Van die dagen…
Er zijn dagen dat ik zo blij ben dat ik denk dat mijn hoofd gaat exploderen. Zondag was zo’n dag. Maar ondanks die blijheid voelde ik een mespuntje verdriet.
De vrijdag voor mijn blije dag was ik op kantoor bij Vice Magazine. De hoofdredacteur, Peter Bas Mensink, houdt er binnenkort mee op, en aangezien ik vorig jaar indruk heb gemaakt als stagiair en altijd ben blijven plakken, dachten ze aan mij. Toen ik het kantoor uitliep, was dat als opvolger van Peter Bas. Sweet.
De volgende dag, afgelopen zaterdag dus, bleef ik na mijn werk in een Tilburgse kroeg met een paar collega’s hangen. We dronken nog wat na, maar een voor een verdwenen de collega’s tot ik met eentje overbleef. Zij, voormalig miss Italia nel Mondo, heeft de mooiste lach ooit. (De Boef schreef al eens een ode aan haar, waar ik ook een klein rolletje in speel.)
We kletsten wat over lengteverschil, en dat dat geen belemmering hoeft te zijn om iemand te mogen. “Kijk naar Sarkozy en Bruni”, probeerde ik. Omdat ze negen centimeter langer is, lachte ze uit de hoogte naar me en toen kusten we. Het was zeer spannend en opwindend.
De volgende dag loste ik haar ’s avonds af in de bar, aangezien zij overdag had gewerkt. De eerste keer dat je elkaar weer ziet is altijd een precair moment, dus ik pakte het voorzichtig aan. Ze keek me eerst verdacht aan, maar toen ik voorzichtig en oprecht ‘Ik vond het erg leuk gisteren’ zei, brak haar nerveuze blik en lachte ze haar karakteristieke lach. Het is een lach waar vroeger oorlogen om zouden worden gevoerd. En nu misschien nog wel. Ik zou er oorlog om voeren. Maar goed.
Na dat gedeelde momentje moest ik werken, wat niet verkeerd was. Haar fouter dan foute ex-vriend die haar nog steeds leuk vind stond plaatjes te draaien en onmenselijke hoeveelheden witte rus (wodka, Kahlua, melk en veel ijs) weg te hakken. Ondertussen stal ik steeds kusjes van haar als die griezel niet keek. Ik was inmiddels zo vrolijk dat ik tientallen euro’s fooi binnenhaalde.
Maar ondanks al dat moois was ik ook verdrietig. En niet alleen omdat het moment voorbij zou gaan, samen met de eerste ergste verliefdheid en mijn bruin leventje in Tilburg met de coolste en fijnste vrienden ooit.
Ik dacht aan mijn lieve moedertje, die vorig jaar aan alvleesklierkanker is gestorven. En aan hoe fijn het zou zijn om haar te vertellen hoe ik me op dat moment voelde. Hoe erg ik mijn vrienden in Tilburg zou gaan missen als ik in Amsterdam zou wonen, maar hoe mooi de kans wel niet voor me was, en hoe leuk die meid was die ik ontmoette. Ik genoot er zo van om haar goed nieuws te brengen. Haar lach te zien op zulke momenten. Dus zondag had ik het bizarre dubbele gevoel tussen regelrechte euforie en diepe melancholie. Ik denk dat ik bij extreme blijdschap altijd zo’n dubbel gevoel zal houden.
Nu ik dit schrijf zit mijn eerste werkdag er op, sta ik krang van de koffie en sluit ik deze Vivaperiode af met een mierzoete, persoonlijke blogpost waar geen van jullie over zou moeten kunnen vallen. Want ik zou het echt fijn vinden als we na onze korte, maar heftige relatie gewoon vrienden kunnen blijven. Echt. Ok dan, mazzel! (Oh, en blijf lezen op janvantienen.nl, viceland.nl, pezzonovanti.nl, henkbovekerk.nl en lucasboot.nl.)
5 reacties
You've got my vote, boy Jan!
Succes met de wedstrijd en in Amsterdam..!
Lijkt me toch wel leuk als jij de nieuwe blogger wordt..
In ieder geval veel plezier en succes met de Miss, in A'dam en bij Vice (leuk!) en sterkte bij de dubbele gevoelens.
een mooie gevoelig wars van valse sentimenten verhaal, mijn stem heb je, onbegrijpelijk dat je er nog maar zo weinig hebt.
Mooie blog en heel herkenbaar. Dat op euforische momenten altijd even bedenken dat ik ze niet meer met die ene dierbare overleden persoon kan delen :-(
En ik mis Tilburg nog steeds, terwijl ik er al 5 jaar weg ben.
Leest lekker weg, persoonlijk en een mooie blog
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren