Column 4: Het doel is verder geen issue…
Deze column is geschreven door Mirjam Jansen
(volledige titel: Het doel is verder geen issue want duidelijk: shoppen)
Nogal ontgoocheld googel ik me dagelijks suf naar de oplossing voor mijn enorme DD. Mijn boekenkast puilt uit met boeken die beginnen met ‘how to …’ om vervolgens allemaal te eindigen met de weinig verrassende conclusie dat ikzelf de sleutel ben tot mijn eigen geluk.
De Twintigers Twijfel nog vers in mijn geheugen (met bijbehorende trauma’s) ben ik wederom aan de hedendaagse goden alias counselors overgeleverd. Prognose: hardnekkig Dertigers Dilemma.
Je denkt dat je alles hebt. Leuk huis, dito man en alles daaromheen en er tussenin. Maar zoals je inmiddels aan de staat van je eigen gezicht hebt kunnen constateren, is niets wat het lijkt en blijft zeker niet bij het oude als je er niet waanzinnig je best voor doet en je constant verstandige keuzes maakt (het woord verstandig leer je ook pas na je dertigste).
Situatieschets. Zaterdagochtend 24 mei. Veruit de fijnste dag van het jaar, want én zaterdag én salaris én vakantiegeld binnen. Dus wat doe je? Je zorgt dat je er zo snel als je kunt absolutely fabulous uitziet om op weg te gaan naar de stad. Het doel is verder geen issue want lijkt me duidelijk: shoppen. Voor iedereen die de nieuwe collectie van Neerlands trots Jan Jansen heeft gemist, jammer, ik begin er niet eens aan om het uit te leggen. Want ik moet weg.
Beneden gekomen en klaar om de deur achter me dicht te trekken, bedenk ik me dat ik wat hoor. O ja, mijn vriend is blijven slapen. Ik bedoel, ik ben toch maar getrouwd en manlief maakt nu boven wat gezellige snurkgeluidjes (dat was toen trouwens maar een heel klein Twintigers Twijfeltje want hij is erg cute). Ook loopt er iets harigs langs. Mijn hond. De eerste tekenen van mijn Dertigers Dilemma – naast mijn superleuke baan wil ik ook een fantastisch slim & knap kind! – heb ik creatief genegeerd: een hond was ook goed (ik ben altijd al oplossingsgericht geweest). Nu wil dit koekje van eigen deeg aandacht maar vooral naar buiten. Tegelijkertijd begint er in mijn hoofd een irritant stemmetje te smoezen: schuur bouwen, belastingaanslag, tuin opknappen.
Diepgeraakt door zoveel onrecht vraag ik me vertwijfeld af wat ik toch heb misdaan. Waarom word ik steeds opnieuw heen en weer geslingerd tussen zoveel keuzes? Waarom ben ik zo multi-schyzofreen? Zo moe word ik ervan.
Met toch een beetje een triomfantelijk gevoel constateer ik dat ik wederom mijn tijd ver vooruit ben. Het waarom is minder hip: ik ben allang bezig met mijn Veertigers Vermoeidheid.
Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren