week 47 | 21.11.08 | 15:59 | Columnwedstrijd 2008 |Madeleine | Door madeleinev

En dan win je de columnwedstrijd

Suzanne Wolter weet hoe het is. ‘Superblij’ is ze met haar gewonnen laptop, waar ze vanaf nu lustig op los typt om ons een maandlang elke vrijdag van een column te voorzien.

Ze liet ruim 500 (!) anderen achter zich met haar column Orchidee & ik en won daarmee een Sony Vaio CR Notebook, aandacht in Viva en vier blogs op Viva.nl. In Viva 48 lees je een interview met haar, waarin ze je meer vertelt over zichzelf, waar ze over schrijft en of ze wellicht in de toekomst geld wil gaan verdienen met columns schrijven.

Na haar orchidee-reddingsplan schrijft ze dit keer over collega’s die eigenlijk bijna vriend(inn)en zijn. Tja, hoe noem je ze dan? Hier is ie, Suzanne’s eerste column/blog:

Vrilega’s

Het was een perfecte herfstochtend. Laarzen aan, iPod op, bos in en lekker uitwaaien, het was immers zondagmorgen.

Maar wat deed ik? Aan mijn collega’s denken. Beroepsdeformatie of workaholic? Nee, gewoon ‘moeite met loslaten’, zou mijn shrink zeggen. Want al lopend op het ritme van Coldplay’s ‘Viva la vida’ stelde ik mezelf de vraag: waar ligt de grens tussen collega en vriend(in)?

Met Christel, admi-collega waarmee ik tientallen uren per week samenwerk, deel ik veel meer dan alleen semi-gewichtige gesprekken over projecten en planningen. We delen onze weekendavonturen en we hebben zelfs in tranen ons relaas gedaan als er ruzie was met Vriendje.

Gisteren nog tikte ik voor haar verjaardag een heel leuk boekje voor haar op de kop (‘Hoe houd ik het uit met mijn neurotische kat’) en ik kon niet wachten om het haar te geven. Met Pim, Rens en Esther ga ik naar festivals. Met dat clubje collega’s sms’en we vanuit het vakantieadres en we hielden een ‘Help-Esther-de-winter-door-benefietfeestje’ toen haar relatie over was.
 
Toch noem ik deze mensen, als ik over hen spreek tegen bijvoorbeeld familie, collega’s en niet vrienden. Dus wanneer wordt een collega een vriend? Da’s een goeie.

Als je met elkaar de ins en outs van je vrije tijd deelt? Als je buiten je werk ook dingen met elkaar onderneemt? Als je samen gaat sporten bijvoorbeeld, of gaat stappen? Als je Hyves-vrienden bent? Of pas als je bij elkaars bevalling bent?

En dan de hamvraag: is het een gevoel, of is het een kwestie van daden? Blijft het contact als iemand uit het collegaclubje een andere baan vindt?

Daarbij, met sommige collega’s was ik in real life waarschijnlijk niet eens echte vrienden geworden. Omdat we zo verschillend zijn, omdat er een groot leeftijdsverschil is of omdat het man-vrouw-gedoe in zo’n geval tussen ons in had gestaan. In het echte leven loop je zulke mensen voorbij, bewust of onbewust, om welke reden dan ook.

Maar ben je collega’s en leer je elkaar daardoor, zonder dat je er eigenlijk om hebt gevraagd, wat beter kennen, dan kan blijken dat je juist blij bent dat je elkaar hebt ontmoet en je je niet hoeft te laten beperken door de deurpost van je kantoor. Want dan ben je immers ‘gewoon collega’s’.

De herfstwind en m’n iPod hadden uiteindelijk wel een verhelderend effect op al die warrige bladeren in mijn hoofd. En in mijn gedachten ontsproot een toepasselijke omschrijving van al mijn collega’s die eigenlijk méér zijn dan dat: vrilega’s.

Vri-wàt?
Vrilega’s.

Kijk, ik weet niet of bepaalde collega’s ook mijn vrienden zijn en ik heb die grens nog niet gevonden. En vrilega’s zijn mensen die meer zijn dan een collega, maar nog niet echt een vriend. Een soort mix, als je het zo wilt noemen. En het is juist die mix waardoor ik elke dag weer graag naar mijn werk ga.

Volgende week vrijdag lees je Suzanne’s nieuwe blog.