Sterkte, lief jongetje…
Stel je bent acht jaar oud. Hebt geen ouders meer. Je bent HIV-positief. En sinds kort ben je ziek: AIDS.
Professionele afstand
Als onderzoeker ben ik verantwoordelijk voor de planning, logistiek en uitvoering van mijn onderzoek. Ik stuur verpleegsters, artsen en laboranten aan en leid alles in goede banen.
Daardoor heb ik weinig contact met de tuberculose patiënten. En blijven hun verhalen vrij abstract. Die professionele afstand is ook goed, want het lijkt me ondoenlijk om me al het patiëntenleed persoonlijk aan te trekken.
Vrijdagmiddag: rekenen
Toch glipt er af en toe iemand door die professionele houding heen. Zoals Msafiri. Hij is acht jaar oud. Ik ken hem niet via mijn werk, maar leerde hem kennen toen ik zijn vrijdagmiddag-rekenjuf was.
Vorig jaar heb ik met Stefanie elke vrijdagmiddag rekenles gegeven in een weeshuis vlakbij Moshi. In een klein stoffig dorpje waar kippen en geiten op straat lopen. En waar lachende vrouwen het uitgemolken repertoire van tomaat, ui en groene paprika aan de man proberen te brengen.
Juf, nog even doorgaan?
De rekenlesjes waren fantastisch. De kinderen hadden er altijd zin in, en dat op vrijdagmiddag! Het begon met heftige discussies over welke groep mocht beginnen. En de lest eindigde steevast met: ‘juf, mogen we nog even doorgaan?’
De lessen waren simpel, maar heel erg leuk. We deden sommetjes en rekenspelletjes en zagen de kinderen vooruit gaan. Een boeiende aanvulling op mijn dagelijkse wetenschappelijke werk!
Favoriet
In elke groep zit een favoriet. Het is niet erg professioneel, maar je ontkomt er niet aan. Msafiri was met stip mijn favoriete jongetje uit ons rekenklasje. Grappig, stoer en slim. Kortom, een leuk joch.
We waren dan ook erg geraakt toen hij op een dag in het ziekenhuis werd opgenomen met grote etterende wonden in zijn gezicht. We wisten dat hij HIV positief was. En dit waren de eerste tekenen van actieve ziekte: AIDS.
HIV en TB bij kinderen
Jaarlijks overlijden er wereldwijd zo’n twee miljoen mensen aan tuberculose. Onnodig, want de ziekte is goed te behandelen. En toch is tuberculose de grootste doodsoorzaak bij AIDS patiënten.
Ook kinderen kunnen tuberculose en AIDS krijgen. Standaard medicijnen kunnen niet zomaar in een lagere dosering aan kinderen worden gegeven. Een kinderlichaam reageert namelijk anders op medicijnen dan volwassenen.
Daarom moeten medicijnen goed onderzocht worden in kinderen om tot een optimale dosering te komen. Helaas is er nog veel te weinig bekend over HIV en tuberculose behandeling bij kinderen.
Ziek
Msafiri is nu echt ziek: AIDS. Hij krijgt inmiddels antiretrovirale medicijnen en het gaat hopelijk snel weer wat beter met hem.
Toch vrees ik voor zijn toekomst. Hij woont in een weeshuis waar weinig geld te besteden is. Hij heeft geen ouders. Hij gaat naar school, dat wel. En ik hoop dat hij nog lang kan genieten van de dingen die hij leuk vindt, zoals voetballen en rekenen.
Sterkte lief jongetje…
15 reacties
och, wat zielig! Dit raakt mij meer dan oproepen van hulporganisaties op televisie..
Ik wens Msafiri het allerbeste en allermooiste.
Wat een indrukwekkend verhaal, mooi dat je dat wilt delen (en dat je daar het aantal woorden voor neemt dat je nodig vindt). Ik vind het overigens heel professioneel om betrokken te zijn, mens te blijven, mee te leven, lief te hebben, je te laten raken. En ik weet zeker dat Msafiri het met me eens is. Hij boft met af en toe zo iemand op z'n pad!
Ok, nou zit ik te huilen achter mijn computer. Zat ik me net nog druk te maken over mijn werk, je stukje doet me beseffen hoe idioot dat is. Wat een aangrijpend verhaal over Msafiri. Zulke verdrietige omstandigheden voor zo'n levenslustig klein jongetje. Hoe ongelooflijk oneerlijk.
erg verdrietig verhaal.
Het doet je idd weer even beseffen dat we blij moeten zijn met wat we hebben ook al is het niet altijd even makkelijk.
Helaas is dit verhaal er maar een van de zovelen als je bedenkt hoeveel kinderen er in dezelfde situatie zitten.
Eigenlijk zou dat in een wereld die we nu hebben met alle wetenschap , medische zorg etc niet meer nodig hoeven zijn.
Dat het land waar je geboren word bepalend is voor je gezondheid en je toekomst is eigenlijk te gek voor woorden.
Ben er even helemaal stil van. Wat is de wereld soms toch verschrikkelijk oneerlijk. En wat zitten wij soms te zeuren om niks, we hebben het echt heel goed...
Pfff jeetje...zo'n klein jongetje met zulke grote problemen.... Het leven is idd heel oneerlijk.... En te bedenken dat er talloze van dit soort verhalen zijn doet helemaal pijn...
Het is me de hele dag een beetje bijgebleven. Jij zit daar, wij kijken op afstand mee. En zeggen dat het ons raakt, meer dan zo'n tv-oproep, bijvoorbeeld. Voel ik ook, jij zit daar, letterlijk naast Msafiri (en al die anderen) en kunt beter dan wie dan ook die vraag beantwoorden: kunnen wij vanuit hier (NL) iets doen, dat helpt?
Eh.. ik zeg wel wij, maar bedoel natuurlijk eerst ik (wil niet voor anderen praten)
Grootse vraag, EL_LE... Mooi.
@ allemaal. Dank je voor jullie reacties. Mooi om te lezen.
@ Lee24, helemaal mee eens. Het land waar je geboren wordt is heel erg bepalend.
Het is inderdaad oneerlijk verdeeld in de wereld. Het oneerlijke blijft wat mij betreft dat er voor veel ziektes wel behandelingen zijn, maar dat het probleem is dat veel mensen geen toegang hebben tot de zorg die ze nodig hebben. Omdat ze in een afgelegen dorp wonen waar geen ziekenhuis is, geen geld hebben voor diagnostiek (vaak zijn medicijnen gratis, maar diagnostiek niet, kom je nog niet ver) of omdat ze geen geld hebben om naar een ziekenhuis in een grotere plaats te reizen.
Het stukje was absoluut niet bedoeld als oproep voor het een of ander, maar als je iets zou willen betekenen voor patienten met tuberculose of AIDS: er is voor deze ziektes veel onderzoek nodig. Het KNCV Tuberculosefonds in Den Haag ondersteunt tuberculose bestrijdingsprogramma's in veel landen ("voor de patient van vandaag") en doet daarnaast wereldwijd onderzoek ("voor de patienten van morgen"). Zie www.kncvtbc.nl
Het AIDS-Fonds doet hetzelfde, maar dan voor AIDS.
Verder denk ik dat alle 'problemen' beoordeeld moeten worden in hun eigen context; dus in Nederland is stress om een baan of een relatie (of wat dan ook) zeker terecht!!
Anyway, heel veel groeten uit Tanzania!
ipv www.kncvtbc.nl bedoelde ik www.stoptbc.nl
:-)
@Alma Vind het tof dat je begint over 'eigen context'. Want het altijd weg relativeren van je eigen stress, vanwege mensen die er ´pas echt´ slecht aan toe zijn, is ook niet gezond (letterlijk). Begrijpelijk en sympathiek, maar stress is stress...
@Sheila, 100% mee eens!
Enne... ik maak me ook wel eens druk om 'niets' hoor. Heerlijk, moet kunnen toch ... :-) (Zo lang je er maar niet onnodig lang in blijft hangen).
@Sheilalma, ook. Alles en iedereen mag zijn. En je mag je best zonder schulgevoel druk maken over het feit dat je je baan of vriend hebt verloren. Maar - laten we dat dan nu afspreken - niet meer omdat je nagel net is afgebroken, of dat ene truitje waar je je zinnen op had gezet, net verkocht is. Context ja.. maar ook proporties.
Ik vind je stukjes prachtig, je schrijft pakkend en je weet de gebeurtenissen in je leven echt 'hier' te brengen.
Je komt op mij over als iemand die idealen heeft en die aan het werken is aan verbetering, een betere wereld, betere leefomstandigheden. Je heet Alma, hier in mijn nieuwe land betekent dat 'ziel'.
En dan lees ik je motto: het moet wel leuk blijven.
?!?!?!?!
Vind je het erg dat ik daar even om moet glimlachen, en er een wenkbrauw bij optrek! :-)
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren