week 24 | 10.06.09 | 19:00 | Gezondheid |Linda | Door Linda S

Operatiestress

Morgen ga ik onder het mes. En ik kan je zeggen: ik zie ertegen op. Dit door één zin die de chirurg me tijdens mijn laatste afspraak in het ziekenhuis vertelde: ‘Er zijn drie mogelijke complicaties waarop gewezen moet worden.’

Urenlang spoken ze door mijn hoofd. Het voelt alsof drie boze vlinders keihard tegen mijn maagwand beuken. Zo hard dat ze mijn eetlust wegnemen.

In deze blog de drie complicaties die tijdens de operatie kunnen gebeuren op een rij. Kunnen, het hoeft dus niet. Een waarschuwing voor mensen die licht gaan trillen bij het kijken van reallife ziekenhuisseries als ‘Trauma Centrum’. Lees vooral niet verder.

Complicatie 1. Als de orthopeed het osteosynthesemateriaal (de platen en schroeven in mijn arm) verwijdert, kunnen de schroeven afbreken. Zomaar. Knap. Pang. Alles wat afbreekt, laat ze zitten. Op zich niet erg, want het kan geen kwaad. Maar het lijkt me naar. Heel naar.

Complicatie 2. Het bot kan opnieuw breken. Er zitten 3 platen en 18 schroeven in mijn arm. Als ze die weghaalt, blijft een soort gatenkazige bottenstructuur over. Kunstzinnig op een röntgenfoto, maar heel broos.

Complicatie 3. Over de elleboog loopt een belangrijke zenuw, de nervus ulnaris. Die zorgt voor het gevoel en de beweeglijkheid in je hand. Als ze die raakt, laat staat doorsnijdt, krijg ik een, al dan niet tijdelijke, tinteling en krachtvermindering in mijn hand.

Het is niet zo dat ik later te horen krijg wat er is gebeurd. Morgen lig ik wakker en met opengesperde ogen op de operatietafel. Ze spuiten mijn lichaam niet vol met een slaapmiddel dat mij uren naar een wereld brengt van bloemenvelden vol kleurige rode klaprozen. Nee. Dit keer duwt de anesthesist een dikke naald in een bloedvat en hangt er een infuus aan. Dan wordt met een rubberen zwachtel al het bloed uit mijn arm gemasseerd. Via het infuus wordt een verdovingsmiddel ingespoten.

Terwijl ik machteloos op de operatietafel lig, hoor ik de chirurg al roepen: ‘Scalpel!’ Alleen het idee al dat ik niet mag bewegen, maakt dat ik juist jeuk krijg aan mijn kleine teen, of moet plassen.

Zoals eerder vermeld: het zijn kleine complicaties waarop gewezen moet worden. Dus het hoeft helemaal niet te gebeuren. Maar die kleinigheidjes maken mij onzeker. Die maken dat ik vandaag ijsberend door de huiskamer loop en niet vijf minuten rustig op de bank kan blijven zitten. Nu maar gewoon positief blijven en afwachten.

CC Foto: BK59