Ze zegt dat Jules van de liefde niets begrijpt en dat hij zijn mond moet houden.

Jules kijkt zijn dochter liefdevol aan. ‘Wees blij dat het je gegeven is, de liefde. Dat je het hebt mogen meemaken.’

Hij neemt een flinke slok gin-tonic. Zijn vrouw kijkt hem bestraffend aan. Dat wil Ari nu niet horen, pas over een jaar of tien, zegt ze.

Jules haalt zijn schouders op. ‘Alles verandert steeds. Niets blijft zoals het is,’ mompelt hij tegen niemand in het bijzonder.

Een hele troost, voor een gebroken hart.