week 17 | 26.04.09 | 12:00 | Karlijn |Werk | Door Karlijn

Een nieuwe baan!

Vrijdag viel er ineens een paar kilo van mijn schouders, toen ik het verlossende nieuws hoorde: Of ik vanaf mei bij hun zou willen gaan werken? Ik zei dat ik het de volgende dag zou laten weten. Als je het mij vraagt een gek antwoord, voor iemand die zo graag een baan wil…

Misschien moest ik het gewoon even laten bezinken. Want ik was echt dolblij! Maar hiernaast is het ook een raar gevoel, want voor het eerst sinds jaren ga ik iets doen dat niet met media te maken heeft. En dat voelt een beetje als een afscheid van mezelf.

Sinds het begin van mijn studie journalistiek in 1998 ben ik alleen maar bezig geweest met het overbrengen van verhalen, via de krant, tv, commercials, ik heb zelfs nog een jaar een radioprogramma gepresenteerd. Oké dat was bij de Lokale Omroep Goirle, maar dat doet er voor dit betoog niet toe. Het punt is dat ik niet beter weet. En dat ik dat nu los moet laten. Maar als ik niet in de media werk, wie ben ik dan?

Dit moest dus even bezinken. Natuurlijk zou ik dit aanbod niet afslaan, ik was dolblij. En eigenlijk heb ik, zodra ik thuiskwam, gebeld met mijn toekomstige werkgever om dat ook aan hem te laten weten. Dus nu is het officieel, binnenkort hou ik me alleen nog bezig met prachtige jurken en stoere jeans. In maatje 122 wel te verstaan.

Je begrijpt dat dit een enorme indruk achterlaat op jonge ouders. Ik vertelde het nieuws op het strand en werd door verschillende moeders onmiddellijk gewezen op hun leuke koters. Ik kreeg nog net geen maten door! En toen drong het tot me door. Wie ik nu ben? Moeders beste vriendin!

CC foto: koll55