Quarterlifecrisis

Het boek wat je nu leest, wat vind je ervan?

Dat hele quarterlifecrisis gedoe is aanstellerij

ik vond het middengedeelte van eten bidden en beminnen wat langdradig, hebben jullie dat ook? eten vond ik leuk en ook beminnen vond ik een leuk stuk, maar daartussenin. Djeez, na tien keer wist ik het wel met dat mediteren...
Maar goed, ik ben nog geen 25, dus die crisis kon ik me gewoon niet zo goed mee identificeren denk ik :D

Na de quarterlifecrisis kom je in de dertigersdip, daarna in de veertigersstress van waaruit je meteen in de midlifcrisis valt om tegen je vijfenvijftigste terug te kijken en te denken; What was i doing during the best years of my life? :)

Ja, en dat vond ik dus ook Ing... Zoooo langdradig. Ik dacht dat ik de enige was daarin.

Ik weet niet hoe mijn crisis heet, ik weet alleen dat ik er middenin zit. Het gevoel van: is dit alles... dat liedje van Doe Maar, ja! Ik heb alles, ik bezit alles, ik heb genoeg, ik ben gezond, mijn man en kind zijn gezond en toch vaak het gevoel: is dit alles wat er is?
Hoe je het noemt, noem je het: het bestaat!

Inderdaad, het boek is halverwege vrij langdradig.... Zelf vond ik het begin het leukste, waarop de hoofdpersoon nog echt aan het ontdekken is. Ik denk dat ik zelf wel een beetje spiritueel ben, maar niet zo heftig als de mevrouw in het boek, dus ik identificeer ik me er niet echt mee.

@HoiPipiLangkous: aanstellerij of niet, feit is dat veel mensen rond de dertig zich bepaalde vragen stellen over de zin van het leven. wat je er mee doet, dat is een ander verhaal: verzink je in een diepe depressie of ga je aan de slag om jezelf de goede richting in te krijgen?

@Toet: je hebt gelijk.... we mogen er wel mee bezig zijn, maar niet dusdanig dat het je leven overheerst.

Ik vind het altijd een beetje lastig die quartercrisis. Soms wil je iemand door elkaar rammelen en roepen "Stel je niet aan, kijk eens naar wat je hebt aan spullen, mogelijkheden, vrienden etc", soms kan ik het wel beter begrijpen en ben ik wat meer empatisch, haha.

Maar ik vind de naam zo stom. Crisis? Voor mij is het heel normaal om te reflecteren en me af te vragen of ik nog happy ben met de koers die ik vaar. Maar dat heeft met 'quarterlife' weinig te maken, dat doe ik al sinds ik zelfstandig woon (sinds mijn 18e) en ik denk dat het deel uitmaakt van iedereens leven, dus waarom het zo dramatisch stellen als een crisis?

Wanneer je het een crisis noemt maak je het in mijn ogen veel erger dan het hoeft te zijn. Het hoort toch gewoon bij het leven dat je er soms achter komt dat wat je dacht dat je gelukkig maakte (een baan, een huwelijk etc) toch niet is wat je verwachtte. dus ga je maar gewoon door met het leven en maak je er het beste van. Zoals iedereen probeert te doen. Maar goed, misschien denk ik soms wel te simpel.

Kom op, die levensvragen die stellen we ons op een gegeven moment allemaal. En nee, daar vind je niet altijd een antwoord op. Shit happens.
Stel je niet aan, leer te aanvaarden dat de dingen gaan zoals ze gaan, dat je niet al je dromen waar kunt maken, dat het leven niet altijd groots en meeslepend is, dat je waarschijnlijk een doodgewoon middelmatig mens bent. Accepteer dat geluk geen recht is, dat je niet alles kunt hebben wat je wilt, dat je keuzes moet maken.
Leer loslaten, go with the flow en besteed je tijd en energie aan belangrijkere zaken dan een zogenaamde crisis, zoals genieten van het leven.

@HoiPipiLangkous: ik geniet van het leven, ik ben aan het leren los te laten, I go with the flow, ik ben doodgewoon middelmatig en heb daar geen problemen mee, ik maak WEL al mijn dromen waar (ik stel gewoon niet al te hoge doelen). Waarom lijk jij je eigenlijk zo druk te maken om hoe anderen in het leven staan? Ik vind: GELUKKIG is iedereen anders en blijk ik me druk te maken om dingen die jij je niet voor kunt stellen. Want als we allemaal hetzelfde belangrijk/leuk/fijn zouden vinden, dan zou het op bepaalde plekken véél te druk worden.

Ik maak me niet druk, ik zeg alleen wat ik ervan vind. Als iemand zichzelf een crisis aan wil praten moet ie dat vooral doen. Ik blijf het aanstellerij vinden en dat blijf ik zeggen.
Daarbij vind ik het gewoon zonde als ik hoor dat mensen hun leven zo vergallen. En ik vraag me af wat er de oorzaak van is.
Ik heb het idee dat veel mensen zó gewend zijn aan instant behoeftebevrediging, dat het niet de vragen zijn waardoor ze een zgn 'depressie' krijgen, maar het feit dat ze de antwoorden niet 1.2.3, of misschien wel nooit krijgen. Daar zijn we niet meer aan gewend.

Ik heb er trouwens wél last van als jij (zoals meerdere ex-collega's van me) je ziek gaat melden vanwege die zelfgediagnosticeerde depressie. Ook als je geen directe collega bent: dit soort gemiep stigmatiseert jonge vrouwen. (Raken ze niet in een burnout dan komen ze wel in een depressie. Van daaruit via zwangerschaps- en ouderschapsverkof linea recta in de hypotheekziekte. Dat idee)
Al die onterechte ziekmeldingen hebben negatieve impact op ziektewet, WAO, Poortwachter etc. Die regels worden niet voor niks steeds verder aangescherp, dat hebben we oa te danken aan gefake en gezeur.

Dat iemand zich die vragen stelt, lijkt me logisch, dat doet bijna iedereen wiens basisbehoeften zijn vervuld.

Ter info: crisis of niet, feit is dat ik me de afgelopen 2 jaren 1 dageje ziek heb gemeld omdat ik buikgriep had. Dus scheer aub niet elk persoon die van zichzelf zegt dat hij/zij in een cirsis zit, over 1 kam.