Relnichten en slettebakken
Enigszins beteuterd rij ik met mijn muis rondjes over mijn ‘Lion King mousepad‘ (zeg maar niks, het was een verjaarscadeau van twee melige vriendinnen die vinden dat ik Disney-films moet inzingen). Ik tuur naar het scherm. Als je eigen moeder vindt dat je braaf bent, dan is er iets niet helemaal pluis… Toch? Mijn vriendinnen, collega’s, familie; iedereen zegt het. Ik ben te braaf, veeeeel te braaf, ‘ik zou ‘s moeten relnichten en slettebakken’. Nu het nog kan…
Die ‘nu het nog kan’, daar bedoelen ze dus mijn leeftijd mee. “Als je straks veertig bent”, aldus mijn vriendinnen, “kan het niet meer”. ‘Kan wát niet meer?!’ vraag ik met een geschrokken blik. “Relnichten en slettebakken! Je bent al zwáár te laat. Als je nú niet snel iets onbehoorlijks gaat doen, ga je misschien op je veertigste ineens veel te korte rokjes dragen en in panterprintjes lopen of blowen op bankjes.”
Nu verheffen ze hun stem en zwaaien wild met hun armen heen en weer: “Jij met je goeie doelen en je liefde voor kindertjes. Hoe hou je het vol om zó braaf te zijn? Een muzikant for crying out loud! Je zou aan de drugs en de drank moeten zitten, manisch depressief moeten zijn! Of op zijn minst verslaafd aan, aan… slaappillen omdat de genialiteit van je creativiteit je nachten lang wakker houdt en je met bloeddoorlopen ogen wacht totdat de morgen weer aan loeit, de afdruk van pianotoetsen op je gezicht. Omringd door neurotisch verkreukelde schetsen van slechte liedjes en rode wijn op je tapijt.”
Mijn vriendinnen omcirkelen me nu, nog altijd met zwaaiende vingers en opjuttende geluiden.
Zij zijn de coach en ik de laffe bokser die ze een bit in dauwen. “Ga staan!” schreeuwen ze. “Lebber iemand ‘s af op een feestje, floep er tijdens een duet even een tepel uit, laat een dikke vette boer tijdens een interview of roep iets gênants als je tafeldame bent bij ‘De Wereld Draait Door’! Doe het nú en voorkom dat je straks in een female version of a midlife crisis komt!”
Het verweer
Om te beginnen ben ik net 32 geworden, dus 40 duurt nog wel even. En als niet roken, niet drinken en het niet hebben van onenightstands mij braaf maken, ja dan ben ik guilty as charged. En nee, ik zeg niet zo 1-2-3 incorrecte dingen nee, maar zo ben ik. Het zou toch wat zijn? Als ik puur voor het naar buiten toe verhogen van mijn ’menselijkheid’, onbehoorlijke dingen zou gaan roepen omdat mensen me anders te braaf vinden.
Natuurlijk zou ik stiekem tenminste één keer lallend in de goot willen belanden om te kijken of ik dan een prachtige, tranentrekkende ballad kan schrijven over gebroken harten en donkere dagen, maar kennelijk wil ik het ook weer niet zó graag dat ik het ook doe.
Iedereen moet zijn leven invullen naar eigen wens. En als mensen aan mij vragen waarom ik niet af en toe eens uit de band spring zeg ik; tel opvoeding, principes, aard van het beestje, angst, ik-ben-een-controle-freak en verantwoordelijkheidsgevoel bij elkaar op en daar heb je het antwoord.
Het is misschien niet rock & roll, maar het is wel ik. Zo. Dat is er uit! Ik heb gelijk inspiratie voor een nieuw liedje; ‘Maybe I should get drunk tonight, to-na-hiiiiiiiight!’
11 reacties
Als je helemaal geen behoefte hebt om uit de band te springen en de slettebak uit te hangen, zou ik het lekker laten.
Maar als je er heel stiekem (hoewel je blog eigenlijk al zegt dat dat niet zo is) ergens wel een beetje zin in zou hebben maar je het niet doet uit angst dan zeg ik: probeer het toch te doen! Angst is namelijk is belabberde en stomme raadgever ;).
Maar nu klink ik waarschijnlijk net als je moeder en vriendinnen..
Enjoy!
Lekker ordi vriendinnen heb je. Tieten eruit laten floepen en boeren in het openbaar vind ik sowieso op geen enkele leeftijd kunnen, laat staan wanneer je boven de 25 bent.
Waarom zou je je moeten verlagen naar een tokkie niveau wanneer je daar zelf geen enkele behoefte aan hebt?
Dat antwoord ga ik onthouden, is voor mij ook perfect! Er is mij ook wel eens gezegd dat ik niet zo braaf hoef te zijn...lekker belangrijk, ik ben ik en dat hoort nu eenmaal bij me. En bij jou ook zo te lezen. ;-)
;-) Ik weet eigenlijk wel zeker dat ze niet ECHT wiillen dat ik mezelf voor gek zet. -Haha, of juist wel en dan moet ik op zoek naar nieuwe vrienden!
Mensen zijn altijd volslagen verbaasd als ze horen dat ik nog nooit een jointje heb gerookt of nooit verder ben gekomen dat 3 sipjes van een Baileys
We hadden deze week een hele discussie over LOSGAAN. Experimenteren, wild feesten, aangeschoten door de stad fietsen, niet altijd op je woorden letten en af toe gekke dingen roepen, flirten en daar grenzen in 'zoeken'. Het zou bevrijdend werken.
Moet je om te voelen dat je 'leeft' af en toe eens uit de band springen?
wat vinden jullie?
Dat heb ik gedaan toen ik 17 was.
Misschien is het tijd voor je vrienden om volwassen te worden? :-)
Uit de band springen en volwassen worden hebben mi niets met elkaar te maken,
Ik ben volwassen, al heel lang, zorg goed voor mezelf, ben 45, en ben niet 'braaf', nooit geweest ook, en als het meezit, ga ik dat nooit worden ook.
Volwassen zijn, is in evenwicht je EIGEN leven invullen, het maakt niet uit hoe dat er dan uitziet,
Be en veroordeeld wordt je toch wel,
kijk maar op het forum ;-)
Ik zie wel vaak dat vrouwen die nooit uit de band zijn gesprongen da zo rond hun 40e wel gaan doen. En dan is het vaak heel genant om te zien. Of ze zijn van dat low hanging fruit of ze gaan zo rigoreus opeens voor zichzelf kiezen. Dus (een beetje) losgaan is wel goed denk ik.
Hej Giovanca,
Op de vraag moet je soms uit de band springen om te voelen dat je leeft is het antwoord denk ik ja.
Ik denk alleen dat de manier waarop mensen 'uit de band springen' voor iedereen erg verschilt.
Mensen kijken bij mij ook altijd raar op als ik zeg dat ik nog nooit heb geblowd of dat ik één keer iets teveel heb gedronken maar verder niet en als ze horen dat ik niet honderduizend 'vriendjes' heb gehad.
Voor mij is uit de band springen en voelen dat ik leef af en toe iets doen voor mij, omdat ík het wil en tof vind. (Denk aan abseilen van de euromast (A), een priecing zetten, in mijn eentje lekker een dag wegblijven zonder gsm oid, lekker uitgebreid uit eten gaan gewoon omdat ik er zin in heb, skaten tot ik erbij neerval, enz)...
Ook denk ik dat iedereen zo z'n eigen ding/manier heeft om die 'kick' te voelen. Bij sommige mensen zijn dat die dingen doen die eigenlijk niet 'mogen', maar andere mensen doen dat op een heel ander niveau.
Verder denk ik dat jij ook al een groot gedeelte van jou 'kick' uit je werkt haalt (wat ik zo lees) en daarom de bekende manier niet nodig hebt.
Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden! En iedereen leeft zijn/haar leven op een eigen manier, en wie bepaald nou wat de goede en wat de foute manier is??....
Ik denk dat hoe meer je het idee hebt dat je niet zelf de controle hebt over je leven, hoe meer de eniging er is om te 'rebeleren'.
Volgens mij doe jij precies dat wat je leuk vind en sta je zelf aan het stuur van je leven(wat ik zo lees in je blogs), dus in plaats van braaf, vind ik je alleen maar stoer.
Oh, en om te voelen dat ik leef, moet ik vooral die dingen heel bewust doen, en met een beetje liefde, dus niets op de automatische piloot zeg maar.
Jan Smit is ook heel braaf en weer vrij.......misschien samen eens enorm uit de band springen? Dat hoeft namelijk helemaal niet ordinair te zijn en heeft ook bijzonder weinig met de Tokkies te maken.....
Ahum, ik persoontje ben met 37 jaar een laatbloeier en merk wel es dat ik gek wordt aangekeken als ik es uit de band spring, wat ik erg vaak doe omdat ik dat niet heb gedaan op mijn 20ste. Maar ik heb eerlijk gezegd schijt aan die reakties omdat ik vind dat je altijd jezelf moet zijn en blijven! Er zijn al genoeg anderen zoals Loesje zegt.
Dus brave meis, blijf lekker jezelf!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren