Zesentwintig jongens op de foto!
Eind januari was ik te gast in ‘De wereld draait door’. Ik liet trots m’n gitaar zien aan Matthijs, vertelde over mijn ‘onderonsje’ met minister Plasterk en mocht precies één minuut van een liedje spelen. En dat kreeg een bijzonder staartje……
De volgende dag kreeg ik mail uit Vietnam! Het was een lieve mail van de vrouw van de consul-generaal in Ho Chi Minh City, het vroegere Saigon. Ze had me ‘op tv gezien’ en nodigde me uit om te komen spelen tijdens een liefdadigheidsdiner in de grootste stad van Vietnam. Ik stuiterde van binnen, krabbelde warrig achter m’n oor, riep volmondig ‘JA!’ en voor ik het wist vloog ik een nieuw avontuur tegemoet.
De opbrengst van het liefdadigheidsdiner ging naar een opvanghuis voor jongens. Een ‘huis’ met 26 kinderen zonder ouders, jongens die gered waren van de straat.
Hoe gaaf is het niet dat deze kinderen een kans krijgen en in goede handen zijn? Maar tegelijkertijd ontbreekt er iets. Een kind zonder achtergrond, zonder kader of verhaal..dat klopt toch niet? Eigenlijk missen de jongens een vorm van identiteit. Ze hebben helemaal niets voor zichzelf, iedereen is gelijk, alles wordt gedeeld. Dus, wie zijn ze eigenlijk?
Idee! *gloeilampje* Ik had een plannetje….iets waarmee ik dacht goed te doen, iets waarmee ik misschien een stukje identiteit kon bieden. Dat had iets te maken met foto’s…. En ik heb er een kort filmpje van gemaakt. Het lijkt me leuk om dat met jullie te delen. 
Het was fijn, ik draag nog steeds een enorme grijns op m’n hoofd als ik aan de jongens denk.
7 reacties
Wat een leuke actie en wat een schatjes zitten er tussen. Leuk hoor!
Gaaf hoor!
Ja, het zijn echt schatjes! Ze vonden het super spannend om zichzelf terug te zien op de foto. Ik ben wel benieuwd of de foto's inmiddels een mooie plekje hebben gekregen...dat zal ik nog eens proberen te achterhalen.
Wat een ontzettend leuke actie!
Wauw wat een leuke goede actie van je! Ik heb veel weeshuizen gezien in azie, en inderdaad... voedsel, kleding, maar dat krijgen ze van elke toerist die langs komt! Dit is echt bijzonder! Ik vind het heel ontroerend dat je ze op deze manier een stukje identiteit probeert mee te geven. Echt een geweldig idee! Kan goed zijn dat dit, over 15 jaar, de enige foto is die ze van zichzelf als kind hebben...
Echt goed hoor! En wat kan er nou op tegen een lach op die gezichtjes? Voor mij een reden om over een paar weken weer in azie te zitten :)
Wow...wat een super toffe actie.. Krijg meteen heel erg de kriebels ook zoiets te doen. Heel leuk bedacht Marike!
Gaaf Marike! En wat een avontuur, zo even tussendoor!
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren