Een idyllische dag uit een fameus fantastisch leven
Scenario van een ideaal leven: Ik word fluitend wakker in mijn kraakhelder, schoon gewassen en gestreken bed. Mijn adem ruikt naar Prodent en de rest van mijn lichaam naar frisse hyacinten en roosjes. Ik stap met het juiste been het bed uit om zacht zingend in mijn satijnen ochtendjas een ontbijtje met zelfgebakken scones, halfzacht gekookt eitje en verse jus klaar te maken.
Nadat ik uitgebreid alle internationale politieke ontwikkelingen tot mij heb genomen uit de ochtendkrant, schiet ik in een gestreken jurkje, pak een opgevouwen panty uit de kast en ga ik aan het (uitdagende, goedbetaalde, te leuke) werk. Ik grap met collega’s, haal alle deadlines en houd ondertussen mijn sociaal leven op peil door af en toe wat te skypen en smsen met vrienden. Ik herinner mij natuurlijk alle verjaardagen, dus moet even wat kaartjes op de bus doen en als tussendoortje eet ik twee stuks fruit van mijn welgevulde kleurrijke fruitmand.
Na werktijd even drie kwartier zwoegen (zonder zweten) in de sportschool (voor de lol hoor, want mijn lichaam is uiteraard lichtgoud gebruind en strak van nature) en daarna naar huis om opgewekt uit de propvolle koelkast een gezonde maaltijd uit de schijf van vijf te koken.
Als ik nu kinderen zou hebben dan zou ik alle tijd hebben om met ze te praten en spelen en uitgebreid zeven hoofdstukken uit hun lievelingsboek voor te lezen.
Maar nu werk ik eerst even een paar opdrachten uit van mijn avondstudie en ga dan met wat vriendinnen naar een concert. Drink daar netjes twee biertjes (niet meer!) maar heb de avond van mijn leven en daarna (zucht..alweer) Kama Sutra sex met de man die thuis op me wacht. Na een nacht van minimaal acht uur slapen stap ik de volgende ochtend weer… etc, etc.
STOP. Zo is het dus niet. Wop wop woaaaaam……. (denk hier zelf het teleurgestelde filmgeluid bij).
Ik ben weliswaar heel tevreden met m’n eigen leven, maar er blijven toch altijd dingen sluimeren. Er kan van alles beter en anders. Als ik om me heen kijk, lijkt het alsof vrouwen vaak een ideaalbeeld nastreven. Ik doe zelf althans danig mijn best (in fases;) om boven omschreven scenario werkelijkheid te laten worden.
Er worden vanuit de media, door onszelf en door onze omgeving dan ook allerlei (ongeschreven) eisen gesteld, dus het is niet he-le-maal mijn schuld dat ik daadwerkelijk denk dat het kan. Maar ja.. hoeveel hooi kun je op je vork nemen?
Wordt vervolgd….
Xim
Reacties
Er zijn nog geen reacties.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren