Is het een verslaving?
Denk je dat het licht van het beeldscherm van mijn laptop verslavend is? Ik denk soms van wel. Zodra het beeldscherm me ’s ochtends toelacht kan ik er bijna geen afstand meer van doen.
Op mijn “vrije” momenten neem ik me heel dapper voor om alleen even mijn mail te checken, maar raak telkens weer verstrikt in het web.
Tijdens mijn digitale dwaaltochten met mijn kameraad de laptop blijf ik altijd hangen op Marktplaats. Ik beschouw het als een oneindig grote winkel vol (onvindbare) schatten. Met real life winkelen haak ik altijd snel af. Te druk, te veel verdiepingen, te veel pijn aan mijn voeten. En als ik dan iets moois zie, denk ik dat het op Markplaats veel goedkoper is. Want op de markt is je gulden een daalder waard, heb ik al jong geleerd.
Mijn zoektocht op Marktplaats begint overigens altijd goed. Ik zoek eerst naar dingen die ik ECHT nodig heb én in een straal van 10 kilometer van mijn huis. Van die hele praktische dingen, die eigenlijk heel saai zijn om te kopen, zoals een router, een handgreep voor een keukenkastje of een onderdeel voor mijn auto. Maar na luttele minuten ben ik als een ongeleid projectiel aan het rond razen op Marktplaats, vraag me niet hoe dat kan. Totaal ongestructureerd ben ik op zoek naar onzinnigheden. En het eindigt altijd hetzelfde. Ik vind nooit wat ik zoek en als ik iets vind, heb ik het nooit nodig.
Zo vond ik ooit een prachtige designkast. Ik zag de foto en werd verliefd. Ik moest het ding hebben! De onderhandelingen verliepen voorspoedig. Ik deed een liefdesverklaring per mail en de verkoper ging overstag. Hij had een emotionele band met de kast. Het was een erfstuk van zijn moeder, dus zocht hij een liefdevolle nieuwe eigenaar. Voor een prikkie kon ik ‘m kopen. Ik ging zo op in mijn verleidingstechnieken dat ik er niet bij stil stond dat we ECHT geen ruimte hadden voor dit prachtstuk. Mijn lief hielp me uit de droom. Met een rolmaat toonde hij het bewijs. Inderdaad, de kast was veel te groot of ik zou de kast van mijn eigen oma de deur uit moeten doen en dat wilde ik toch ook niet. Ik moest die aardige man met die hele mooie kast teleurstellen. Ik zou dat weekend niet afreizen naar Zuid-Limburg om de kast te halen. De teleurstelling was groot. Hij had al boodschappen gedaan om me te kunnen ontvangen met vlaai en koffie.
Nu durf ik dus nooit meer een bod te doen op Markplaats. Bang voor een kater en teleurstellingen. En toch weerhoudt het me niet om te veel vrije tijd te besteden op Marktplaats. Ik ben verslaafd!
3 reacties
jammer van de vlaai :o)
Weet je wat ik nou niet snap, dat marktplaats er nog steeds zo ontzettend ouderwets en lelijk uitziet!
lachen , dit verhaal, ik vind me zelf helemaal terug.
Durf niet eens meer te kijken op marktplaats, want mijn maatje vind zo wie zo dat we al te veel in huis hebben.
Quiri
Ja inderdaad, Markplaats ziet er hopeloos lelijk uit. Goeie truc, want mijn brein denkt automatisch dat alles er heel goedkoop is.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren