Een rugbedekkende ‘woosh’
Ik was het alweer bijna vergeten, maar dit topic brengt me weer terug in de stoel van de tatoeëerder, een paar maanden geleden. Dat was een lange dag, een pijnlijke dag. Voor m’n bankrekening, maar vooral ook voor m’n geestelijk gestel.
Tien jaar na mijn eerste, kleine subtiele tattoo (waar ik nog steeds erg blij mee ben) wilde ik wel een grote, stoere, doch lieflijke, rugbedekkende woosh van bloemen, krullen en sterren. Jaren over nagedacht, maanden getekend. Hele collages en moodboards gecreëerd en ik wist precies wat ik wilde. Hij moest van m’n bovenrug zo zijdelings naar onder m’n arm op mijn zijkantrug (of hoe heet die plek onder je oksel?) kronkelen.
Afspraak gemaakt bij een goed bekend staande tatoeëerder en uren met de beste man getekend. De ene na de andere breedgeschouderde hooligan kwam binnen en verdween kermend, een doodshoofd of prikkeldraadband rijker, weer naar buiten. En ik zat daar maar kritisch te wezen. Dat sterretje iets meer naar links, dat bloemetje wat ronder en die krul iets dikker.
Maar eindelijk was het mooi naar mijn zin. En eindelijk zat ik in die stoel en stond de afdruk als een stempel op m’n rug. Alles steriel, potjes inkt op het tafeltje, naald begon te zoemen. Ik keek nog eens naar links in de spiegel en… STOP! “Uh… Ik wil nog heel even kijken hoor”. Een diepe zucht uit de man. Naald weer uit. Potjes aan de kant. Nog een zucht. En de wereld draaide en de grond kwam vervaarlijk dichtbij. Gelukkig had de tattoo-man brede armen die mij op konden vangen.
Zes suikerklontjes later besloot ik te vluchten. Ik vond de tekening toch wel erg groot voor de rest van m’n leven. De uurkosten voor die dag zwoegen boven de tekentafel rekende ik zonder scrupules af en ik rende letterlijk naar buiten. Naar een nieuw leven. Een leven zonder ‘last’ op m’n schouders. Het gekke is dat daarna alles anders was. Alsof er iets drastisch veranderd was, alsof ik ineens wist wat ik wilde. Gewoon mezelf zijn, zonder opsmuk en gedoe.
En nu ik er weer aan denk, heb ik even rondjes gedraaid voor de spiegel. Ik vind dat mn rug zo kaal verdomd goed staat bij alle jurkjes met open rug. Voorgoed van de tattoo-ziekte genezen.
Xim
5 reacties
Haha, goed verhaal. Kan je tenminste ook geen spijt hebben in de zin van "had ik maar..."
tattoo ziekte???
ik heb er ook lang over nagedacht en ben niet weg gelopen en mijn onderrug is dus helemaal bedekt met tattoo, erg mooi met rozen , ik sta levenslang in bloei,
Het gekke is dat daarna alles anders was. Alsof er iets drastisch veranderd was, alsof ik ineens wist wat ik wilde. Gewoon mezelf zijn, met opsmuk en gedoe.Heerlijk, lekker wat ik wil en lekker niks van aantrekkend wat een ander ervan vindt, een nieuw leven.
En nu ik er weer aan denk, heb ik even rondjes gedraaid voor de spiegel. Ik vind dat mn rug zo verdomd goed staat bij alle jurkjes met open rug. Voorgoed genezen van een kale rug.
(met liefs en een vette knipoog)
Sarah2ndlife.
Goh eindelijk een stukje waarbij ik denk "Leuk!"
Niet in de zin van "herkenbaar" maar wel lekker om te lezen, niet zo geknutseld en bedacht :)
Ga zo door!
Leuk stukje!
@sarah2ndlife Grinnik!
Leuk stuk!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren