week 32 | 04.08.08 | 13:50 | Nynke |Webstrijd 2008 | Door NynkeDeJ

Het perfecte Homo- lijf, DEEL 2

E. en ik gingen weer sporten. En deze keer was ik niet de fanatiekste. Was ik aantal weken geleden nog volop in de sportmood, en stond ik lachend meerdere malen per week een crosstrainer te verkrachten; de afgelopen weken was het sporten ronduit pet.

Ik verzon de meest fantastische sportsmoezen, zoals ‘ik ben op vakantie’ en ‘de wasmachine is stuk, dus als ik vieze sportkleren heb kan ik ze niet wassen’ en ‘ik vind mezelf als dikkerd veel te gezellig’. Maar ondertussen sportte E. fanatiek door. Vier keer per week. En toen hij gisteren midden in het bejaardentehuis z’n shirt omhoog trok, was ik jaloers. E. krijgt echt spierballen! En een wasbordje! En ik zat mijn spaghetti met vette kaassaus weg te schranzen, en voelde meteen een groot, niet te vermijden schuldgevoel opkomen.

Waar was de fanatieke Sporty- Nynke gebleven? Waarom had ik haar altijd maar een paar weken, waarna ze weer vertrok en Nacho Chips- etende Nynke haar plek innam? Waarom bleef ze nooit langer? Het hield me vannacht uit de slaap. Maar echt. Lieve Viva- dames, kan iemand me vertellen hoe dat komt?

Dus daarom stond ik er vanochtend weer: op de crosstrainer. En terwijl E. druk kletsend en gebaren makend mij entertainde met bejaardenverhalen, kon ik alleen maar instemmend kreunen. Een normale zin kon ik niet meer uitspreken. Zo kapot ging ik, daar op de crosstrainer. Ik zweette, steunde, kreunde en kwijlde misschien zelfs een beetje. En E. hupste naast mij energiek, dertig fokking minuten lang.

Dat schuldgevoel is dus nog niet weg. Want oh boy, wat heb ik een baggerconditie. En wat ben ik nog ver verwijderd van een lichaam als dat van E.dot