week 51 | 19.12.08 | 10:03 | Blog |Columnwedstrijd 2008 |SuzanneW | Door SheilaS

Meneer Wijkteam 3

De oordopjes van m’n iPod beschermden mijn oren tegen de snijdende wind. Natte sneeuw kletste in mijn gezicht. Voor alle duidelijkheid: ik háát natte sneeuw. Vooral als ik ongesteld moet worden.

Het oranje wagentje van ‘Wijkteam 3’ liet me schrikken. De chauffeur minderde vaart en kwam naast me op het zandpad rijden. Met betraande ogen van de wind keek ik de stoere gemeentewerker aan, die het raampje opendraaide. Met een zucht zette ik mijn muziek zachter.

“Dag mevrouwtje! Lekker aan de wandel?”

Mevrouwtje? Man, ik ben pas 28! Maar ik hield me in. Hij kon er immers ook niets aan doen dat ik A) terroristische hormonen had en B) hevig verlangde naar een tropisch uitstapje richting ‘Lost‘-eiland al was het maar met een dekentje voor de tv.

“Ja, zo ziet het er wel uit, hè?” zei ik zonder ook maar een béétje moeite te doen voor een glimlach.
Meneer Wijkteam 3 zag vast dat ik niet helemaal happy was, want toen we elkaar recht aankeken zag ik een zweem van medeleven. “Je hoeft toch niet heel ver meer te lopen hè, zo door dit weer?” vroeg hij, inderdaad een tikkeltje bezorgd.
“Mwah.” M’n sociale vaardigheden waren net zo slap als die stomme sneeuw.
“Nou, drink als je thuiskomt maar een kop warme chocolademelk met slagroom, daar warm je vast van op!” En hij leek het nog te menen ook.

Een Mona Lisa-smile drong zich op aan mijn mondhoeken. “Zal ik doen,” was mijn reactie.
“Alvast vrolijk kerstfeest mevrouwtje, en de beste wensen!” Hij stak zijn hand door het openstaande raampje en zwaaide uitbundig terwijl hij verder reed.

Of die échte glimlach nu kwam door die stoere, onbekende man met zijn onverwachte kerstwens, door de klagerige stem van Chrissie Hynde’s ‘2000 Miles‘ in m’n oren, of door de combinatie van die twee… Maar twee jaar later vind ik het nog altijd jammer dat ik nooit heb kunnen zeggen: “Bedankt voor die glimlach, meneer Wijkteam 3!”