De nieuwe liefde van mijn vriend
Een paar weken geleden is het begonnen. Hij is ermee in contact gekomen via zijn werk (altijd verraderlijk natuurlijk) en sindsdien zijn de twee onafscheidelijk. Het is een donker type en komt uit Amerika. Omdat hij toch ook nog wel van mij houdt, gaan we vanaf nu als trio door het leven: hij, ik en zijn Google Phone.
Toen hij voor zijn werk verplicht werd om te Twitteren, en dus de hoofdredacteur met het bericht kwam dat hij een G1 cadeau zou krijgen, begon het allemaal. Het was alsof een klein kind aan het aftellen was tot zijn verjaardag, maar dan in het kwadraat.
Toen hij het pakketje eindelijk in handen kreeg, kon hij zijn geluk niet op. Ik kreeg die dag gelijk allerlei mailtjes via dat ding: ik voelde al nattigheid. Toen hij thuiskwam van zijn avonddienst, kreeg ik natuurlijk een uitgebreide demonstratie. Ik had hem nog nooit zo gelukkig gezien.
De eerste twee weken is dat ding misschien in totaal een paar uur niet in contact geweest met zijn handen. Zaten we bij vrienden, ging het over het weer, ging hij met een triomfantelijke grijns de weersvoorspelling van de volgende dag opzoeken. Liepen we door de stad, moest ik om de paar tellen wachten omdat hij van elke voetstap een ´Tweet´ of een ´Twit-pic´ moest maken.
En een middagje Ikea wordt toch meteen een stuk minder leuk als je naast zo´n Twitter-autist loopt. Ik geloof dat ie geen één kastje of plankje heeft gezien, hij staarde alleen maar met gebogen hoofd naar zijn Grote Nieuwe Liefde. Constant liep hij een paar passen achter me en volgde me braaf, waar ik ook heen ging. Zonder op te kijken.
Ik heb voor de grap een paar keer een paar rondjes om een bank heen gelopen. En ja hoor, Meneer G1 volgde me braaf, met zijn ogen strak op het schermpje gericht. Het moet toch ook leuk voor mij blijven!
Alles moet op Twitter: ´Rotterdam bereidt zich voor op de marathon´, inclusief foto, ´Ik zie mijn dubbelganger in het publiek bij Pauw en Witteman zitten,´ ´Ik sta in de rij bij de pinautomaat.´
Gelukkig zet dit trio zich niet voort in bed. Heb niet zo´n zin in Tweets als: ´Kan niet slapen: Marijn snurkt.´ Of erger dan dat…
8 reacties
Echt geweldig om dit te lezen, mijn ex, waarmee het helaas een week geleden uit is gegaan, was ook heeelemaal verslaafd aan zijn I phone. Lagen we in bed, moest hij toch nog wel even een spelletje laten zien.
Of waar we ook waren, hem toch er even bij pakken.
jaja, mannen en gadgets.. ;)
Is dat jouw vriend? Leuk... :)
knappe vriend Marijn!
ja dat viel mij ook al gelijk op.
Goed gedaan;-)
Ik heb ook zo'n G1, niet om te twitteren, maar het is helemaal leuk! (en ik ben een vrouw... ;-))
Ja das haar vriend, en hij heeft ook een column gehad in een vrouwenblad..de yes als ik me niet vergis?
Yep, mijn vriend! En inderdaad hebben we zo'n drie jaar geleden samen een column gehad in Yes.
Hij was wel een beetje ontdaan omdat ik geen linkje naar zijn twitteraccount heb gemaakt. Bij deze (ik de éénalaatste alinea). Kunnen julie ook een beetje meeleven. Vooral leuk als je van voetbal houdt...
Ik herken m ook van jullie colomn in de Yes, was dat niet aan t begin van jullie relatie? Dat jullie daar toen over schreven etc.?
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren