Opstartproblemen

Hoe herkenbaar.

Ook ik heb het mee mogen maken.
Tot 2x toe zelfs.
De roze wolk was er niet, nee, eerder een grote donkere regenwolk.
Kon geen liefde geven en in die maanden zelf alleen maar ontvangen,van mijn man mijn familie en mijn zeer goede vrienden.
Onbegrip was zeker iets waar ik de eerste keer ook mee te maken kreeg.
"Zet je schouders er maar een goed onder!". Werd mij gezegd.
Bij de tweede keer voelde ik na anderhalve dag dat het weer mis ging.
Direct aan de bel getrokken en hulp gezocht.
Eileen Engels!!! (PPD Expert) Een naam om te onthouden. Zij heeft mij heel erg geholpen in persoon en met haar boek.

Na nummertje 1 duurde het ca. anderhalf jaar voordat ik weer wat licht aan het einde van de tunnel zag en vreugde kon voelen.
Bij nummer 2 was dit godzijdank al in 7 maanden tijd.

Kortom, ik weet er alles van diepe, diepe dalen maar nu , zoveel jaren later, terugkijkend. De ellende meer dan waard. ik kan beide kinderen voor geen goud missen en zou letterlijk mijn leven voor ze geven.

Ik zou ook letterlijk mijn leven geven voor mijn dochter. Ik kan en wil haar nooit meer missen. Maar ben gruwelijk blij als ik me bedenk dat er geen 2e meer komt. Dat gevoel wordt met de dag sterker, nóóit meer.
Ik ben een moeder tegengekomen die niet alleen niet kon genieten en geen liefde kon voelen, maar zelfs zeer donkere en slechte gedachten kon hebben over haar kind. Dit heeft zoveel schuldgevoel opgeleverd, zoveel verdriet en zo'n groot schockeffect dat ik zo slecht kon zijn (want dat voelde ik me, een slechte moeder, een slecht mens) en ook zoveel zorgen naar mijn kind. Want rationeel wist ik wel dat ze dit allemaal niet verdiende. Maar ik kon mezelf niet helpen toch zo te voelen. Ik ben elke dag blij om te kunnen constateren dat ik een vrolijke blije bijna-kleuter heb rondlopen. Ik heb haar godzijdank niet zo beschadigt als waar ik bang voor was.

Maar een gok nemen voor een 2e, nee, dat is wat ik haar en mezelf niet aan wil doen. Het is goed zo. We hebben onze draai als gezin eindelijk gevonden en dat zal ik nooit meer in de waagschaal stellen. Daarvoor is mijn kind me te lief!

Lijkt me heel raar, en kan me er ook niks bij voorstellen. Is het dan ook zo dat je er minder erg naar toe leeft? En zou dit vaker voorkomen bij ongeplande zwangerschappen dan bij geplande?

@ Marijn, goede vragen! Ben ook wel benieuwd!

Nee, het komt voor zover ik begrepen heb niet vaker voor bij ongeplande zwangerschappen dan bij geplande. Het hoeft ook niet te maken te hebben met verwachtingen. Ik had in ieder geval realistische verwachtingen, zowel van de zwangerschap als van de periode erna.

Als ik verder voor mezelf spreek: ik denk dat er maar weinig kinderen zo intens gewenst zijn als de mijne, maar dat heeft niet voorkomen dat ik een stevige PPD gekregen heb.

Ik heb er ook last van gehad, ik vond het ook allemaal een hele opgave en was alleen maar moe. Had ook de angst dat ik ze iets ergs aan kon doen.
Nog steeds heb ik het gevoel dat ik het moeder zijn een rol is die ik speel. Ik weet hoe het hoort en probeer het zo te doen. Ik kan ook genieten van ze, maar als ik bijv. 3 weken met mijn vriend op vakantie ben dan mis ik ze niet echt. Ik heb het gevoel dat er bij mij een stukje ontbreekt, misschien omdat ik dat als kind zelf ook niet heb meegekregen?

Mijn dochter was in zekere zin ongepland. Mijn vriend en ik hadden besloten dat we ca. een jaar later voor kinderen zouden gaan, omdat de omstandigheden op het moment zelf niet erg wenselijk waren. Mijn kinderwens bestond overigens al langer, maar mijn vriend was nog niet zover. Dus an sich best gewenst eigenlijk, ook al was het ongepland. Maar al tijdens mijn zwangerschap ging het mis. Ik was toen al vaker wel dan niet erg somber, huilerig en erg negatief over de baby in mijn buik. Ik ben behoorlijk nuchter, dus ik had ook niet het idee dat ik er een te roze plaatje bij had voorgesteld. Sterker, ik denk omdat ik zo nuchter was, ik eigenlijk te laat aan de bel heb getrokken, omdat ik mezelf maar voorhield dat het normaal was en erbij hoorde, want elke moeder moet wennen. Tuurlijk is dat waar. Maar de mate waarin had ik op het moment zelf niet goed door.
Dus, kan me goed voorstellen dat het niet voor te stellen is. Toch is dit mijn/onze waarheid en we hadden het denk ik allemaal graag willen voorkomen.

Ik vind het best wel erg, maar het voelt soms alsof het kinderen van een ander zijn, maar ik doe dus mijn uiterste best om een goede moeder te zijn, te helpen met huiswerk, aandacht te geven, te knuffelen en daar geniet ik ook wel van. Maar nogmaals, het is alsof er iets mist of niet klopt bij mij.

Sunshine, ik weet niet hoe oud je kinderen zijn. Maar neem aan dat dit al een lange tijd bestaat. Heb je niet de behoefte om hier eens met een profeessional over te praten. Want ik had dat gevoel bij mijn dochter en heb dat gevoel af en toe nog steeds wel eens. Maar meestal niet meer. Mijn dochter is 3,5 jaar en godzijdank is ook dit grotendeels weggetrokken. Want ik vind het een heel vervelend gevoel nl. Alsof dat lijntje van mij naar haar er niet loopt. Dit lijkt ook wel op derealisatie, wat ik ook bij mezelf naar anderen in mijn omgeving of mijn omgeving op zichzelf heb gehad. Maar als het je kinderen betreft is het nóg vervelender. Tis dat het bij mij voor 80% over is en hier kan ik goed mee leven. Maar als het veel vaker aanwezig zou zijn, dan zou ik zélf wél de behoefte voelen om dit opgelost te krijgen én dus hulp zoeken daarvoor. Het kan nl. beter worden hoor.

Sunshine, heb je therapie gehad? Bij mij heeft dat wel heel veel uitgemaakt, ook in het leren waarderen van de kleine dingen die ik doe en de kleine gevoelens die ik heb. Moederschap heeft veel meer vormen dan alleen de grootse meeslepende allesomvattende waar je de meeste moeders over hoort. Ik heb in therapie geleerd mijn eigen moederschap, op de manier die mij goed past en die voor mij haalbaar is, positief te waarderen. Pas toen ik dat kon, kwam er voor het eerst ruimte voor positieve gevoelens voor mijn dochter.
Dat gevoel dat je een rol speelt, heb ik ook heel sterk gehad. Gelukkig zit ik nu meer in mijn basis, doe ik het gewoon zoals het mij past en tja, dat is waarschijnlijk anders dan een ander zou doen. Maar dat geeft niet, want dit is MIJN moederschap en dat gaat nu eenmaal gepaard met minder heftige allesomvattende liefdesgevoelens en ik heb nu eenmaal meer tijd en ruimte voor mezelf nodig. Maar als ik er ben voor mijn dochter, dan BEN ik er ook. Zonder therapie had ik dat niet gekund op die manier.

Overigens merkte ik heel duidelijk een samenhang met mijn hormonen trouwens. Los van de therapie om om te leren gaan met mijn eigen invulling van het moederschap en het schuldgevoel, merk ik dat het tegen het einde van het eerste jaar met kleine stapjes steeds wat minder heftig is geworden en dat nu mijn dochter een jaar is, ik me in ieder geval weer mezelf voel. Nog helemaal los van de band met mijn dochter dus, die nog steeds niet optimaal is (maar hé, er ís een band, dat is ook al wat waard). Maar de dwanggedachten en dergelijke, die werden na een maand of negen al minder frequent en die zijn nu na een jaar bijna volledig verdwenen. Keurig netjes volgens het standaardplaatje dus. Ook in het begin merkte ik duidelijke samenhang met de hormonen. Het was echt "Jantje huilt, Jantje lacht", maar dan in het extreme. Volgens de gyn die de nacontrole deed, hoorde dat erbij, vanwege die hormoonschommelingen dus. En qua "Jantje huilt, Jantje lacht" zal ze misschien wel gelijk gehad hebben, maar dat extreme, dat was achteraf gezien gewoon het begin van mijn PPD.

Ja, gelukkig ben ik 4 jaar geleden in therapie gegaan en mede daardoor ben ik gekomen waar ik nu ben. Maar ik doe het dus inderdaad net als qwertu op mijn eigen manier, ik heb ook gewoon heel veel ruimte voor mezelf nodig. Vooral met mijn dochter heb ik een tijd geen band gevoeld en was het steeds strijd, maar dat gaat nu ook goed. Ik neem ook de tijd om typische meidendingen met haar te doen, zoals kleren kopen en haar leren breien.
Ik denk inderdaad dat ik nooit een moeder wordt zoals het 'hoort', maar ik probeer wel het hoogst haalbare te bereiken en er voor ze te zijn als ze me nodig hebben.
Mijn kids zijn overigens in de tienerleeftijd en voor zover ik merk gaat het goed met ze, ze hebben het naar hun zin op school, hebben vriendjes en kunnen ook samen heel leuk spelen.

Als je merkt dat je die ruimte nodig hebt, is het vaak nog maar de vraag of je 'm ook zo kunt nemen. In mijn geval heb ik het geluk dat ik die ruimte redelijk kan pakken. Dit, omdat dochter een creche indicatie heeft en ik daardoor af en toe op kan laden. Scheelt een berg kan ik je zeggen!

Maar goed, ik heb ook het idee dat ik het op mijn eigen wijze doe. Gelukkig merk ik dus dat ik steeds beter kan voelen voor mijn dochter, zonder dat ik verwacht dat het grootste of meeslepende gevoelens zijn. Alleen het al fijn kunnen vinden om haar te zien bijvoorbeeld. In plaats het gevoel dat ik een vreemde aan zit te kijken, waarmee ik voor de vorm een gezellig gesprekje voer. Ik vind die verandering al zo waardevol. Kan me moeilijk voorstellen dat ik dat zou kunnen verdragen van mezelf als mijn dochter al een tiener zou zijn. Gelukkig gaat het beter zeg je? Dat vind ik fijn om te horen.
Ik heb ook van mezelf geaccepteerd dat ik soms nog moeite kan hebben met het gevoel voor haar kwijt te zijn. Het is voor tachtig procent nu wel aanwezig, dat ik haar moeder voel en dat zij mijn kind is en dat ik voel/weet dat ik van haar hou. Met die tachtig procent kan ik vrede hebben als het 20 procent er dan niet is. Maar als de verhouding andersom zou zijn, zou ik echt echt heel erg vinden. Dan zou ik het gevoel hebben alsof het leven met mijn kind een grote theatershow is. Nou, dat heb ik zo'n beetje de eerste twee jaar gehad. Ben blij dat het nu eindelijk 'normaal' is.

Wat ik trouwens denk dat goed is voor die verbintenis: zorgen voor je kind, dingen doen mét je kind, verplicht contact aangaan, etc. In een periode dat het even te moeilijk ging tussen haar en mij werd mij geadviseerd even afstand te nemen tot mijn dochter. Maar ik heb gemerkt dat als ik die afstand neem, ik heel makkelijk het lijntje kwijt kan raken. Ik moet juist (in goede balans, dus nog steeds wel met enige rust op zijn tijd) in het contact blijven met haar om niet het lijntje te verliezen. Ik weet niet of jullie dat ook zo ervaren?

Toen mijn dochter net geboren was, tot maanden erna, voelde ik voor mezelf eigenlijk amper/geen behoefte om te knuffelen of bij haar te zijn. Ik wilde zelfs het liefst zo ver mogelijk weg. Toch heb ik mezelf moeten dwingen om contact te maken (heb geprobeerd dochter hier ook niets van te laten merken en kirde gewoon gezellig mee, ook al was het allemaal maar toneel). Steeds maar weer. Ervan weglopen is het makkelijkst, het aangaan het moeilijkst. Maar uiteindelijk kan er dan wel wat groeien op kleine schaal en dat gebeurt niet als je ervan wegloopt. Maar goed, da's nogmaals mijn ervaring.

Bij mij moet er een juiste balans zijn tussen wel en geen tijd met haar doorbrengen. Bij teveel tijd met haar doorbrengen word ik nog steeds gewoon een beetje kribbig en naar tegen haar, voel ik ook minder voor haar en is wat ik voel ook negatiever. Bij te weinig tijd, raak ik het lijntje kwijt inderdaad.

Wat voor mij een eye-opener was, is dat ik haar helemaal niet leuk hóef te vinden en dat ik haar helemaal niet zo expliciet als mijn dochter hóef te voelen. Grappig genoeg heeft dat me er juist bij geholpen om dat wel meer zo te gaan voelen.
Het voelt voor mij een beetje als een nieuwe relatie, maar dan zonder de onzekerheid of je een band met elkaar aan wilt gaan. Een soort van verstandshuwelijk, waarin je wel degelijk nader tot elkaar kunt komen als je elkaar beter leert kennen, maar waarin je wel eerst die drempel over moet.

Bij mij was het allemaal wat gecompliceerder, omdat mijn dochter vrijwel direct na de bevalling bij me weggehaald is. Ik weet nog dat ik haar voor het eerst na de bevalling zag, hoe ze daar als een klein zakje botten in de couveuse lag en hoe ik tot uit mijn ténen dacht "vanaf nu moet jij het hé-le-maal alleen doen". Ik dacht er niet eens "sorry" bij. Ik voelde me echt tot in het diepst van mijn wezen lós van haar en gezien mijn zwangerschap luchtte dat alleen maar ontzettend op.
Daarna zag ik haar eenmaal of hooguit tweemaal een uurtje per dag: daar genoot ik ook echt wel van, van zo'n kwetsbaar wezentje dat zo op jou reageert. Maar om je echt aan elkaar te hechten, is zo'n uurtje per dag natuurlijk veel te kort. Ik ging ook zonder pijn in mijn buik weer naar huis, verkrampte of verschoot echt geen milimeter van het idee dat ik haar moest achterlaten. Alleen toen ik vanuit het Ronald McDonaldhuis naar huis verkaste, heb ik even een steekje gevoeld. Maar meer niet.
Als je hoort dat er vrouwen zijn die zich echt verscheurd voelen dat ze hun kind in het ziekenhuis achter moeten laten... nou, dáár hoorde ik dus duidelijk niet bij. ;-)

Toen ze thuis was, heb ik haar wel zo veel mogelijk bij me gehouden. Ook voor háár, om zich aan mij te kunnen hechten. Maar mijn band met haar kwam maar niet. Ik vond haar wel leuk hoor... maar leuk voor de buurvrouw, zeg maar.
Maar het is precies wat jij zegt, Intiem: weglopen is de makkelijkste optie. (Of haar onder de tram duwen, al realiseerde ik me meestal wel dat dat lange-termijn consequenties had die wat minder wenselijk zouden zijn. Voor míj hè, in de zin van gevangenisstraf, verplichte opname, een eeuwig verwijt van mijn partner en familie, dat soort dingen. Dat leek me een nog minder aanlokkelijk alternatief dan met "dat kind" door te moeten blijven lopen, dus onder de tram duwen deed ik maar niet en ik heb er maar heel snel een vaste routine van gemaakt om de kinderwagen op metroperrons e.d. op de rem te zetten, zodat mocht ik in de verleiding komen, ik in ieder geval voor mezelf een drempel opgeworpen zou hebben, waarmee het een bewuste handeling zou worden... ik ging er vanuit dat ik op enig moment in dat proces wel tot mijn positieven zou komen en gelukkig is dat ook altijd gebeurd.)

Het aangaan is inderdaad het moeilijkst...

Erg herkenbaar allemaal Qwertu....

Gaat het al beter allemaal? Je dochtertje is nu een jaar toch? Bij mij werd het nl. wel beter toen ze een jaar was, maar ben toch nog steeds lange tijd die gevoelens blijven houden. De laatste extreme periode wat dat betreft is gelukkig alweer van afgelopen zomer en sindsdien gaat het met mij/ons best goed. Ik heb me niet meer zó vervreemd en zó agressief gevoeld. Afgelopen zomer heb ik om deze extreme gevoelens nog contact opgenomen met de crisisdienst, omdat ik mezelf niet meer vertrouwde/het gevoel zo overheersend aanwezig was. Gelukkig hebben zo op een prettige manier ingegrepen en geholpen.
Heb jij ook hulp of is het niet (meer) nodig?

Ik heb co-ouderschap, dus ben niet full-time moeder, dat scheelt ook. Tegen de tijd dat ze weer naar hun vader gaan word ik ook een beetje 'gehaast' en snak naar tijd voor mezelf. Dit vind ik eigenlijk best wel erg en dan voel ik me achteraf ook schuldig.
Ik denk ook dat de kans groot is dat ze er zelf later ook last van krijgen, maar ik zie ook dat ik er meer voor ze ben er meer mijn best doe dan mijn ouders deden. Ik had toen ze klein waren als ik over een brug liep de drang om ze over de reling te gooien. Bij scharen en messen had ik ook de angst dat ik er iets naars mee zou doen.
Ik voel soms een soort agressie of irritatie in mezelf waar ik zelf bang van word. Maar ik doe dus wel mijn uiterste best om ze te geven wat ik zelf zo gemist heb. en als ik die agressie of irritatie voel probeer ik juist ze een knuffel te geven.
Ik heb ook vaak gedacht dat het beter zou zijn als ik weekend-moeder zou worden. Dat gevoel heb ik nu niet meer en ik vind het nu heel gezellig met ze, misschien ook omdat ze ouder worden en meer zelfstandig.
Als ze roepen 'mam, mag ik wat drinken' denk ik ook vaak 'ja, doe lekker zelf'. Natuurlijk kunnen ze ook best eens zelf iets doen, maar ik snap ook wel dat je als moeder dat soort dingen ook hoort te doen, als ze uit school komen doe ik dat ook wel. Mijn moeder deed juist alles voor ons, ik heb nooit geleerd iets zelf te doen, maar dat gaf ook het gevoel dat ik niets zelf kon. Ik probeer mijn kinderen dus iets zelfstandiger te laten zijn, mijn zoon kan al zelf een cake bakken, dat soort dingen mocht ik echt niet uitproberen. Maar ik vind het moeilijk om te voelen wat wel of niet kan en wat wel of niet normaal is om te verwachten van een kind van die leeftijd.

Dit onderwerp raakt me behoorlijk en zet me ook aan het denken. Wat ik nog toe wilde voegen is het volgende. Mijn vriend is een kind kwijtgeraakt en ik heb het moment van overlijden meegemaakt en dat heeft me doen beseffen dat het hebben van kinderen iets heel bijzonders is, maar ook dat het je heel kwetsbaar maakt. Als je dat kwijtraakt dan stort je wereld echt in en is al het andere niet meer belangrijk en ik denk dat dat bij mij ook wel tot gevolg heeft gehad dat ik die band meer ben gaan voelen en ben gaan beseffen dat het iets unieks is. Je krijgt maar 1 kans om het goed te doen en die kans wil ik met beide handen aangrijpen.

Ja, Intiem, het gaat een heel stuk beter nu. Ik voel me lichamelijk ook weer een stuk beter (vanwege de hormonen die eindelijk naar een normaal niveau gezakt zijn en vanwege het herstel van de zwangerschapsvergiftiging), waardoor het allemaal een stuk makkelijker en vanzelfsprekender gaat. Ik heb mijn therapie even stopgezet, omdat ik het even zelf wilde doen, maar ik wil nog wel terug naar de therapeut omdat ik merk dat er van de zwangerschap een paar dingen niet aan bod gekomen zijn waar ik nog wel mee aan de slag wil/moet.
Op dit moment voel ik me verder wel okay met hoe het gaat. Heb niet meer het gevoel dat ik een rol speel. Het scheelt daarin ook dat ik minder volcontinue hoef te zorgen, precies wat jij ook al aangeeft, Sunshine. Ik heb inmiddels ook de borstvoeding afgebouwd tot alleen maar een paar slokken 's ochtends, wat me ook veel meer gevoel van vrijheid geeft.
Die borstvoeding, of eigenlijk: de oxytocine die bij een voeding vrijkomt, heeft bij mij trouwens wel vaak de scherpe randjes eraf gehaald. In die zin dat ik vóór een voeding allemaal nare dingen voelde en dat ik me na een voeding neutraal voelde tegenover mijn kind en op een bepaald moment zelfs positief (en na haar eerste verjaardag zelfs verliefd!).

Vanuit mijn jeugd is er bij mij geen enkele aanleiding geweest om een PPD te ontwikkelen. Ik denk dat het bij mij vooral een combinatie is geweest van gevoeligheid voor hormonen met een enorm zware zwangerschap en de verwijdering die dat -zowel fysiek als psychisch- tussen mij en mijn dochter tot gevolg heeft gehad.
Wat ik in het topic hierover al schreef: het gebrek aan band kon ik op zich nog wel velen. Er zijn ontelbaar veel moeders die hun weg moeten vinden in het moederschap, heel veel moeders hebben dit niet van nature en zeker als je zo vermoeid bent door de nachtvoedingen, ben je vaak niet goed in staat om zo'n proces een positieve draai te geven. Maar wat ik echt afschuwelijk vond en wat ik nooit meer mee hoop te maken, zijn de gedachten die ik over mijn dochter had. Ik voel me daar met terugwerkende kracht nog steeds schuldig om. Als ik nu foto's kijk en daar een totaal machteloos, hulpeloos, onschuldig baby'tje zie liggen, dan kan ik het gewoon niet aan om echt terug te gaan naar hoe ik me toen over me voelde.

Dat is trouwens iets wat ik echt met enige regelmaat doe: foto's kijken, voor mezelf haar ontwikkeling weer proberen op een rijtje te krijgen, nog meer foto's kijken. Ik merk dat dat mijn band met haar, ook in retroperspectief, wel versterkt. Ik kan de verloren tijd niet inhalen, maar ik kan wel mijn gevoel van nu proberen te projecteren op de situatie van toen en vooral ook op mijn dochter van toen. Op die manier ben ik toch een soort van met een inhaalslag bezig. Al zit er dus nog wel een stukje verwerking van mijn eigen situatie in de weg, zowel qua schuldgevoelens als qua verwerking van zwangerschap/bevalling. Maar dat komt bij de peut nog wel aan de orde. :)

Sunshine, ik ben zelf mijn dochter tijdens de zwangerschap bijna verloren. Dat is precies wat mijn situatie zo compliceert. De emoties kónden ook tot in het extreme schieten, simpelweg omdat de situatie waarin we zaten zulke extremen kende. Maar dat ik zulke nare gedachten heb gehad om een kind dat zo innig gewenst was als het mijne en voor wiens leven ik zo hard gevochten heb, dat is iets waarmee ik nog absoluut niet in het reine ben en waarvan ik me afvraag of ik er ooit mee in het reine kom.

Correctie: hoe ik me toen over háár voelde.

Meiden,
Wat een herkenbaarheid zeg. pffff.
Ik heb op dit moment PPD. Mijn zoontje is nu bijna 14 weken.
Al heel snel merkte ik dat het niet goed ging, 1,5 week na zijn geboorte ben ik opgenomen op de psychiatrische afdeling in het Erasmus MC. Daar hebben ze een babykamer, dus de kleine mocht mee.
na een week naar huid gestuurd, het was geen PPD maar een aanpassingsstoornis. Na weken doortobben ben ik bij een psycholoog gaan praten, die me vervolgens doorgestuurd heeft naar een psychiater die wel degelijk PPD constateerde. Ben sinds 1,5 week aan de medicatie. Ik hoop dat het overgaat.
Het is zo'n groot, zwart gat waarin ik leef. Voel me zo ontzettend eenzaam en verdrietig. Ik doe van alles, lach met iedereen mee maar van binnen.... is t ellende!

o,o,o
wat ik lees is voor mij nog erg confronterend
ik ben vorige week begonnen met een traject bij een psygoloog voor ppd.
het is bij mij waarschijnlijk voortgekomen uit een vervelende zwangerschap en vreemde bevalling.
ik kreeg bij 26 wk zwangerschap weeen en heb daar voor in umcg geleggen, vanaf toen is het bij mij fout gegaan, ik durfde me niet meer te hechten aan het kindje uit angst dat ik het toch zou verliezen.
De bevalling is bij 39 weken ingeleid omdat mijn dochtertje niet meer groeide maar lichter in gewicht werd. toen tijdens de bevalling haar hartslag steeds weg viel kwam mij zelf bescherming weer op gang omdat ik weer bang was haar te verliezen ik heb met pijnstilling de laatste paar weeen weggewerkt en na 1 perswee was ze er. door de pijnstilling was ik erg duf en mis ik een heel stuk van de bevalling.
ik had geen gevoel van roze wolk, als ze haar in het ziekenhuis weg hadden gehaalt terwijl ik sliep om dr te verschonen schrok ik niet, als ze begon te huilen was dat alleen maar vervelend en zo is het nu nog ( ze is nu bijna 9 maanden)
Maar zijn de gevoelens van het vervelend vinden alleen maar erger geworden, de gedachten om haar iets aan te doen spoken vaak door mijn hoofd als ze veel huilt of "lastig" is. ook heb ik vaak het idee dat het soms beter is voor de kinderen dat ik er niet meer ben, dat is natuurlijk onzin maar het zit wel in mijn hoofd
ik ben bij dat ik nu een psygoloog heb gevonden, die overigens erg schrok van de dingen in mijn hoofd, maar die me begrijpt.
Ik heb veel te lang gewacht om naar een psygoloog te gaan, en heb te lang gedacht dat ik het wel redden zou. Mijn lontje is op, ik ben moe, De mensen om me heen zien het niet, misschien maar beter ook.
Ik kan maandag medicatie halen waardoor alles hoop ik een beetje vlak wordt over een paar weken, zo red ik het niet, de dalen worden steeds dieper.
Ik wil graag zeggen tegen menzen die denken dat ze het zelf kunnen,
ZOEK HULP, ALLEEN RED JE HET WAARSCHIJNLIJK NIET

Goedemorgen dames,

Wat een heftige verhalen lees ik hier en wat sterk zijn jullie!
Misschien een domme vraag maar heb je bij een ppd altijd negatieve gevoelens naar je kindje toe?
Ik bedoel ik zit zelf een beetje ijn een rottige periode zeg maar
Ik ben 12 weken geleden bevallen en sinds ik ben gestopt met BV is er geen land met me te bezeilen....
Huilen,angsten (maar dan exctreem) moe,kattig en vooral geen zin in echt alles!
Toch wil ik juist iedere minuut bij mijn dochtertje zijn hoewel ik niet (meer) tegen haar huilen kan.
Ben wel bij arts geweest en die dacht toch aan een lichte vorm van PPD.
Nou ja zo wilde ik het nog niet noemen omdat ik denk dat het dan veel heftiger is.
Maar kent iemand dit?
Het klinkt stom maar ik kan alleen janken en word doodmoe van mezelf.

ps: Heel veel sterkte allemaal!!

Ai, hoe herkenbaar allemaal. Ik heb er moeite mee om bewust terug te gaan naar mijn gevoel van na de geboorte van mijn dochter. Het doet me pijn als ik dat gevoel probeer terug te halen. Ik beleefde de eerst dagen in een soort vrolijke roes, ik lag in het ziekenhuis vanwege een ks. Ik had een dochter! Wat was ik trots! Maar op dag vier, ik weet het nog precies, viel ik in een soort gat. Waar ik maanden later pas weer uit kwam. Ik werd snachts wakker en voelde me al anders. En toen het ochtend was herkende ik mezelf niet meer terug. Ik heb me een vreselijke zombie gevoeld, ik moest werkelijk om alles huilen. Ik snakte enorm naar mijn oude leven, wilde mijn oude ik terug. Waarom was dat kind hier? Niemand heeft het echt door gehad, alleen mijn vriend. En mijn moeder heb ik het verteld toen ze na maanden een keer vroeg waarom ik nog steeds zo somber kon doen. Vooral die vermoeidheid waar veel van jullie het over hebben herken ik. Ik was zo vreselijk moe! Moe! Moe! En dan moest ik er uit voor de nachtvoedingen! Ik heb spijt dat ik niet aan de bel heb getrokken. Dat ik het niet duidelijker heb gemaakt richting de kraamhulp. Ik wilde me groot houden voor haar. Hoe dom kun je zijn. Als ik foto's terug zie van die tijd, zoals jij ook doet Q, dan vind ik dat nog steeds vervreemdend. Mijn dochter is inmiddels anderhalf. Ik kan zeggen dat ik me sinds ze een jaar is, weer normaal voel. Maar helemaal mezelf worden lukt me niet meer. Tis net of er een stukje van mij is weggegaan, op het moment dat zij kwam. Het moederschap ervaar ik als veel heftiger dan ik ooit had kunnen denken. Er komt zoveel onzekerheid bij kijken. Ik ben een heel relaxt, nuchter persoon. Hoor het mezelf nog zeggen in het ziekenhuis, 1 dag na de geboorte: en aan die hormonen doe ik niet mee hoor. de arts keek me lachend aan en zei, iedereen krijgt er last van. ik geloofde dat gewoon niet. nou ik heb het geweten.