Weekenden
Zaterdag was het van dat mooie weer. De zon scheen door de gele bladeren en je kon zonder jas naar buiten. We gingen naar Fort Rhijnauwen, omdat je daar heel veel bomen met bladeren hebt waar de zon doorheen kan schijnen.
Fort Rhijnauwen is op zaterdagmiddag wel het toonbeeld van Randstedelijke truttigheid. Veel jonge yuppenouders met van die hippe buggy’s met kinderen erin die vaak absurde namen hebben. Dat soort mensen. Dat soort mensen liepen over de bebladerde paden, en wij. Met z’n tweeën.
We zongen liedjes van Kinderen voor Kinderen. Zachtjes hoor. We aten boterhammen met tapenade en keken naar de andere mensen. En de zon. De zon scheen de hele tijd. We dronken chocomel bij het pannenkoekenhuis en het leven was goed.
De volgende ochtend lagen we in bed, met koffie en een croissant. Ik las De Muur, met daarin een prachtig stuk van Thijs Zonneveld over de wielrenner Kai Reus, die vorig jaar een doodsmak maakte in de Franse Alpen en zich nu terugknokt in het peloton (lees dat stuk!).
Hij las de verzamelde brieven van Arnon Grunberg, en citeerde de meest genante dingen die Arnon over zijn ex, Aaf Brandt Corstius, schreef.
Zo nu en dan gaf ik hem een kusje. Of liep ik terug naar de koffiepot voor nog een kopje. Buiten zat de straat vol met terrassende mensen. Het geklingel van lepeltjes in koffiekopjes en het enthousiaste geklets van de Utrechters hoorde je binnen. Wij herschikten de kussens nog maar eens, en gaven elkaar een kus.
Het was een fantastisch truttig weekend.
CC Foto: Trekkyandy
3 reacties
Oi. Zo horen weekenden te zijn! :D
Klinkt zalig...
Ik ben jaloers.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren