week 10 | 08.03.09 | 16:05 | Blog |Gezondheid |Marijn |Relatie | Door MarijnS

Hooikoorts maakt meer kapot dan je lief is

Mijn cutie pie heeft last van zijn hooikoorts. Of eigenlijk van zijn boompollenallergie, maar ik noem het hooikoorts. En dat is zielig. De hele dag en nacht loopt hij te niezen, zijn neus op te halen en rare keelschraapgeluidjes te maken om te jeuk in zijn keel te verminderen. Kortom; sneuïgheid.

In het begin was ik nog verheugd omdat het betekent dat de lente in aantocht is. Maar na een blik op zijn opgezwollen, waterige ogen ging ik toch weer terug naar meelij. Eén keer niezen is fijn. Twee keer niezen is vaak nog fijner en bij drie keer krijg je mooi weer. Maar ik kan me voorstellen dat je bij nummer vier tot en met acht het wel zo’n beetje hebt gehad. Arme jongen.

Hij is futloos, heeft nergens zin in (nee, ook daar niet in), heeft constant een verkouden gevoel in zijn hoofd, en heeft zelfs minder zin om te werken (lees: stukjes over voetbal te typen, wat voor een jongen zoals hij toch écht een droombaan is).
Arme jongen, het is zo zielig! Hij kan nergens om lachen, zelfs niet om deze blog (belachelijk). Het enige positieve voor hem is dat ie nu het record ‘slijmdraadjes uit mijn ogen vissen’ heeft verbeterd. Ik geloof dat de laatste ongeveer tweeënhalve meter lang was. Ongeveer.

En of ik na vijf nachten niezen, snotteren en de slaapkamer heen en weer stampen op zoek naar zakdoekjes niet een klein beetje van meelij naar ergernis neig? Túúrlijk niet! Arme jongen. Maar als hij morgen de dokter niet belt voor nieuwe medicijnen sléép ik hem erheen.dot