Het meisje en de artiest
Afgelopen weekend zag ik Seasick Steve in Paradiso. Ik hoefde mijn ogen niet eens dicht te doen om hem te zien in een van de treinwagons, waarin hij nog niet zo lang geleden als zwerver de nacht doorbracht. Verre van romantisch, maar in mijn hoofd een prachtig beeld. Daar zat hij, 67 jaar, een vale tuinbroek van spijkerstof, wit shirt zonder mouwen, armen vol zwaluwen en ankers, een John Deere petje op zijn karakteristieke kop met lange witte baard.
Ik zal verder niet uitwijden over de stem van die man en over zijn waargebeurde, indrukwekkende levensverhalen. Dat laat ik graag aan de experts over, en ik heb nu eenmaal een zwak voor (oude) mannen die verhalen vertellen met een riedelende gitaar erbij. Maar je kunt er op wachten. Altijd volgt er tijdens zo’n concert een ‘moment van interactie met het publiek’.
Er werd een stoel neergezet. Steve mompelde in de microfoon ‘I need a girl’. Hij speurde de eerste rijen af en trok een meisje naar boven. Een moment waarop het hele publiek nieuwsgierig zijn adem inhoudt en iedereen zijn nek uitsteekt om te zien wat er daar vooraan gebeurt. Wie zal hij kiezen? En dat is ook altijd het moment dat ik overvallen wordt door plaatsvervangende schaamte en angst.
Het zal je maar gebeuren.
Siti, weet je nog dat we naar Chris Isaak gingen? Nog maar net de jassen opgehangen of we werden op de schouder getikt door een dikke zestiger, de manager. Of we zin hadden om straks op het podium met sir Isaak te dansen? Goh. Even denken. Uh… nee! Er bleken wel een paar ja-zeggers te zijn, want tegen het einde van het concert kwamen ze wulps uit de coulissen wiegen, strijdend om de meeste aandacht.
Denk je eens in wat er allemaal mis kan gaan als je onverwacht dat podium op moet. Je kunt natuurlijk niet weigeren en bakvis-achtig nee schudden. Bovendien trekt hij je ondertussen al omhoog en dat staat zo lullig tegenover een bomvol Paradiso. Het uitbundig joelend publiek kan zo omslaan in een boe-roepende massa zonder genade, dus het is van levensbelang dat alles goed gaat. Niet struikelen over apparatuur en kabels, niet gaan headbangen, niet zwaaien naar je vriendinnen, niet de artiest in kwestie in een zenuwachtige staat van de slappe lach blijven aankijken. Niet buiten de maat dansen of neurotisch op de maat meeklappen. Ook niet te groupie zwoel geil op je idool afstormen (je staat niet voor niets vooraan). Al-le-maal NIET doen. Dat is me nogal wat in de heat of the moment.
Nee, dan dit meisje afgelopen weekend. Gelukkig geen van bovenstaande taferelen. Rustig, beheerst, netjes, lief lachend, af en toe een zinnetje meezingen. De verdwaalde koorknapen naast me hielden zowaar even op met het luidruchtig bekijken van de gadgets op hun Iphone.
Misschien moet ik gewoon heel vaak goed kijken hoe smooth Courteney Cox van haar schrik bijkomt. Maar ja, dansen in het donker met Bruce is ook wel iets anders dan met een oude zwerver…
2 reacties
Seasick Stve rules!!!
Alt tabt naar Last.fm....
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren