Column 2: Pradatrut-vooroordelen
Deze column is geschreven door Mascha van Duijn
Mag er misschien een extra kassa open? Dit gaat me veel te lang duren hoor!” Vanaf mijn geknielde positie op de grond zie ik links van me, tussen de benen en voeten van de omstanders door, een paar damesvoeten verschijnen met opvallend roodgelakte teennagels.
“Pradatrut!” Is het eerste wat door mij heen schiet wanneer ik de schoenen zie waar deze mevrouw haar grote voeten in heeft gewurmd. De schoenen hebben bruin gekleurde bandjes en zijn haar duidelijk een maat te klein. De bandjes snijden namelijk zichtbaar in de zachte huid net boven haar enkels. Tussen twee bandjes zit een hangertje geklemd waar heel glitterig het woord ‘PRADA’ op staat. Als zo’n duur merk zo opzichtig op je schoenen staat, kun je er eigenlijk zeker van zijn dat het geen ‘echte’ Prada schoenen zijn.
Tussen het geven van de hartmassages door kan ik het niet laten om toch even naar boven te kijken. Blond opgestoken haar, bruin gezicht en een niet al te slimme blik in haar ogen bevestigen mijn vooroordelen. Waarschijnlijk net terug van een Turkije vakantie. Op de bazaar ‘Prada’ schoenen gekocht voor maar liefst 15 euro. En zeg mij dan niet dat je het ‘gewoon’ zulke leuke schoentjes vond of dat ze zo lekker zitten. Dat gelooft namelijk geen hónd! Ten eerste, omdat ze je een volle maat te klein zijn. Ze kunnen dus nóóit lekker zitten. Ten tweede had je ze, wanneer ze van een onbekend merk waren geweest en ze ergens tussen de andere plastic schoenen hadden gelegen in de Bristol, niet eens gezien. En dat is niet omdat je nooit bij de Bristol winkelt. “Stomme, domme, blonde Pradatrut!” denk ik nog eens boos, terwijl ik in de verte de sirenes van de ambulance hoor naderen.
Ik ben de hele ochtend nog boos geweest op de Pradatrut-mevrouw. Maar kwam er net achter dat tolerantie, net als een beter milieu, bij jezelf begint. Als je het zelf niet doet, wie doet het dan? Dus laat ik nu eens aangeven, dat deze mevrouw waarschijnlijk heel andere dingen aan haar hoofd had. Dat zij, terwijl ik mijn uiterste best aan het doen was om iemand het leven te redden, daar niet op wilde wachten en dus om een extra kassa vroeg omdat ze écht erge haast had. Haast, omdat ze op tijd thuis wilde zijn. Omdat die verstandelijk gehandicapte jongen, waar ze iedere week een ochtend mee gaat schilderen, straks bij haar voor de deur zou staan. En dat ze de ‘Prada’ schoenen cadeau heeft gekregen van haar moeder die haar graag echte had willen geven, maar van haar AOW nog maar net de huur van haar flatje kan betalen. Dat ze, om haar een plezier te doen, de schoenen vaak draagt, ook al doen ze erg pijn omdat ze een maat te klein zijn. Dat ze dus de ernst van de hele situatie gewoon nog niet helemaal door had. Want had ze dat, dan had ze zo’n opmerking zeker niet geroepen, toch?!
2 reacties
Leuk, had nog beter geweest m.i. als je in de laatste alinea had aangegeven wat de aanzet was dat je erachter kwam dat tolerantie bij jezelf begint.
xx lisa.
Geweldig, twee medailles; één voor het redden van een leven en één voor het schrijven van een goed verhaal! Keep on going...
X Morgain
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren